پادشاهی انگلیسی-کرسی

پادشاهی کرس Regno di Corsica  (ایتالیایی) Regnu di Corsica  (کرسی) کرس
۱۷۹۴–۱۷۹۶
پرچم نشان ملی
شعار: Amici e non di ventura (فارسی: دوستان، و نه صرفاً تصادفی)
سرود: Dio vi salvi Regina ("خدا ملکه را حفظ کند")
نقشه ۱۷۹۴ از «جزیره و پادشاهی کرس»
وضعیت	اتحاد شخصی با بریتانیای کبیر
پایتخت	کورت (تا ۱۷۹۵) باستیا (از ۱۷۹۵)
زبان(های) رایج	ایتالیایی کرسی
دین(ها)	کلیسای کاتولیک
حکومت	پادشاهی پارلمانی
• پادشاه	جرج سوم
• نایب‌الملک	سر گیلبرت الیوت
• رئیس شورای دولت	کنت کارلو آندریا پوتزو دی بورگو
قوه مقننه	پارلمان
دوره تاریخی	عصر روشنگری
• تأسیس شد	۱۵ تا ۱۹ ژوئن ۱۷۹۴
• محاصره کلوی	۱۷ ژوئن - ۱۰ اوت ۱۷۹۴
• تبعید پائولی	اکتبر ۱۷۹۵
• تخلیه بریتانیا	۱۱ اکتبر ۱۷۹۶
• تسخیر شد	۱۹ اکتبر ۱۷۹۶
واحد پول	سولدو
پیشین پسین جمهوری نخست فرانسه جمهوری نخست فرانسه
امروز بخشی از	فرانسه ∟ کرس

پادشاهی انگلیسی-کرسی (به ایتالیایی: Regno Anglo-Corso؛ به کرسی: Riame anglo-corsu یا Riamu anglu-corsu)، همچنین به طور رسمی به عنوان پادشاهی کرس شناخته می شود (به ایتالیایی: Regno di Corsica؛ به زبان کرسی: Regnu di Corsica)، یک دولت متکی به پادشاهی بریتانیای کبیر بود که از سال ۱۷۹۴ تا ۱۷۹۶ و در طول جنگ‌های انقلاب فرانسه، در جزیره کرس وجود داشت.

پیشینه

در زمان انقلاب فرانسه، کرس تنها دو دهه بخشی از فرانسه بود. رهبر کرس، پاسکواله پائولی، که در دوران سلطنت تبعید شده بود، به نوعی به نماد آزادی و دموکراسی تبدیل شد و در سال ۱۷۸۹ توسط مجلس ملی مؤسسان به پاریس دعوت شد، جایی که در مقابل مجلس به عنوان یک قهرمان مورد تجلیل قرار گرفت. بعداً او با درجه سپهبد به کرس بازگردانده شد.

با این حال، پائولی سرانجام بر سر مسئله اعدام شاه لوئی شانزدهم از جنبش انقلابی جدا شد و به حزب سلطنت‌طلب پیوست. او که توسط کنوانسیون ملی فرانسه به خیانت متهم شده بود، در سال ۱۷۹۳ یک جلسه مشورتی (مجمع) را در کورت به ریاست خود فراخواند که در آن جدایی رسمی کرس از فرانسه اعلام شد. او درخواست حمایت دولت بریتانیا، که در آن زمان با فرانسه انقلابی در جنگ بود، را کرد و پادشاهی ایرلند را به عنوان الگویی برای یک پادشاهی خودمختار تحت فرمانروایی بریتانیا پیشنهاد داد. برای بریتانیا این فرصتی بود تا پایگاهی در مدیترانه برای خود ایجاد کند.

تاریخچه

در سال ۱۷۹۴، بریتانیا ناوگانی را به فرماندهی دریاسالار ساموئل هود به کرس فرستاد. در طول نبرد برای تصرف کلوی بود که کاپیتان وقت، هوراشیو نلسون، بینایی چشم راست خود را از دست داد. برای مدت کوتاهی، کرس به قلمرو شاه جرج سوم اضافه شد، که عمدتاً به دلیل تلاش‌های ناوگان هود و همکاری پائولی بود.

قانون اساسی دموکراتیک بود، با یک نایب‌الملک (سر گیلبرت الیوت) به نمایندگی از پادشاه، یک پارلمان منتخب تک‌مجلسی و شورای دولت که به ریاست کنت کارلو آندریا پوتزو دی بورگو شکل گرفت.

با این حال، رابطه بین دولت پائولی و بریتانیا هرگز به وضوح تعریف نشد و منجر به سوالات متعددی در مورد اقتدار شد؛ به ویژه، تنش‌ها از تضاد بین وفاداری سر گیلبرت به سلطنت بریتانیا و تمایلات جمهوری‌خواهانه پائولی و تمایل او به دفاع از خودمختاری کرس ناشی شد. به نایب‌الملک همچنین حق وتو در سیاست‌ها در قانون اساسی داده شد. همچنین اختلاف آشکاری بین کورت، پایتخت سنتی و دژ داخلی، و باستیا در ساحل، جایی که سر گیلبرت در اوایل سال ۱۷۹۵ پایتخت را به آنجا منتقل کرد و مرکز سلطنت‌طلبان فرانسوی و کرسی بود، وجود داشت. با ورود اسپانیا به سمت فرانسوی‌ها، بریتانیا متوجه شد که موقعیت خود در مدیترانه متزلزل است و نیروهای خود را تا اکتبر از جزیره خارج کرد. تاج‌وتخت از پائولی دعوت کرد تا استعفا دهد و با مستمری به تبعید در بریتانیا بازگردد، که چون چاره‌ای نداشت، مجبور به انجام این کار شد و به بریتانیایی‌ها در عقب‌نشینی از جزیره پیوست. در 19 اکتبر 1796، فرانسوی‌ها باستیا را دوباره فتح کردند و کرس به دو دپارتمان فرانسوی (گولو و لیامونه) تبدیل شد.