پادشاهی غیرحاکمیتی
پادشاهی غیرحاکمیتی یا پادشاهی غیرمستقل، به نوعی از پادشاهی گفته می‌شود که در آن فرمانروا و واحد سیاسی تحت حکومت او، تابع یک قدرت سیاسی بالاتر هستند و از حاکمیت کامل برخوردار نیستند. این واحد ممکن است یک قلمرو جغرافیایی مشخص یا یک گروه قومی باشد که ساختار پادشاهی خود را حفظ کرده، اما اقتدار نهایی آن در چارچوب یک دولت بزرگ‌تر اعمال می‌شود.[۱]
نمونه‌های تاریخی این نوع پادشاهی شامل ایالات تشکیل‌دهندهٔ امپراتوری آلمان و ایالات شاهزاده‌نشین در دوران راج بریتانیا هستند.[۲][۳] در دوران معاصر نیز می‌توان به پادشاه زولو در آفریقای جنوبی اشاره کرد که قدرت او بر پایهٔ قانون اساسی آفریقای جنوبی تعریف شده است.[۴]
ساختار و گونه‌ها
پادشاهی‌های غیرحاکمیتی می‌توانند در قالب‌های رسمی یا غیررسمی وجود داشته باشند. در شکل رسمی، این پادشاهی‌ها به‌عنوان واحدهای تشکیل‌دهندهٔ یک ساختار سیاسی بزرگ‌تر مانند یک پادشاهی فدرال فعالیت می‌کنند. در چنین نظامی، رابطهٔ میان پادشاهی‌های محلی و حکومت مرکزی مشابه رابطهٔ ایالت‌ها با دولت فدرال در جمهوری‌های فدرال است.[۵]
در شکل غیررسمی، پادشاهی‌ها از نظر نظری مستقل هستند، اما عملاً تحت تابعیت فئودالی یا دیوان‌سالاری یک قدرت خارجی یا همسایهٔ قدرتمندتر قرار دارند و در عمل قادر به ادارهٔ آزادانهٔ امور سیاست خارجی یا نظامی خود نیستند. چنین وضعیتی در بسیاری از نظام‌های پیشامدرن و به‌ویژه در قرون وسطی رایج بود.[۶]
از نظر وراثت، پادشاهی‌های غیرحاکمیتی می‌توانند هم پادشاهی موروثی و هم پادشاهی انتخابی باشند. میزان اختیار فرمانروایان نیز بسیار متفاوت است؛ برخی از آن‌ها دارای قدرت اجرایی و اداری قابل توجه هستند، در حالی که برخی دیگر صرفاً نقش نمادین، فرهنگی یا آیینی دارند.[۷]
نهادهای معاصر
فرانسه
قلمرو والیس و فوتونا یکی از قلمروهای فرادریایی فرانسه در اقیانوس آرام است که از سه پادشاهی سنتی تشکیل شده است: اووئا، سیگاوه و آلو. این پادشاهی‌ها در کنار ساختار جمهوری‌خواهانهٔ فرانسه به فعالیت خود ادامه می‌دهند و پادشاهان آن‌ها در حوزه‌هایی مانند حقوق عرفی و امور مدنی محلی نقش دارند.[۸]
مالزی
مالزی یک پادشاهی فدرال است که از سیزده ایالت تشکیل شده است. از میان این ایالت‌ها، نه ایالت دارای نظام پادشاهی هستند. رئیس کشور با عنوان یانگ دی‌پرتوان آگونگ برای یک دورهٔ پنج‌ساله توسط شورای حکمرانان انتخاب می‌شود.[۹]
نیوزیلند
جنبش پادشاهی مائوری یا کینگیتانگا در سدهٔ نوزدهم برای تقویت هم‌بستگی قبایل مائوری شکل گرفت.[۱۰]
نیجریه
در نیجریه، فرمانروایان سنتی نقش مهمی در حفظ هویت فرهنگی و میانجی‌گری میان دولت و جوامع محلی دارند.[۱۱]
آفریقای جنوبی
پادشاهی زولو امروزه به‌عنوان یک نهاد سنتی در چارچوب قانون اساسی آفریقای جنوبی به رسمیت شناخته شده است.[۱۲]
امارات متحده عربی
امارات متحده عربی از هفت شیخ‌نشین تشکیل شده است که در قالب یک فدراسیون متحد شده‌اند.[۱۳]
اوگاندا
در اوگاندا، پادشاهی‌های سنتی از سال ۱۹۹۳ به‌صورت نهادهای فرهنگی احیا شدند.[۱۴]
جستارهای وابسته
منابع
- ↑ Luigi Lacche (۲۰۱۳). «Granted Constitutions. The Theory of Octroi and Constitutional Experiments in Europe in the Aftermath of the French Revolution». European Constitutional Law Review. ۹: ۲۸۵–۳۱۸.
{{cite journal}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ Christopher Clark (۲۰۰۶). Iron Kingdom: The Rise and Downfall of Prussia, ۱۶۰۰–۱۹۴۷. Belknap Press.
{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ Barbara N. Ramusack (۲۰۰۴). The Indian Princes and Their States. Cambridge University Press.
{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «Traditional leadership». Government of South Africa.
- ↑ Ronald L. Watts (۲۰۰۸). Comparing Federal Systems. McGill-Queen’s University Press.
{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ Susan Reynolds (۱۹۹۴). Fiefs and Vassals: The Medieval Evidence Reinterpreted. Oxford University Press.
{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ Max Weber (۱۹۷۸). Economy and Society. University of California Press.
{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «Wallis and Futuna». CIA World Factbook. بایگانی‌شده از اصلی در ۹ ژانویه ۲۰۲۱. دریافت‌شده در ۱۶ ژانویه ۲۰۲۶.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «The Yang di-Pertuan Agong». Government of Malaysia.
- ↑ «The Maori King Movement». New Zealand History.
- ↑ Peter P. Ekeh (۱۹۷۵). «Colonialism and the Two Publics in Africa». Comparative Studies in Society and History. ۱۷ (۱): ۹۱–۱۱۲.
{{cite journal}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «Traditional Leadership and Governance». South African Government.
- ↑ Christopher M. Davidson (۲۰۰۵). The United Arab Emirates: A Study in Survival. Lynne Rienner.
{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «Uganda Traditional Kingdoms». Government of Uganda.
- پادشاهی