پارکوی شرقی
| بخش شرقیِ خیابان رالف | |
 تصویری از پارکوی شرقی در نزدیکی خیابان نیویورک، واقع در محلهٔ کراون هایتسِ بروکلین | |
| نام | Sackett Street |
|---|---|
| نگهداری توسط | سازمان ترابری نیویورک |
| طول | ۳٫۸ مایل (۶٫۱ کیلومتر) |
| عرض | ۷۰ تا ۲۰۰ فوت (۲۱ تا ۶۱ متر) |
| محدودیت‌ها | تردد وسایل نقلیهٔ تجاری در غرب خیابان رالف ممنوع است (به‌جز جاده‌های خدماتی) |
| مکان | بروکلین، نیویورک، ایالات متحده آمریکا |
| انتهای غربی | میدانِ گرند آرمی پلازا در پراسپکت هایتس |
| انتهای شرقی | خیابان بوشویک در بوشوک |
پارکوی شرقی | |
بنای تاریخی شهر نیویورک ش. ۰۹۹۸
| |
| ساخت | ۱۸۷۰–۱۸۷۴ (پارکوی اصلی) ۱۸۹۶–۱۸۹۸ (امتداد) |
| معمار | فردریک لاو اولمستد; کالورت واکس |
| ش. منبع ثبت ملی | 83001689[۱] |
| ش. NYCL | ۰۹۹۸ |
| تاریخ‌های مهم | |
| افزوده‌شده به فهرست ملی | ۲۶ سپتامبر ۱۹۸۳ |
| ثبت در NYCL | ۲۲ اوت ۱۹۷۸ |
پارکوی شرقی (انگلیسی: Eastern Parkway) یک بلوار اصلی شرقی-غربی در بخش بروکلین شهر نیویورک است. این بلوار که توسط فردریک لاو اولمستد و کالورت واکس طراحی شده، بین سال‌های ۱۸۷۰ تا ۱۸۷۴ ساخته شده و به عنوان اولین باغ‌راه جهان شناخته می‌شود. در زمان ساخت، پارکوی شرقی تا لبه شرقی شهر مستقل بروکلین امتداد داشت.[۲]
این بلوار از میدان بزرگ ارتش (ورودی اصلی پارک پراسپکت) آغاز می‌شود و ۳٫۸ مایل (۶٫۱ کیلومتر) امتداد دارد. بخش اولیه پارکوی شرقی، در غرب خیابان رالف، شامل یک جاده اصلی و دو جاده خدماتی است که توسط میانه‌های محوطه‌سازی شده از هم جدا شده‌اند و شامل مسیرهای دوچرخه‌سواری و پیاده‌روها می‌شوند. بخش غربی خیابان رالف، یک نقطه دیدنی شهر نیویورک بوده و در فهرست ملی اماکن تاریخی ثبت شده است. بخش شرقی خیابان رالف باریک‌تر است و رسماً به عنوان امتداد پارکوی شرقی شناخته می‌شود.[۳]
اولمستد و واکس، پارکوی شرقی را به همراه پارکوی اوشن در دهه ۱۸۶۰ طراحی کردند تا پارک پراسپکت را به محله‌های دورتر متصل کنند. پارکوی شرقی با این انتظار ساخته شد که به مرکز محله‌ای با مسکن درجه یک تبدیل شود. در نهایت، توسعه حاصل شامل انواع سبک‌های ساختمانی از جمله خانه‌های تک‌خانواری، عمارت‌ها و ساختمان‌های آپارتمانی بود. پارکوی شرقی در طول سال‌ها چندین بار اصلاح شده است. امتداد شرق خیابان رالف در اواخر دهه ۱۸۹۰ ساخته شد و جاده‌های خدماتی اصلی پارکوی در دهه ۱۹۰۰ تعریض شدند. محله‌های اطراف پارکوی در اواخر قرن نوزدهم به خیابان دکتر رو تبدیل شدند و توسعه بیشتر با افتتاح خط آی‌آرتی ایسترن پارکوی در سال ۱۹۲۰ رخ داد. پس از یک دوره فرسودگی، بخش بین خیابان‌های واشینگتن و رالف بین سال‌های ۱۹۸۷ تا ۱۹۹۳ بازسازی شد و بخش غرب خیابان واشینگتن در دهه ۲۰۰۰ بازسازی شد. تا قرن بیست و یکم، پارکوی برخی از خطرناک‌ترین تقاطع‌های بروکلین را داشت.[۴][۵][۶]
منابع
- ↑ سازمان پارک‌های ملی (ژانویه 23, 2007). "National Register Information System". National Register of Historic Places. National Park Service.
- ↑ New York City Department of Transportation 2006a, p. 25.
- ↑ "NYCityMap". NYC.gov. New York City Department of Information Technology and Telecommunications. Retrieved July 8, 2024.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:خدمت بایگانی منسوخ (رده) - ↑ "The Eastern Parkway: a Lasting Monument of Democratic Ring Extravagance in Brooklyn". New-York Tribune. November 18, 1894. p. 25. ISSN 1941-0646. ProQuest 573976155. Archived from the original on July 22, 2024. Retrieved July 20, 2024.
- ↑ "Eastern Parkway Highlights : NYC Parks". www.nycgovparks.org. Archived from the original on July 26, 2019. Retrieved July 26, 2019.
- ↑ "Going On With The Work: The Park Department Not Hampered By Lack Of Funds". New-York Tribune. August 27, 1896. p. 13. ProQuest 574210578.
- مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Eastern Parkway». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۶ فوریه ۲۰۲۶.
پیوند به بیرون
- باغراهها در نیویورک
- بنیانگذاریهای ۱۸۷۴ (میلادی) در نیویورک (ایالت)
- ثبت ملی اماکن تاریخی در شهرستان بروکلین، نیویورک
- خیابان‌های بروکلین
- یهودیان و یهودیت در بروکلین