پارک تاریخی گونونگان

پارک تاریخی گونونگان (به جاوی: ڬونوڠن) در استان آچه سوماترا، اندونزی واقع شده است. این پارک تاریخی که احتمالاً توسط اسکندر مودا ساخته شده است، شامل یک کاخ، باغ و سازه دایره‌ای سفید مربوط به قرن هفدهم است که هدف از ساخت آن مشخص نیست، گونونگان، که نام پارک از آن گرفته شده است.^[۱] ریشه و عملکرد کاخ گونونگان مبهم است، اگرچه نظریه‌ها حاکی از آن است که یا بر روی بقایای یک سازه قدیمی‌تر ساخته شده یا در طول قرن هفدهم با ترکیبی از زیبایی‌شناسی هندو و اسلامی ساخته شده است. عملکرد آن احتمالاً اهمیت مقدسی داشته است، اما بعدها به مکانی تفریحی برای خانواده سلطنتی آچه تبدیل شد.^[۲]

پارک تاریخی گونونگان در گذشته با نام «تامن غیراه» (به زبان آچه‌ای به‌معنای «باغ لذت») شناخته می‌شد. بنا بر روایت ار-رانیری، عارف اسلامی قرن هفدهم از گجرات که چندین سال در خدمت سلطان آچه بود، این باغ در میانهٔ قرن هفدهم توسط اسکندر ثانی ساخته شد و بخشی از دربار سلطنتی آچه به‌شمار می‌رفت؛ مشابه باغ تامن ساری در سلطنت یوگیاکارتا. با این حال، احتمال دارد که این باغ پیش از دوران اسکندر ثانی وجود داشته باشد، زیرا بعید است چنین باغ بزرگ و باشکوهی در طول پنج سال سلطنت او به‌طور کامل ساخته شده باشد. در اطراف کاخ سلطنتی آچه، باغ‌های متعددی وجود داشته‌اند که در «حکایت آچه» نیز به آن‌ها اشاره شده است؛ از جمله باغی قدیمی‌تر متعلق به قرن شانزدهم که توسط سلطان مشهور زین‌العابدین ساخته شده بود.^[۳]

آر-رانیری، عارف اسلامی قرن هفدهم اهل گجرات که چندین سال برای سلطان کار می‌کرد، باغ را با جزئیات کامل توصیف می‌کند. این باغ، یک باغ تفریحی سلطنتی محصور در حدود ۱٬۰۰۰ fathom (۱٫۸ کیلومتر) است. عرض داشت. در سمتی که به سمت کاخ منتهی می‌شد، دروازه‌ای به نام پینتو بیرام ایندرا بانگسا قرار داشت. در داخل باغ چندین بنا مانند گونونگان، مسجدی به نام ایسیچی موسیاحدا و تعدادی عمارت کلاه فرنگی مانند بالای سرمین پرانگ، بالای ریکان سینا، بالای کیماسان و بالای کومبانگ کایا وجود داشت. از وسط باغ نهری به نام دارالعشقی جاری بود که به سمت شمال و به سمت رودخانه آچه جریان داشت. یکی دیگر از بناهای باغ، سازه‌های سنگی تراشیده شده مانند کمبانگ سروجا برکراونگ و پتارانا کمبانگ بروکر بود. باغ همچنین با فواره‌ای به شکل دو اژدها تزئین شده بود. انواع زیادی از درختان میوه در باغ کاشته شده بود. ^[۳]

گونونگان که در آن زمان با نام «گونونگان برج جواهرنشان» شناخته می‌شد، در وسط یک میدان مرمرین به نام مدان خیرانی قرار داشت. گونونگان اساساً یک گونونگان است، عنصری معمول از یک باغ اندونزیایی که در جاوه، بالی و لومبوک یافت می‌شود؛ اگرچه استدلالی وجود داشته است که این باغ بیشتر شبیه به باغ ایرانی اسلامی بوده است. این احتمال وجود دارد که سازه گونونگان از کل باغ قدیمی‌تر بوده باشد. طبق گفته‌های حکایات مالم داگانگ و حکایات موکوتا عالم، گونونگان توسط اسکندر مودا برای همسر مالایی خود، شاهزاده خانم پاهانگ، ساخته شده است. حکایات مالم داگانگ نقل می‌کند که دو شاهزاده از شبه جزیره مالا، راجا سی اوجوت و راجا رادن، این خانم، پوترو پانگ، را به آچه آوردند. آنها در نزاعی که بین آنها رخ داد، از سلطان اسکندر مودا درخواست داوری کردند. اسکندر به نفع راجا رادن رأی داد و از او پوترو پانگ را دریافت کرد. او برای آرامش او، گونونگان را ساخت، زیرا او دلتنگ کوه‌های سرزمین مادری‌اش بود.