پتلیاکوف په-۸

پروژهی Pe-8 (با نام اولیهی ANT-42 یا TB-7) در اواسط دههی ۱۹۳۰ توسط دفتر طراحی پتلیاکوف تحت نظارت آندری توپولف آغاز شد. هدف ساخت یک بمبافکن سنگین دوربرد با قابلیت حمل بار مفید بالا و سرعت مناسب برای فرار از جنگندههای دشمن بود. طراحی اولیه شامل چهار موتور قدرتمند Mikulin AM-34FRN و بدنهی تمامفلزی بود که در آن زمان پیشرفته محسوب میشد. اولین پرواز آزمایشی در دسامبر ۱۹۳۶ انجام شد، اما مشکلات فنی موتورها و سیستمهای خنککننده باعث تأخیر در تولید انبوه شد. اولین پرواز آزمایشی در دسامبر ۱۹۳۶ انجام شد.^[۱]

با وجود برنامهریزی برای تولید انبوه، Pe-8 هرگز بهطور گسترده ساخته نشد. تنها ۹۳ فروند از این بمبافکن تولید شد که دلیل آن مشکلات صنعتی اتحاد شوروی در دوران جنگ جهانی دوم، کمبود موتورهای مناسب و اولویت دادن به جنگندهها و بمبافکنهای کوچکتر مانند Il-2 بود. برخی از مدلها با موتورهای Diesel Charomskiy M-40 یا شعاعی Shvetsov M-82 آزمایش شدند، اما این تغییرات نیز نتوانستند قابلیت اطمینان هواپیما را بهبود بخشند.

Pe-8 عمدتاً در عملیاتهای استراتژیک علیه اهداف آلمان نازی استفاده شد، از جمله بمباران برلین در اوت ۱۹۴۱. این بمبافکنها در حملات شبانه به زیرساختهای صنعتی و نظامی آلمان، مانند کارخانههای اسلحهسازی در کونیگزبرگ، نقش داشتند. با این حال، تعداد کم و مشکلات مکانیکی باعث شد تأثیر کلی آنها در جبههی شرق محدود باشد. برخی از هواپیماها نیز برای انتقال مقامات بلندپایهی شوروی (مانند وزیر خارجهی مولوتوف در سفر به بریتانیا و آمریکا در ۱۹۴۲) استفاده شدند.

پس از جنگ، Pe-8 بهسرعت از خدمت خارج شد، زیرا بمبافکنهای جدیدتر مانند توپولف Tu-4 (کپیبرداری از B-29 آمریکایی) جایگزین آن شدند. امروزه تنها یک فروند نمونهی ناقص از Pe-8 در موزهی نیروی هوایی مونیخ آلمان نگهداری میشود.