پرتاب کفش

پرتاب کفش ممکن است به دلایل فرهنگی مختلفی انجام شود.

کفش به عنوان یک وسیله پرتابه در ورزش‌های مردمی و فعالیت‌های فرهنگی استفاده می‌شود. چندین ورزش و بازی در سراسر جهان انجام می‌شود که در آن‌ها شرکت‌کنندگان کفش یا چکمه‌های خود را به سمت اهداف یا تا جایی که می‌توانند پرتاب می‌کنند.

یک جفت کفش بنددار را می‌توان روی کابل‌های بلند مانند سیم‌های تلفن و خطوط برق یا روی شاخه‌های درختان پرتاب کرد تا «درخت کفش» ایجاد شود.[۱][۲] در چنین زمینه‌هایی ممکن است به عنوان کفش‌نگاشت یا شوفیتی (به انگلیسی: shoefiti) شناخته شود.

در برخی فرهنگ‌ها، سنت‌هایی وجود دارد که در مراسم عروسی، کفش‌های کهنه را به سمت زوج‌های متأهل پرتاب می‌کنند تا برایشان شانس بیاورند، یا کفش‌ها را از روی شانه پرتاب می‌کنند تا ازدواج آینده را پیش‌بینی کنند.

در بسیاری از فرهنگ‌های عربی، کفش‌ها نجس تلقی می‌شوند و پرتاب کردن آنها به سمت شخص دیگر توهین‌آمیز است.

پرتاب روی سیم‌ها

پرتاب کفش‌های نایک به سیم تلفن در شارلوتزویل، ویرجینیا
تعداد زیادی کفش روی سیم در گرین‌پوینت، بروکلین در سال ۲۰۲۱

در سراسر آمریکای شمالی، کفش‌ها هم در مناطق روستایی و هم در مناطق شهری روی سیم‌ها پرتاب می‌شوند و معنای درک شده از آنها از منطقه‌ای به منطقه دیگر متفاوت است. اغلب، کفش‌ها کتانی هستند.[۲]

تنوع فرهنگی زیادی وجود دارد و تفاوت‌های فراوانی بین مناطق اجتماعی-اقتصادی و گروه‌های سنی وجود دارد. در برخی فرهنگ‌ها، کفش‌ها به عنوان بخشی از یک آیین گذار، مثلاً برای بزرگداشت پایان سال تحصیلی یا ازدواج قریب‌الوقوع، پرتاب می‌شوند.

برخی نظریه‌ها حاکی از آن است که این رسم از اعضای ارتش سرچشمه گرفته است که گفته می‌شود پس از اتمام آموزش‌های اولیه یا هنگام ترک خدمت، چکمه‌های نظامی خود را که اغلب به رنگ نارنجی یا رنگ‌های چشمگیر دیگری رنگ‌آمیزی شده بودند، به عنوان بخشی از مراسم سپری‌شدن به سمت سیم‌های برق هوایی پرتاب می‌کردند.[۳] در فیلم «سگ را بجنبان» محصول سال ۱۹۹۷، پرتاب کفش ظاهراً ادای احترامی خودجوش به گروهبان ویلیام شومان، با بازی وودی هارلسون، است که ظاهراً در پشت خطوط دشمن در آلبانی مورد اصابت گلوله قرار گرفته است.[۴]

پرتاب کفش می‌تواند نوعی قلدری باشد، که در آن یک قلدر یک جفت کفش را می‌دزدد و آنها را در جایی پرتاب می‌کند که بعید است کسی بتواند آنها را پس بگیرد.[۲] پرتاب کردن کفش همچنین به عنوان یک شوخی دستی با افراد مستی که از خواب بیدار می‌شوند و کفش‌هایشان را گم می‌کنند، توضیح داده شده است.

پیام‌رسانی گروهی

گفته می‌شود که کفش‌های روی سیم تلفن با جرایم سازمان‌یافته مرتبط هستند و نشان‌دهندهٔ محل فعالیت گروه‌های تبهکار و یادبود مرگ یکی از اعضای گروه یا فردی غیر از اعضای گروه که در آن منطقه زندگی می‌کرده، می‌باشند. همچنین شایعه شده است که این کفش‌ها محل معاملات مواد مخدر یا محل فروش کراک در نزدیکی را نشان می‌دهند، که در این صورت می‌توان آنها را «کراک تنیس» نامید.[۵]

در خبرنامه‌ای که در سال ۲۰۰۳ از جیمز هان، شهردار سابق لس‌آنجلس، کالیفرنیا، منتشر شد، به ترس بسیاری از ساکنان لس‌آنجلس اشاره شده بود مبنی بر اینکه «این کفش‌ها نشان‌دهنده مکان‌هایی هستند که در آنها مواد مخدر فروخته می‌شود یا بدتر از آن، محل تجمع باندهای تبهکار است» و اینکه کارمندان شهرداری و خدمات شهری برنامه‌ای را برای جمع‌آوری این کفش‌ها آغاز کرده‌اند.[۳][۶]

با این حال، تعیین اینکه آیا کفش‌ها توسط اعضای باند و برای اهداف مرتبط با باند قرارداده شده‌اند یا خیر، دشوار است و افسران پلیس در چندین حوزه قضایی معتقدند که این یک افسانه است.[۲]

به‌طور قطعی‌تر، یک مطالعه در سال ۲۰۱۵ روی داده‌های پرتاب کفش در شیکاگو نتوانست ارتباط عِلّی بین فروش مواد مخدر و کفش‌پوشی را اثبات کند.[۲]

آداب و رسوم عروسی

کارت پستال بریتانیایی مربوط به سال ۱۹۰۵ که پرتاب کفش به سمت داماد را نشان می‌دهد

پرتاب کفش در عروسی در چندین فرهنگ یک خرافه است.[۷][۸] در انگلستان دوران ویکتوریا، مردم «عروس و دامادی را که ماه عسل خود را آغاز می‌کردند، با کفش‌های کهنه به باد کتک می‌گرفتند»[۹] در رمان دیوید کاپرفیلد (۱۸۵۰) اثر چارلز دیکنز، این رسم توسط راوی پس از ازدواجش با دورا اسپنلو ثبت شده است:[۱۰]

وقتی همه بیرون از در شلوغ و پرجنب‌وجوش بودیم، متوجه شدم آقای پگاتی یک کفش کهنه آماده کرده بود که قرار بود برای شانس به دنبال ما پرتاب شود و آن را به همین منظور به خانم گامیج تقدیم کرد.

در سال ۱۸۸۷، مقاله‌ای در نیویورک تایمز منتشر شد که در آن آمده بود: «رسم پرتاب یک یا چند کفش کهنه به دنبال عروس و داماد، چه هنگام رفتن به کلیسا برای ازدواج و چه هنگام آغاز سفر عروسی، آنقدر قدیمی است که خاطره بشر به آغاز آن نمی‌رسد».[۱۱]

پیتر دیچفیلد، در کتاب «رسوم انگلیسی باستان، موجود در زمان حال» (۱۸۹۶)، توضیح می‌دهد: «ما همچنین کفش‌های کهنه را به دنبال افراد جوان متأهل پرتاب می‌کنیم تا آرزوی خوشبختی برای آنها داشته باشیم. احتمالاً این معنای اصلی این رسم نبوده است. پرتاب کفش به دنبال عروس نمادی از انصراف از سلطه و اقتدار بر او توسط پدر یا قیم او بود و دریافت کفش توسط داماد نشانه‌ای بود که اقتدار به او منتقل شده است. در کِنت، کفش توسط ساقدوش اصلی پرتاب می‌شود و دیگران به دنبال آن می‌دوند. فرض بر این است که زنی که آن را به دست آورد، ابتدا ازدواج خواهد کرد. سپس آن را در میان مردان پرتاب می‌کنند و کسی که به آن برخورد می‌کند، اول ازدواج خواهد کرد».[۱۲]

در جمهوری چک، یک سنت عامیانه وجود دارد که در شب کریسمس کفش‌ها را به هوا پرتاب می‌کنند. دختران مجرد کفش‌هایشان را از روی شانه به در خانه می‌اندازند. اگر کفش به سمت بیرون خانه باشد، آنها سال آینده ازدواج خواهند کرد.

اعتراض

در بسیاری از فرهنگ‌های عربی، نشان دادن کف کفش توهین‌آمیز تلقی می‌شود، زیرا به دلیل تماس با زمین، کفش نجس تلقی می‌شود. حمله به یک فرد با کفش می‌تواند به عنوان «به‌علاوه آسیب توهین هم کردن» تلقی شود.[۱۳]

جورج دبلیو بوش، رئیس‌جمهور آمریکا، در حالی که نوری المالکی، نخست‌وزیر عراق، سعی درگرفتن کفش پرتاب شده دارد، جاخالی می‌دهد.

در سال ۲۰۰۸، منتظر الزیدی، روزنامه‌نگار عراقی، به دلیل پرتاب دو کفش به سمت جورج دبلیو بوش، رئیس‌جمهور ایالات متحده، در حالی که رئیس‌جمهور در حال بازدید از بغداد بود، در اعتراض به حمله نظامی آمریکا و اشغال عراق پس از آن، دستگیر شد. الزیدی به عربی فریاد زد: «این از طرف بیوه‌ها، یتیمان و کشته‌شدگان عراق است!»[۱۴] رئیس‌جمهور بوش جاخالی داد و کفش‌ها به او اصابت نکرد.[۱۵]

پرتاب کفش به عنوان توهین محدود به جهان عرب نیست؛ حوادث قابل توجه دیگری نیز افراد مشهور و رهبران جهان از جمله استیو مک‌کارتی، دیوید بکام، لی‌لی آلن و ون جیابائو را درگیر کرده است.[۱۶]

ورزش و بازی‌ها

یک رقیب در یک رویداد ورزشی ول وانگینگ

ویلی وانگینگ یا پرتاب چکمه، ورزشی است که در آن از شرکت‌کنندگان خواسته می‌شود چکمه لاستیکی خود را تا حد امکان دور پرتاب کنند.[۱۷][۱۸] به نظر می‌رسد این ورزش در دهه ۱۹۷۰ در وست کانتری انگلستان آغاز شده و به سرعت به یک فعالیت محبوب در جشن‌های روستایی و رویدادهای جمع‌آوری کمک‌های مالی در سراسر بریتانیا تبدیل شده است.[۱۹][۲۰][۲۱][۲۲][۲۳] این ورزش اکنون در کشورهای مختلفی از جمله استرالیا، استونی، فنلاند، آلمان، ایرلند، ایتالیا، نیوزیلند و روسیه بازی می‌شود.

کفش‌ها همچنین به اشیاء بسیاری از فعالیت‌ها و بازی‌های گروهی دیگر تبدیل شده‌اند که شامل پرتاب کردن می‌شوند، اما شامل پرتاب کفش بر روی سیم یا شاخه نمی‌شوند.[۲۴]

یک بازی آموزش فیزیکی، شرکت‌کنندگان را به دو گروه تقسیم می‌کند. دو گروه با نشستن موازی با یکدیگر، دو صف ایجاد می‌کنند. سپس شرکت‌کنندگان کفش‌های خود را درمی‌آورند و آنها را به وسط زمین بازی که بین دو گروه قرار دارد، پرتاب می‌کنند. بازی زمانی شروع می‌شود که معلم یا داور اعلام کنند. هدف بازی این است که شرکت‌کنندگان از صف‌های خود بلند شوند و برای پیدا کردن کفش خود به وسط صف بدوند. سپس شرکت‌کنندگان باید کفش‌های خود را دوباره بپوشند و به همان ترتیبی که نشسته بودند، بنشینند. اولین گروهی که همه را به صف برگرداند برنده است.[۲۵]

نمونه دیگری از بازی مبتنی بر کفش، یک فعالیت گروهی کوچک‌تر است که به دو جفت کفش، دو صندلی، دو بطری پلاستیکی و دو شرکت‌کننده نیاز دارد. بطری‌ها در مرکز محوطه بازی قرار می‌گیرند و صندلی‌ها در دو طرف بطری‌ها قرار می‌گیرند، به طوری که محوطه بازی یک خط را تشکیل می‌دهد. دو شرکت‌کننده از وسط کنار بطری‌ها شروع می‌کنند، به سمت صندلی خود می‌دوند، می‌نشینند، کفش‌هایشان را درمی‌آورند و کفش‌هایشان را به سمت بطری‌ها پرتاب می‌کنند. هر کسی که زودتر بطری‌اش را بزند، برنده است.[۲۶]

پرتاب کفش در بازی‌های ویدیویی نیز دیده می‌شود. بازی‌های نیمه مرده (Half Dead) و نیمه مرده ۲ پرتاب کفش را به عنوان یکی از مکانیک‌های اصلی بازی ارائه می‌دهند. این بازی بازیکن را در اتاق‌های مربعی شکلی که از هر طرف درب دارند، گیر می‌اندازد و او را ملزم می‌کند تا اتاق‌های مختلف را کاوش کند تا راه خروج را پیدا کند و فرار کند. با این حال، بیشتر اتاق‌ها تله‌های مرگباری دارند. مکانیک پرتاب کفش به بازیکن اجازه می‌دهد تا تشخیص دهد که آیا اتاقی تله دارد یا خیر. بازیکن یک کفش را به داخل اتاق پرتاب می‌کند و اگر تله‌ای وجود داشته باشد، آن را فعال می‌کند.[۲۷]

آذین‌بندی

یک درخت کفش در سن دیگو، کالیفرنیا

درخت‌های کفش معمولاً در کنار معابر اصلی محلی قرار دارند و ممکن است یک تِم (مانند کفش‌های پاشنه‌بلند) داشته باشند.

جستارهای وابسته

  • پاپوش رهاشده - کفش‌هایی که در ملاء عام فراموش شده یا دورانداخته می‌شوند
  • بولاس - نوعی سلاح پرتابی وزنه‌دار که در آمریکای جنوبی استفاده می‌شود
  • کفش روح - یادبودی برای عابران پیادهٔ کشته‌شده در تصادفات رانندگی
  • درخت تُنکه - درختی مزین به لباس‌زیر زنانه که معمولاً زیر تله‌کابین‌های اسکی یافت می‌شود

منابع

  1. ↑ "Do Sneakers Hanging from Power Lines Carry a Secret Message?". Snopes.com (in American English). 1999-04-09. Retrieved 2021-03-07.
  2. 1 2 3 4 5 "Shoes on a Wire: Untangling an Urban Myth" (in English). 2015-08-05. Retrieved 2023-09-13.
  3. 1 2 Adams, Cecil (August 2, 1996). "The Straight Dope: Why do you see pairs of shoes hanging by the laces from power lines?". The Straight Dope. Chicago Reader. Archived from the original on 2000-08-15. Retrieved 2023-07-03.
  4. ↑ Thanouli, Eleftheria (2013). Wag the Dog: A Study on Film and Reality in the Digital Age. New York: Bloomsbury Academic. pp. 96–97. ISBN 978-1-4411-8936-3.
  5. ↑ DeWitt, David (2013-03-10). "Who takes them down?". The Athens NEWS (in English). Archived from the original on 23 مارس 2024. Retrieved 2024-03-23.
  6. ↑ TeamWork LA (c. 2003). "East Los Angeles NSC Combats Problem of Overhead Shoes on Wires" (PDF). Archived from the original (PDF) on 2003-10-07. Retrieved 2007-06-15.
  7. ↑ Crombie, James E. (September 1895). "Shoe-Throwing at Weddings". Folklore (in English). 6 (3): 258–281. doi:10.1080/0015587X.1895.9720312. JSTOR 1252997.
  8. ↑ Lansing, G. (December 1884). "Throwing the Slipper". The Old Testament Student. 4 (4). University of Chicago Press: 182–184. doi:10.1086/469556. JSTOR 3156346.
  9. ↑ "Love, marriage … and a barrage of shoes". the Guardian (in English). 2015-08-25. Retrieved 2021-03-07.
  10. ↑ Tromp, Marlene (2013). ""Throwing the Wedding-Shoe": Foundational Violence, Unhappy Couples, and Murderous Women". Victorian Review. 39 (2). The Johns Hopkins University Press: 39–43. doi:10.1353/vcr.2013.0042. JSTOR 24497062.
  11. ↑ "THROWING THE WEDDING SHOE". The New York Times. New York. 11 February 1887. p. 3.
  12. ↑ Ditchfield, P.H. (1896). Old English Customs Extant at the Present Time. p. 110.
  13. ↑ Asser, Martin (15 December 2008). "Bush shoe-ing worst Arab insult". Retrieved 14 June 2023.
  14. ↑ Ibrahim, Yasmin (2009). "The Art of Shoe-Throwing: Shoes as a Symbol of Protest and Popular Imagination". Media, War & Conflict. 2 (2): 213–226. doi:10.1177/1750635209104655. JSTOR 26000139.
  15. ↑ Asser, Martin (December 15, 2008). "Bush shoe-ing worst Arab insult". BBC News. Retrieved July 22, 2012.
  16. ↑ "Top 5 famous shoe throwing incidents". Metro.
  17. ↑ Ziegler, Philip (1978). Crown and People. Harper Collins. p. 186. ISBN 978-0-00-211373-1.
  18. ↑ White, Roland (29 April 2001). "Bizarre sporting moments". The Sunday Times. London. p. 5.
  19. ↑ Matthews, Rupert (1990). Record Breakers of The Air. Troll Associates. p. 31. ISBN 0-8167-1921-7.
  20. ↑ Phillips, Pearson (14 May 1987). "Pulling the wool with a shade". The Times. London.
  21. ↑ White, Roland (4 April 1999). "Country strife". The Sunday Times. London. p. 10.
  22. ↑ Prowse, Dave (2011). Straight From the Force's Mouth. Apex Publishing. p. 21. ISBN 978-1-907792-99-1.
  23. ↑ Evans, Roger (2005). Don't Tell I, Tell 'Ee!. Countryside Books. p. 73. ISBN 978-1-85306-916-1.
  24. ↑ "Shoe games". www.youthwork-practice.com (in American English). Retrieved 2021-03-07.
  25. ↑ "Shoe Toss - How Fast? | Elementary PE Games" (in American English). Retrieved 2021-03-07.
  26. ↑ "Shoe Toss". ythmin.com (in Australian English). Archived from the original on 5 ژوئن 2023. Retrieved 2021-03-07.
  27. ↑ "Half Dead (Video Game)". Dread Central (in American English). 2016-09-26. Retrieved 2021-03-07.

پیوند به بیرون

در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ پرتاب کفش موجود است.
This page is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.