پردلکینو
پردلکینو (روسی: Переделкино) یک مجتمع ویلایی است که در منطقه اودینتسوکی در استان مسکو، روسیه واقع شده است.
تاریخچه
این سکونتگاه در اصل به عنوان املاک پردلتسی، متعلق به لئونتیفها (خویشان مادری پتر کبیر)، سپس شاهزاده دولگوروکوف و سامارینها، تأسیس شد. پس از عبور راهآهن از این روستا در قرن نوزدهم، نام آن به پردلکینو تغییر یافت.
در سال ۱۹۳۴، ماکسیم گورکی پیشنهاد واگذاری این منطقه به اتحادیه نویسندگان شوروی را داد. طی چند سال، حدود پنجاه کلبه چوبی که توسط معمار آلمانی ارنست می طراحی شده بود، توسط نویسندگان در پردلکینو ساخته شد. مجری این پروژه، سیاستمدار شوروی، الکساندر شچرباکوف بود. این منطقه بهتدریج به پناهگاهی فرهنگی برای نویسندگان برجسته تبدیل شد و نقش مهمی در شکلگیری ادبیات دوران شوروی ایفا کرد.[۱]
از جمله اولین ساکنان این مستعمره شاعر بوریس پاسترناک، نویسندگان کورنی چوکوفسکی، آیزاک بابل، الکساندر سرافیموویچ، لئونید لئونوف، ایلیا ارنبورگ، بوریس پیلنیاک، وسوولود ایوانف، لو کاسیل، کنستانتین فدین، پترووگن کاکائوف، ایلیا کاسیلوف بود. . [۲]
در ۱۵ مه ۱۹۳۹، در جریان پاکسازی بزرگ استالین، ایزاک بابل، نویسنده و نمایشنامهنویس، در خانهٔ ییلاقیاش در پردلکینو دستگیر شد. بابل با خودرو به زندان لوبیانکا منتقل شد، شکنجه شد و در نهایت توسط کمیساریای خلق در امور داخلی تیرباران شد.
پس از جنگ جهانی دوم، بیست کلبه نویسنده دیگر ساخته شد. در میان ساکنان جدید، ونیامین کاورین، نیکولای زابولوتسکی (مالک نبود اما کلبهای اجاره کرده بود)، والنتین کاتائف، الکساندر فادیف، کنستانتین سیمونوف حضور داشتند. بعدها نویسندگان و شاعران بیشتری از جمله یوگنی یفتوشنکو، آندری وزنیسنسکی، بولات اوکودژاوا، بلا آخمادولینا و بسیاری دیگر به این روستا نقل مکان کردند. [۲] در سالهای ۱۹۶۵–۱۹۷۵ ، الکساندر سولژنیتسین، نویسنده مخالف شوروی، اغلب در کلبه چوکوفسکی زندگی میکرد.[۳]
در سال ۱۹۵۲ به مناسبت هفتاد و پنجمین سالگرد تولد پاتریارک الکسی اول مسکو، اقامتگاه پاتریارکهای مسکو در پردلکینو افتتاح شد. در سالهای ۱۹۹۵ تا ۲۰۰۰ این اقامتگاه بهطور قابل توجهی گسترش یافت. ساختمانهای جدیدی برای پذیرایی از هیئتهای مذهبی، فضاهای اداری، و امکانات اقامتی برای مهمانان کلیسا اضافه شدند. همچنین، باغها و محوطههای اطراف بازسازی شدند تا محیطی آرام و معنوی برای فعالیتهای کلیسایی فراهم گردد. این مجموعه اکنون یکی از مراکز مهم کلیسای ارتدکس روسیه بهشمار میرود.[۴]
در سال ۱۹۸۸، این روستا رسماً به عنوان یک منطقهٔ حفاظتشدهٔ تاریخی-فرهنگی شناخته شد. در همان سال، موزههای کورنی چوکوفسکی و بوریس پاسترناک در کلبههای مربوطه افتتاح شدند. در سال ۱۹۹۷، موزهٔ دیگری در کلبهٔ بولات اوکودژاوا افتتاح شد.[۵]
منابع فرهنگی
احتمالاً نام پردلکینو یکی از منابع نام مستعمره نویسندگان فرقهگرا، پرلیگینو، از رمان «مرشد و مارگاریتا» اثر میخائیل بولگاکف است. در پیشنویسهای اولیه رمان، نام این روستا «پرِوراکیون» - روستای دروغگوها - بوده است. پرلیگینو معنای مشابهی دارد اما کمی پنهان شده است.[۶] توجه داشته باشید که بولگاکف نام پرلیگینو را بر اساس کلیازما، بولشوو، که مستعمره نویسندگان دیگری در آن قرار داشت، انتخاب کرده است؛ بنابراین، بولشوو میتواند منبع الهام دیگری برای بولگاکف باشد[۷]
بخشهایی از فیلم «خانه روسیه» محصول ۱۹۹۰ در پردلکینو، از جمله در خانه پاسترناک و قبر او فیلمبرداری شد.[۸]
جستارهای وابسته
منابع
- ↑ Дворцы и усадьбы. Дом-музей Бориса Пастернака. مسکو: د آگوستین. 2012.
- 1 2 خطای یادکرد: خطای یادکرد:برچسب
<ref> غیرمجاز؛ متنی برای یادکردهای با نامPasternakوارد نشده است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.). - ↑ "Alksander Solzhenitsyn". Moscovery.
- ↑ "Резиденция Московских Патриархов".
- ↑ "Дом-Музей Булата Окуджавы".
- ↑ "Annotations to Chapter 5". The Master and Margarita.
- ↑ "Master: Peredelkino". Bulgakov's Master and Margarita. Middlebury College. Retrieved 2009-04-06.
- ↑ David Remnick (1989-10-14). "'RUSSIA'S' COLD CAST". The Washington Post. Washington, D.C. ISSN 0190-8286. OCLC 1330888409.
برای مطالعهٔ بیشتر
- لو لوبوف و کیرا واسیلیوا. پردلکینو حکایتی از دهکده نویسندگان. مسکو، ۲۰۱۱. - ۵۸۰ ص. ۳۸۰ عکس. شماره استاندارد بینالمللی کتاب ۹۷۸-۵-۹۱۱۸۷-۱۳۹-۰
پیوند به بیرون
- وبسایت غیررسمی پردلکینو (به انگلیسی)