پلیس دولتی (ایتالیا)
| پلیس دولتی Polizia di Stato | |
|---|---|
 | |
 پرچم | |
| نام رایج | Polizia |
| مشخصات اجمالی | |
| تأسیس | ۱۱ ژوئیه, ۱۸۵۲ |
| کارکنان | ۱۰۷٬۰۰۰ نفر (۲۰۱۹) |
| بودجه سالیانه | ۶٫۶ میلیارد یورو (۲۰۱۹) |
| ساختار حوزه عملیاتی | |
| سازمان ملی | ایتالیا |
| حوزه عملیات | ایتالیا |
| مقر | رم |
| عضو سوگندخورده | ۱۰۴٬۰۰۰+ نفر |
| غیرنظامی | ۶٬۰۰۰- |
| مدیر سازمان |
|
| سازمان‌های پایین‌دستی |
|
| وبگاه | |
| poliziadistato.it | |
پلیس دولتی ایتالیا (ایتالیایی: Polizia di Stato) یکی از نیروهای پلیس ملی ایتالیا است. در کنار کارابینیری، این نیروی اصلی پلیس برای ارائه وظایف پلیسی، در درجه اول به شهرها و شهرستان‌های بزرگ است و با آژانس‌های زیرمجموعه خود، مسئولیت گشت بزرگراه، راه‌آهن، فرودگاه‌ها و گمرک، همچنین برخی از آبراه‌ها و کمک به نیروهای پلیس محلی را نیز بر عهده دارد.
این نیرو تا سال ۱۹۸۱ یک نیروی نظامی بود تا اینکه قانون ایالتی ایتالیا ۱۲۱ تصویب شد.[۱] این قانون، پلیس دولتی را به یک نیروی غیرنظامی تبدیل کرد که در تضاد با سایر نیروهای اصلی پلیس ایتالیا است: آرما دی کارابینیری که یک نیروی پلیس نظامی (ژاندارمری) است و گاردیا دی فاینانزا، پلیس گمرک و حفاظت مرزی ایتالیا که در دسته سپاه نظامی نیز قرار می‌گیرد.[۲][۳]
پلیس دولتی نیروی اصلی پلیس ایتالیا برای حفظ امنیت عمومی است و به همین دلیل مستقیماً توسط وزارت امنیت عمومی اداره می‌شود.[۴] اینترپل تمرکز اصلی این نیرو را اینگونه تعریف می‌کند: «مسئولیت‌های آن شامل وظایف تحقیقاتی و اجرای قانون و امنیت شبکه‌های بزرگراه، راه‌آهن و آبراه‌ها است.»[۵]
تاریخچه
در حالی که پلیس ایالتی مدرن در سال ۱۹۸۱ با ادغام بسیاری از سرویس‌های پلیس مدنی ایتالیا ایجاد شد، ریشه‌های آن به سال ۱۸۵۲ به عنوان نیروی پلیس پادشاهی ساردینیا در آن زمان برمی‌گردد.
این سازمان جانشین و وارث سنت‌های سازمان‌های نظامی و پلیس مدنی تحت سلطنت و جمهوری است.
قبل از اتحاد
در ۱۱ ژوئیه ۱۸۵۲، ویکتور امانوئل دوم، پادشاه ساردینیا، گارد امنیت عمومی را تأسیس کرد، یک سرویس پلیس شهری نمونه اولیه که برای خدمت به تورین و جنوا برای حفاظت از شهروندانشان ایجاد شده بود (قانون شماره ۱۴۰۴)، و همچنین دسته‌هایی از پلیس شهری را تشکیل داد. این تاریخ به عنوان سالگرد رسمی پلیس ایالتی مشخص شده است.
در آن زمان تعدادی از گردان‌های گارد ملی استانی و شبه‌نظامیان شهری، به علاوه دسته‌های سواره نظام جدا شده از ارتش و کارابینیری وجود داشتند.
ایتالیای متحد
در سال ۱۸۵۹، با توجه به وضعیت فعلی در مورد اتحاد ایتالیا، گارد امنیت عمومی به پلیس مدنی ملی و بالفعل یک ملت متحد ایتالیا تبدیل شد. قانون ۳۵۷۰ (۱۳ نوامبر ۱۸۵۹) رسماً بازرسان پلیس را به این نیروی رو به رشد اضافه کرد و برای تضمین امنیت ساکنان تعدادی از مراکز استان‌ها و سایر شهرهای بزرگ، مأمورانی که توسط رهبری با موافقت سلطنتی منصوب می‌شدند، به عنوان روسای پلیس این مناطق نیز معرفی شدند.
در ۹ اکتبر ۱۸۶۱، اداره کل امنیت عمومی پادشاهی رسماً تأسیس شد (فرمان سلطنتی ۲۲۵) تا به عنوان مرجع مرکزی برای اجرای قانون غیرنظامی عمل کند.
مأموریت
یوروپل (آژانس اجرای قانون اتحادیه اروپا)، خلاصه‌ای از مسئولیت‌های این نیرو را ارائه می‌دهد: «حفاظت از دولت، حراست از حقوق و آزادی‌های شهروندان، نظارت بر حفظ نظم عمومی، حفظ امنیت عمومی، ارائه کمک به نهادهای دولتی و خصوصی در صورت بروز حوادث و بلایا و همچنین حل مسالمت‌آمیز اختلافات بین افراد خصوصی. همچنین در مراکز خود به آموزش و تربیت اعضای سایر نهادهای پلیس می‌پردازد… بخش‌های تخصصی شامل پلیس راهنمایی و رانندگی، راه‌آهن، ارتباطات، بخش‌های سیار و پلیس علمی هستند.»
قدرت
پلیس ایالتی طبق قانون دارای ۱۱۵۰۰۰ نفر نیروی مجاز است. با این حال، تقریباً ۱۱۰۰۰۰ نفر وجود دارد که ۱۶۰۰۰ نفر از آنها زن هستند. کمی کمتر از ۶۰۰۰ کارمند، پرسنل پشتیبانی غیرنظامی با مهارت‌های فنی هستند که پشتیبانی لجستیکی و فنی ارائه می‌دهند.
تقریباً ۱۵۰۰ افسر به سرویس «پلیس محله» اختصاص داده شده‌اند که در خیابان‌ها حضور پلیسی دارد و از جرم جلوگیری می‌کند. جفت‌های پلیس در مناطق شهرهای بزرگ با پای پیاده گشت‌زنی می‌کنند.
سازمان
مقر پلیس ایالتی در رم است و رئیس آن با عنوان کاپو دلا پلیسیا (رئیس پلیس) با رتبه رسمی کاپو دلا پلیسیا - مدیر کل امنیت عمومی (رئیس پلیس - مدیر کل امنیت عمومی) شناخته می‌شود. رئیس پلیس ایالتی همچنین رئیس افتخاری انجمن ملی پلیس ایالتی است. سه معاون رئیس/مدیر کل به رئیس گزارش می‌دهند و وظایف اصلی آنها عبارتند از:
وظایف
این نیرو بر اساس منطقه‌ای و استانی سازماندهی شده است. قلمرو جمهوری ایتالیا به ۲۰ منطقه تقسیم شده است. این شامل ۱۰۷ فرماندهی استانی - هر کدام یک فرماندهی در ۱۴ شهر بزرگ، ۸۰ استان، ۶ کنسرسیوم شهرداری آزاد (استان‌های رسمی سیسیل)، ۴ استان لغو شده فریولی-ونیز جولیا، ۲ استان خودمختار - بولزانو - آلتو آدیجه و ترنتو و ۱ استان در واله دائوستا، که یک منطقه خودمختار بدون هیچ استان یا زیرمجموعه اداری مشابهی است، می‌شود. مرکز اداری هر فرماندهی استانی، ستاد محلی به نام کوئستورا است که توسط یک کوئستور (که بالاترین مقام پلیس ایالتی برای استان نیز هست، مرجع استانی امنیت عمومی) فرماندهی می‌شود. تنها استثنا، استان تازه تأسیس ساردینیای جنوبی است (که در سال ۲۰۱۶ تأسیس و عملیاتی شده است). قلمرو هر استان بیشتر به دفاتر امنیت عمومی تقسیم می‌شود که توسط معاون فرماندهی می‌شود. پایین‌ترین مرجع امنیت عمومی، ایستگاه پلیس یا حوزه است.
جستارهای وابسته
منابع
- ↑ "Normeinrete – Navigazione URN". Normeinrete.it. Archived from the original on 22 July 2011. Retrieved 8 September 2009.
- ↑ "Arma dei Carabinieri – Home – > – EN – Institutional Duties". Carabinieri.it. Archived from the original on 14 September 2009. Retrieved 8 September 2009.
- ↑ "Arma dei Carabinieri – Home – > – EN – Governing Bodies". Carabinieri.it. Archived from the original on 23 April 2009. Retrieved 8 September 2009.
- ↑ "Guardia di Finanza – I Compiti del Corpo". Gdf.it. Archived from the original on 29 May 2010. Retrieved 8 September 2009.
- ↑ "Italie". Interpol. 1 March 2016. Retrieved 28 July 2019.
- مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Polizia di Stato». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۱ سپتامبر ۲۰۲۵.
پیوند به بیرون
