پناهگاه حیاتوحش هوای خا خانگ
| پناهگاه حیاتوحش هوای خا خانگ | |
|---|---|
| เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าห้วยขาแข้ง | |
 | |
  موقعیت در تایلند | |
| مکان | استان کانتچانابوری، استان تاک و استان یوتای تانی، تایلند |
| نزدیکترین شهر | Tak |
| مختصات | ۱۵°۲۵′۰۵″ شمالی ۹۹°۱۳′۵۷″ شرقی / ۱۵٫۴۱۸۰۶°شمالی ۹۹٫۲۳۲۵۰°شرقی[۲] |
| مساحت | ۲۷۸۰ km² (بعد از ۱۹۹۲) |
| تأسیسشده | ۱۹۷۲ |
| ارگان حاکم | دفتر حفاظت از حیات وحش |
| نام رسمی | پناهگاههای حیات وحش تونگیای–هوی خا خا انگ |
| گونه | طبیعی |
| معیار | vii, ix, x |
| تاریخ ثبت | 1991 (15th کمیته میراث جهانی) |
| شماره ثبت | 591 |
| Region | فهرستهای میراث جهانی |
پناهگاه حیاتوحش هوای خا خانگ (انگلیسی: Huai Kha Khaeng Wildlife Sanctuary) در استان یوتای تانی و استان تاک، تایلند واقع شده است. این پارک در سال ۱۹۷۴ تأسیس شده و بخشی از بزرگترین مجموعه جنگل حارهای موسمی سالم در هندوچین بهشمار میآید. این پناهگاه همراه با پناهگاه حیات وحش سونگایایی در سال ۱۹۹۱ توسط سازمان ملل متحد به عنوان میراث جهانی اعلام شد.[۴] مجموعاً این دو پناهگاه ۶۲۲٬۲۰۰ هکتار مساحت دارند. تا تاریخ ۲۰۱۴ هنوز جمعیتهای قابل توجهی از پستانداران بزرگ در این پناهگاه وجود داشتند، از جمله گیبونها، خرسها، فیلها و ببر هندوچین، اگرچه مانند تمام سایتهای دیگر در جنوب شرق آسیا، برخی از گونهها (مانند کرگدنها) ناپدید شده یا دچار کاهش شدید جمعیت شدهاند.[۵]
تاریخ
پس از تأسیس پناهگاه حیات وحش در ۴ سپتامبر ۱۹۷۲، این منطقه مساحتی به اندازه ۱٬۰۱۹٬۳۷۵ رای داشت ~ ۱٬۶۳۱ کیلومتر مربع (۶۳۰ مایل مربع). سپس این پناهگاه حیات وحش دو بار گسترش یافت، اولین بار در ۲۱ مه ۱۹۸۶ به مساحت ۱٬۶۰۹٬۱۵۰ رای ~ ۲٬۵۷۴ کیلومتر مربع (۹۹۴ مایل مربع) که افزایش ۵۸۹٬۷۷۵ رای ~ ۹۴۳ کیلومتر مربع (۳۶۴ مایل مربع) بود و دومین بار در ۳۰ دسامبر ۱۹۹۲ به مساحت ۱٬۷۳۷٬۵۸۷ رای ~ ۲٬۷۸۰ کیلومتر مربع (۱٬۰۷۰ مایل مربع) که افزایش ۷۱۸٬۲۱۲ رای ~ ۱٬۱۴۹ کیلومتر مربع (۴۴۴ مایل مربع) بود.[۶] تا سال ۱۹۷۶ در این پناهگاه حیات وحش روستاهایی از مردم کارن وجود داشت. امروزه هیچ جمعیت انسانی شناختهشدهای در این منطقه سکونت ندارند. برخی از روستاهای کارن در سال ۱۹۷۶ از منطقه جنوبیترین بخش به منطقه بان رای در جنوب شرق منتقل شدند. یک روستای مردم همونگ در غرب پس از سال ۱۹۸۶ جابجا شد.[۷]
حیات وحش
تنوع زیادی از حیوانات و گیاهان در این پناهگاه حیات وحش یافت میشود که در هیچ جای دیگر وجود ندارد، با گونههایی همچون گونههای سینو-هیمالایایی، ایندو-برمهای، سوندالند و ایندو-چینی که در این پناهگاه زندگی میکنند. گونههای موجود در این پناهگاه معمولاً کمیاب، در معرض خطر یا محلی هستند. تقریباً یکسوم از پستانداران جنوب شرق آسیا در این پناهگاه حیات وحش بهخوبی زندگی میکنند. این پناهگاه مسئول حفاظت از سه گونه از جانوران ملی ذخیرهشده تایلند است: گاومیش وحشی (گاومیش وحشی)، سراب سرز قارهای (Capricornis sumatraensis)، و گوزن خوکی هندی (گوزن خوکی هندی). بسیاری از گونههای پرندگان، خزندگان و دوزیستان نیز گزارش شدهاند. ۳۵۵ گونه پرنده در این پناهگاه مشاهده شدهاند که بسیاری از این گونهها اکنون در تایلند نادر و برخی در معرض خطر انقراض هستند.[۷] در حال حاضر ۹۰ ببر هندوچین در این پناهگاه وجود دارند.[۸][۹][۱۰][۱۱]
منابع
- ↑ "Protected Area Profile for Huai Kha Khaeng from the World Database on Protected Areas". UNEP-WCMC. 2025. Retrieved 2025-01-03.
- ↑ "เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่า" [Huai Kha Khaeng Wildlife Sanctuary] (PDF) (به تایلندی). Retrieved 17 February 2024.
- ↑ "เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่า" [Huai Kha Khaeng Wildlife Sanctuary] (PDF) (به تایلندی). Retrieved 17 February 2024.
- ↑ "Thungyai-Huai Kha Khaeng Wildlife Sanctuaries". UNESCO. Retrieved 11 February 2016.
- ↑ Caughlin, T Trevor; et al. (12 November 2014). "Loss of animal seed dispersal increases extinction risk in a tropical tree species due to pervasive negative density dependence across life stages". Proceedings of the Royal Society B: Biological Sciences. 282 (1798): 20142095. doi:10.1098/rspb.2014.2095. PMC 4262173. PMID 25392471.
- ↑ Robinnowitz, A. (1991). Chasing Dragon's Tait. New York: DoubleDay.
- 1 2 "About Huai Kha Khaeng". Thai National Parks. Retrieved 12 February 2016.
- ↑ Christina Procopiou (19 February 2016). "Endangered Tiger Are Recovering In At Least One Place in the World". Newsweek. Retrieved 19 February 2016.
- ↑ "The comeback: Tiger population finally increasing in Thailand". Coconuts Bangkok. 18 February 2016. Retrieved 19 February 2016.
- ↑ Platt, John R. (2016-02-19). "Tigers Have Just One Safe Habitat in SE Asia". Scientific American. Retrieved 20 February 2016.
- ↑ Elliot, Stephan; Cubitt, Gerald (2001). THE NATIONAL PARKS and other Wild Places of THAILAND. New Holland Publishers (UK) Ltd. pp. 20–25. ISBN 978-1-85974-886-2.
پیوند به بیرون
