پیرو دی کوزیمو د مدیچی

پیرو نقرسی
پرتره پیرو اثر برونتسینو
ارباب فلورانس
حکمرانی۱ اوت ۱۴۶۴ – ۲ دسامبر ۱۴۶۹
پس ازکوزیمو د مدیچی
پیش ازلورنتسو د مدیچی
زاده۱۹ سپتامبر ۱۴۱۶
فلورانس، جمهوری فلورانس
درگذشت۲ دسامبر ۱۴۶۹ (۵۳ سال)
فلورانس، جمهوری فلورانس
خانواده اشرافیدودمان مدیچی
همسر(ها)لوکرتسیا تورنابوونی
فرزندان
پدرکوزیمو د مدیچی
مادرکنتسینا د باردی

پیرو دی کوزیمو د مدیچی مشهور به پیرو نقرسی (ایتالیایی: Piero "il Gottoso") (۱۴۱۶ – ۲ دسامبر ۱۴۶۹)[۱] از سال ۱۴۶۴ تا ۱۴۶۹، حاکم دفاکتو جمهوری فلورانس، در طول رنسانس ایتالیا بود.

زندگی‌نامه

پیرو، پسر کوزیمو د مدیچی بزرگ و کنتسینا د باردی بود.[۲] او به دلیل ضعف جسمانی دائمی که داشت، که لقبش نیز از همین گرفته شده بود، در دوران حیات پدرش، نقش پررنگی در عرصه سیاست نداشت. با اینکه برادرش جیووانی به عنوان مجری وصیت‌نامه کوزیمو انتخاب شده بود، اما پیش از پدر درگذشت. در سال ۱۴۶۱، پیرو آخرین فرد از خاندان مدیچی بود که به مقام گونفالونیه رسید. بیماری نقرس اغلب او را به بستر می‌کشاند[۳] و در نتیجه، اتاق خوابش به محل انجام امور حکومتی بدل شد؛ جایی که جلسات سیاسی برگزار می‌کرد و همین موضوع کاخ مدیچی را به مرکز قدرت فلورانس تبدیل کرد.[۳]

قدیمی‌ترین نیم‌تنه رنسانسی مربوط به سال ۱۴۵۳، اثر مینو دا فیزوله

پیرو پس از به‌دست گرفتن مدیریت بانک مدیچی از پدرش، گزارشی جامع از وضعیت مالی تهیه کرد. نتایج این بررسی‌ها او را واداشت تا وام‌های معوقه بسیاری را، که اغلب به حامیان خاندان مدیچی تعلق داشت و پدرش آنها را بی‌سرانجام رها کرده بود، بازپس‌گیرد. این اقدام سبب شد شمار زیادی از بازرگانان ورشکست شوند و بر مخالفان مدیچی افزوده شود. با وجود آنکه پیرو هرگز مهارت بانکی درخشانی همچون پدرش نداشت، در طول دوران ریاست خود توانست اداره بانک را در سطحی کارآمد حفظ کند.

دوران رهبری پیرو بر فلورانس با کودتای نافرجامی روبه‌رو شد که توسط لوکا پیتی، نیکولو سودرینی، دیوتیسالوی نرونی، آنجلو آچیایولی و پسرعمویش پیرفرانچسکو د مدیچی طراحی شده بود. این شورش با پشتیبانی نیروهای بورسو دِسته، دوک مودنا و رجیو، و فرماندهی برادرش ارکول دِسته، برای ۲۶ اوت ۱۴۶۶ برنامه‌ریزی شد. با این حال، پیرو پیش از وقوع حادثه توسط جیووانی دوم بنتیوولیو آگاه شد و توانست از دستگیری بگریزد. نجات او تا حدی مدیون پسرش لورنزو بود که در مسیر سفرش به ویلای مدیچی در کارجی، به‌طور اتفاقی مانعی را که توطئه‌گران برای دستگیری پیرو ایجاد کرده بودند، کشف کرد و توانست بدون شناسایی شدن به پدرش هشدار دهد. کودتا در نهایت شکست خورد؛ همان‌طور که تلاش دوم برای براندازی مدیچی با حمایت ونیز و به فرماندهی بارتولومئو کولئونی نیز ناکام ماند. برخی پژوهشگران بر این باورند[۴] که این رخداد بیش از آنکه «کودتا» باشد، تلاشی مشروع برای محدود ساختن قدرت روزافزون خاندان مدیچی و بازگرداندن فلورانس به نظام سنتی جمهوری‌خواهی‌اش بود؛ بنابراین استفاده از واژگانی چون «کودتا» یا «توطئه»، در عمل موقعیت دفاکتو و موروثی ــ اما از دیدگاه قانون اساسی غیررسمی ــ پیرو را به‌عنوان رهبر شهر به رسمیت می‌شناسد.

در سال ۱۴۶۷، پیرو با جنگی علیه جمهوری ونیز روبه‌رو شد؛ جنگی که به دلیل حمایت فلورانس از گالئاتزو ماریا اسفورزا، دوک تازه‌منصوب میلان، آغاز شده بود. در این درگیری، ارتش ونیزی به فرماندهی بارتولومئو کولئونی وارد عمل شد، اما در نبرد مولینلا از ائتلافی متشکل از فلورانس، ناپل، ایالات پاپی و میلان شکست خورد.

پیرو همچنین سنت خانوادگی مدیچی در حمایت از هنر را ادامه داد. از جمله می‌توان به نقاشی دیواری مشهور بنوتسو گوتزولی با عنوان فرقه مغان در کاخ مدیچی ریکاردی اشاره کرد، اثری که در آن خود پیرو و دو پسرش، لورنتسو و جولیانو، نیز به تصویر کشیده شده‌اند. در مقایسه با پدرش، سلیقه هنری پیرو گسترهٔ وسیع‌تری داشت و به‌ویژه به آثار هنری هلندی و فلاندری نیز علاقه نشان می‌داد.

پیرو علاوه بر حمایت از هنر، به گردآوری کتاب‌های کمیاب نیز علاقه داشت و بسیاری از آن‌ها را به کتابخانهٔ خاندان مدیچی افزود. دلبستگی عمیق او به اومانیسم سبب شد که مارسیلیو فیچینو را مأمور ترجمه آثار افلاطون و دیگر نویسندگان کلاسیک کند. فیچینو در پاسخ به این حمایت، چندین اثر خود – از جمله د سوله – را به پیرو تقدیم کرد.

پیرو در سال ۱۴۶۹ بر اثر نقرس و بیماری‌های ریوی درگذشت. او را در کلیسای سن لورنتسو فلورانس، در کنار برادرش جیووانی به خاک سپردند. آرامگاه مشترک آن دو، به سفارش پسرانش لورنتسو و جولیانو، توسط مجسمه‌ساز نامدار رنسانس، آندره‌آ دل وروکیو ساخته شد.

ازدواج

در ۳ ژوئن ۱۴۴۴،[۵] پیرو با لوکرتسیا تورنابوونی(۱۴۲۷–۱۴۸۲) ازدواج کرد.[۲] از این پیوند، فرزندانی به دنیا آمدند که مشهورترین آن‌ها لورنتسو د مدیچی و جولیانو د مدیچی بودند.[۲] گفته می‌شود که در یکی از نقاشی‌های شاخص ساندرو بوتیچلی، معروف به مدونا و سرود تجلیل، تمام اعضای خانواده پیرو حضور دارند و لوکرتسیا در قالب مریم مقدس به تصویر کشیده شده است.

  • بیانکا (۱۴۴۵[۶] -۱۵۰۵[۲]) - با گوگلیلمو پاتزی[۲] ازدواج کرد.
  • لوکرتسیا «نانینا» (۱۴۴۸-۱۴۹۳)[۲]
  • لورنتسو (۱۴۴۹–۱۴۹۲)[۲]
  • جولیانو (۱۴۵۳–۱۴۷۸)[۲]
  • ماریا[۶] (۱۴۵۵–۱۴۷۹) - با لئونتو روسی[۲] ازدواج کرد و مادر کاردینال لوئیجی د روسی بود.
  • و دو پسر که در بدو تولد درگذشتند.[۲]

رسانه

در مجموعه تلویزیونی مدیچی محصول ۲۰۱۶، آلساندرو اسپردوتی نقش پیرو جوان را ایفا کرده است.[۷] در فصل دوم، جولیان سندز در دو قسمت نخست نقش پیرو مسن‌تر را بازی می‌کند.[۸]

منابع

  1. ↑ Encyclopædia Britannica Online 2015.
  2. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Tomas 2003, p. 7.
  3. 1 2 Tomas 2003, p. 48.
  4. ↑ Najemy, John M. (2006). A History of Florence 1200–1575. Blackwell Publishing. ISBN 978-1-4051-1954-2.
  5. ↑ Tomas 2003, p. 17.
  6. 1 2 Pernis & Adams 2006, p. 29.
  7. ↑ "Medici: Masters of Florence". Internet Movie Database. Retrieved 24 December 2016.
  8. ↑ Clarke, Stewart (10 August 2017). "Daniel Sharman and Bradley James Join Netflix's 'Medici'". Variety. Retrieved 11 August 2017.
This article is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.