پیشرانه خودروی هیبریدی

پیشرانه خودروهایی هیبریدی، نیرو را به چرخ‌های محرک در خودروهای هیبریدی منتقل می‌کند. یک خودروی هیبریدی دارای چندین نوع نیروی محرکه است و می‌تواند در پیکربندی‌های مختلفی عرضه شود. به‌عنوان مثال، یک خودروی هیبریدی ممکن است انرژی خود را با سوزاندن بنزین دریافت کند، اما پیشرانهٔ خود را از یک موتور الکتریکی و به موتور درون‌سوز، و بالعکس، تغییر دهد.

یک سامانهٔ انتقال قدرت معمولی شامل تمام اجزائی است که برای تبدیل انرژی پتانسیل ذخیره شده استفاده می‌شوند. سامانه‌های انتقال قدرت ممکن است از انرژی شیمیایی، خورشیدی، هسته‌ای یا جنبشی برای نیروی محرکه استفاده کنند. قدیمی‌ترین نمونهٔ آن لوکوموتیو بخار است. نمونه‌های مدرن شامل دوچرخه‌های برقی و خودروهای برقی هیبریدی هستند که عموماً یک باتری (یا ابرخازن) را با یک موتور درون‌سوز (ICE) ترکیب می‌کنند که می‌تواند باتری‌ها را شارژ کند یا وسیلهٔ نقلیه را به حرکت درآورد. سایر سامانه‌های انتقال قدرت هیبریدی می‌توانند از چرخ لنگر برای ذخیره‌سازی انرژی استفاده کنند.

در میان انواع مختلف خودروهای هیبریدی، تنها نوع برقی/درون‌سوز از سال ۲۰۱۷ به‌صورت تجاری در دسترس است. یک نوع از آن‌ها به صورت موازی کار می‌کند تا نیروی خود را همزمان از هر دو موتور تأمین کند. نوع دیگر به صورت سری کار می‌کند که در آن یک منبع منحصراً نیرو و منبع دوم برق را تأمین می‌کند. هر یک از منابع ممکن است نیروی محرکهٔ اصلی را تأمین کنند و دیگری نیروی محرکهٔ اصلی را تقویت کند.

سایر ترکیبات، افزایش بهره‌وری به‌واسطهٔ مدیریت انرژی و بازیابی انرژی برتر را ارائه می‌دهند که هزینه، پیچیدگی و محدودیت‌های باتری را جبران می‌کند. هیبریدهای احتراقی-برقی (CE) دارای بسته‌های باتری با ظرفیت بسیار بیشتری نسبت به یک وسیلهٔ نقلیهٔ فقط احتراقی هستند. یک هیبرید احتراقی-برقی دارای باتری‌هایی است که سبک هستند و چگالی انرژی بالاتری ارائه می‌دهند و بسیار پرهزینه‌تر هستند. موتورهای احتراق داخلی (ICE) فقط به یک باتری به اندازهٔ کافی بزرگ نیاز دارند تا سامانهٔ برقی را به کار بیندازند و موتور را روشن کنند.[۱]

منابع

  1. ↑ "DOE to Award Up to $2.4B for Advanced Batteries, Electric Drive Components, and Electric Drive Vehicle Demonstration/Deployment Projects". Green Car Congress. March 19, 2009.

پیوند به بیرون