پییر ماری
پییر ماری | |
|---|---|
_CIPH0072.jpg) | |
| زادهٔ | ۹ سپتامبر ۱۸۵۳ |
| درگذشت | ۱۳ آوریل ۱۹۴۰ (۸۶ ساله) |
| ملیت | فرانسوی |
| شناختهشده برای | آکرومگالی، بیماری شارکو-ماری-توث |
| پیشینه علمی | |
| شاخه(ها) | عصبشناسی غدد درونریز و متابولیسم |
| محل کار | بیمارستان پیتی-سالپترییر |
| تأثیر گرفته از | ژان-مارتن شارکو |
| امضاء | |
.jpg){kind=small} | |
پییر ماری (فرانسوی: Pierre Marie؛ ۹ سپتامبر ۱۸۵۳–۱۳ آوریل ۱۹۴۰) عصبشناس اهل فرانسه بود.
پس از پایان تحصیلات پزشکی، او در سال ۱۸۷۸ بهعنوان کارورز (انترن) مشغول به کار شد و بهعنوان دستیار ژان-مارتن شارکو (۱۸۲۵–۱۸۹۳) در بیمارستانهای پیتی-سالپترییر و بیسترِ پاریس فعالیت کرد. در سال ۱۸۸۳، با ارائه پایاننامهای دربارهٔ بیماری گریوز، دکترای پزشکی دریافت کرد و چند سال بعد، در سال ۱۸۸۸، به درجه پزشک رسمی بیمارستان ارتقا یافت. در سال ۱۹۰۷، به کرسی آسیبشناسی تشریحی در دانشکده پزشکی دست یافت و در سال ۱۹۱۷ به کرسی نورولوژی منصوب شد؛ سمتی که تا سال ۱۹۲۵ در اختیار داشت. در سال ۱۹۱۱، ماری به عضویت فرهنگستان ملی پزشکی درآمد.
یکی از نخستین دستاوردهای ماری، توصیف اختلالی در غده هیپوفیز بهنام آکرومگالی بود. تحلیل او از این بیماری، سهم مهمی در شکلگیری رشته نوپای غدد درونریز داشت. ماری همچنین نخستین فردی است که بیماریهای استئوآرتروپاتی هیپرتروفیک ریوی، دیسپلازی کلیدوکرانیال و «اسپوندیلوز ریشهای» را توصیف کرده است. در پژوهشهای گستردهاش دربارهٔ زبانپریشی، دیدگاههای او دربارهٔ اختلالات زبانی با نظرات پذیرفتهشده پل بروکا (۱۸۲۴–۱۸۸۰) بهطور چشمگیری متفاوت بود. در سال ۱۹۰۷، او نخستین کسی بود که اختلال تولید گفتار بهنام سندرم لهجه خارجی را توصیف کرد.[۱]
در پزشکی، نام برخی بیماریها و نشانههای عصبی به افتخار او نامگذاری شدهاند.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون لژیون دونور شده است.
ماری نخستین دبیرکل جامعه نورولوژی فرانسه بود و بههمراه ادوار بریسو (۱۸۵۲–۱۹۰۹) نشریهٔ علمی «مرور نورولوژی» را بنیان گذاشت. نام او در کنار ژان-مارتن شارکو و هاوارد هنری توث (۱۸۵۶–۱۹۲۵) در بیماری شارکو-ماری-توث دیده میشود؛ بیماریای که با تحلیل تدریجی و پیشرونده عضلات انتهایی اندامها در دست و پا مشخص میشود. این بیماری، شایعترین اختلال در میان گروهی از بیماریها بهنام «نوروپاتیهای ارثی حرکتی و حسی» (HMSN) محسوب میشود.[۲]
از جمله پزشکانی که در اوایل قرن بیستم تحت آموزش پیر ماری قرار گرفتند، میتوان به عصبپاتولوژیستهای اسپانیایی، نیکولاس آچوکارو و گونسالو رودریگس لافورا اشاره کرد؛ دو شاگرد برجسته سانتیاگو رامون ئی کاخال و اعضای مکتب عصبشناسی اسپانیا.
منابع
- ↑ Marie P. (1907). Presentation de malades atteints d’anarthrie par lesion de l’hemisphere gauche du cerveau. Bulletins et Memoires Societe Medicale des Hopitaux de Paris, 1: 158–160.
- ↑ Charcot-Marie-Tooth disease بایگانیشده در ۲۰۱۱-۰۵-۱۴ توسط Wayback Machine @ Who Named It
