کاترینا کازلی

کاترینا کازلی
اطلاعات پس‌زمینه
زاده	۱۰ آوریل ۱۹۴۶ ‏(۷۹ سال) مودنا
پیشه(ها)	خواننده

کاترینا کازلی (زاده ۱۰ آوریل ۱۹۴۶) خواننده، نوازنده گیتار بیس، تهیه‌کننده موسیقی و مدیر موسیقی ایتالیایی است.

کازلی در مودنا به دنیا آمد اما در شهر نزدیک ساسوئولو بزرگ شد. او حرفه موسیقی خود را با نواختن گیتار بیس در کلوپ‌های محلی آغاز کرد.

در سال ۱۹۶۶، او در جشنواره موسیقی سانرمو با قطعه "Nessuno mi può giudicare" که در ابتدا به آدریانو چلنتانو پیشنهاد شده و بعد رد شده بود، حضور پیدا کرد. این قطعه بیش از یک میلیون نسخه فروش داشت و موفق به دریافت گواهی‌نامه فروش موسیقی ضبط‌شده شد.^[۱] کازلی همچنین با نسخه ایتالیایی آهنگ "Days of Pearly Spencer" اثر دیوید مک‌ویلیامز با نام "Il volto della vita" موفقیت زیادی کسب کرد. نخستین آلبوم او، Casco d'oro (کلاه ایمنی طلایی)، برگرفته از لقبی بود که مطبوعات موسیقی به او داده بودند. در سال ۱۹۶۶ او با قطعه "پردونو" بار دیگر موفقیت داخلی کسب کرد. او دوباره با بازخوانی Sono bugiarda، نسخه‌ای از آهنگ I'm a Believer گروه مانکیز (۱۹۶۷)، صدر جدول‌های ایتالیا را به دست آورد.

در سال ۱۹۶۸، کازلی با آلبوم «کارناوال» و نسخه‌ای پویا از قطعه‌ای نوشته پائولو کونته با عنوان «با تو دیگر همراه نیستم» موفقیت بیشتری کسب کرد. کازلی بعدها نسخه‌ای جدید از این آهنگ را برای موسیقی متن فیلم میکله سواوی در ژانر نئو-نوآر «بوسه خداحافظی» در سال ۲۰۰۶ ضبط کرد و برنده داوید دی دوناتلو بهترین آهنگ شد.^[۲]

در سال ۱۹۷۰، او با پیرو شوگر، مدیر برچسب موسیقی CGD، ازدواج کرد. کازلی شروع به همکاری با همسرش کرد و در نهایت به ریاست موسیقی شوگر رسید و از فعالیت اجرایی کناره‌گیری کرد. او هنرمندانی مانند آندره‌آ بوچلی، جونی روسو، الیزا (خواننده ایتالیایی), نگرامارو و ارکستر کوچک آویون تراول را کشف و تولید کرد. پسر کازلی و شوگر، فیلیپو شوگر، مدیرعامل کنونی این شرکت است.

در سال ۱۹۸۳، کازلی با ضبط آهنگ «دوست است» با داریو بالدان بمبو به دنیای موسیقی بازگشت. این قطعه در جدول‌های ایتالیا به رتبه پنجم رسید.