کاخ‌های شلایس‌هایم
| مجموعه کاخ‌های شلایس‌هایم | |
|---|---|
Schlossanlage Schleißheim | |
 نمای اصلی کاخ جدید شلایس‌هایم با حوضچه‌های تزئینی | |
  موقعیت در آلمان و ایالت باواریا  کاخ‌های شلایس‌هایم (بایرن) | |
| اطلاعات کلی | |
| وضعیت | حفظ شده (موزه و گالری هنری) |
| سبک معماری | باروک و روکوکو |
| موقعیت | اوبرشلایسهایم، مونیخ، باواریا، آلمان |
| مختصات | ۴۸°۱۴′۵۵″ شمالی ۱۱°۳۳′۳۱″ شرقی / ۴۸٫۲۴۸۶۱°شمالی ۱۱٫۵۵۸۶۱°شرقی |
| مستاجرین کنونی | موزه و گالری تصاویر باروک |
| آغاز ساخت | ۱۵۹۷ (میلادی) |
| پایان | ۱۷۲۶ |
| تاریخ نوسازی | ۱۹۴۵–۱۹۷۰ |
| مشتری | ماکسیمیلیان دوم، انتخابگر باواریا |
| مالک | اداره کاخ‌های دولتی باواریا |
| طراحی و ساخت | |
| معمار | انریکو زوکالی[الف]، یوزف افنر[ب] |
| وبگاه | |
مجموعه کاخ‌های شلایس‌هایم (به آلمانی: Die Schlossanlage Schleißheim) یکی از باشکوه‌ترین نمونه‌های معماری باروک در اروپا است که در نزدیکی مونیخ در ایالت باواریا واقع شده است. این مجموعه شامل سه کاخ مستقل به نام‌های کاخ قدیمی، کاخ جدید و کاخ لوست‌هایم است که در میان یک باغ بزرگ به سبک فرانسوی قرار گرفته‌اند. این کاخ‌ها که محل استقرار تابستانی حکام خاندان ویتلزباخ بودند، به دلیل شکوه معماری و مجموعه‌های هنری ارزشمندشان، از اهمیت تاریخی ویژه‌ای در آلمان برخوردارند[۱].
تاریخچه و شکل‌گیری مجموعه
ریشه‌های این مجموعه به سال ۱۵۹۷ بازمی‌گردد، زمانی که دوک ویلهلم پنجم یک شکارگاه ساده در این منطقه بنا کرد. با این حال، دوران طلایی شلایس‌هایم در زمان ماکسیمیلیان دوم، انتخابگر باواریا آغاز شد. او با رویای تبدیل شدن به امپراتور، به معماران برجسته‌ای چون انریکو زوکالی دستور داد تا کاخی بسازند که با شکوه کاخ ورسای برابری کند. اگرچه رویاهای سیاسی او کاملاً محقق نشد، اما نتیجه آن بنای خیره‌کننده «کاخ جدید» بود که به نمادی از قدرت و جلال دربار باواریا در سده ۱۸ میلادی تبدیل شد[۲].
کاخ جدید و گالری تصاویر باروک
کاخ جدید (Neues Schloss) قلب تپنده این مجموعه است که بیش از ۳۰۰ متر طول دارد. نمای بیرونی آن با ظرافت‌های معماری باروک ایتالیایی تزئین شده و فضای داخلی آن شامل تالارهای عظیمی چون «تالار پیروزی» و «پلکان بزرگ» است. امروزه این کاخ میزبان یکی از مهم‌ترین گالری‌های نقاشی باروک در جهان است که آثاری از استادان بزرگی چون پیتر پل روبنس، آنتونی فان دیک و هنرمندان مشهور مکتب ونیز را در خود جای داده است. نقاشی‌های سقفی و گچ‌بری‌های ظریف این تالارها، هنر ترکیبی باواریا و ایتالیا را به نمایش می‌گذارند[۳].
کاخ لوست‌هایم و باغ باروک
در انتهای محور اصلی باغ، کاخ لوست‌هایم قرار دارد که به مناسبت ازدواج ماکسیمیلیان امانوئل ساخته شد. این کاخ کوچک و زیبا امروزه محل نگهداری مجموعه مشهور چینی‌های «مایسن» است که یکی از غنی‌ترین مجموعه‌های سرامیک در اروپا به شمار می‌رود. باغ میان کاخ‌ها نیز که توسط «دومینیک ژیرار» طراحی شده، یکی از معدود باغ‌های باروک در آلمان است که ساختار اصلی خود را در طول سده‌ها حفظ کرده است. فواره‌ها، کانال‌های آب و تقارن هندسی باغ، فضایی رؤیایی را ایجاد کرده‌اند که نشان‌دهنده تسلط انسان بر طبیعت در دوران باروک است[۴].
نگارخانه
.jpeg)
جستارهای وابسته
یادداشت‌ها
منابع
- ↑ Korn, Gerd (2012). Schloss Schleißheim: Amtlicher Führer. Bayerische Schlösserverwaltung. p. 12. ISBN 978-3941637153.
- ↑ Zimmermann, Gerd (2014). Bayerische Schlösser. Prestel Verlag. p. 58. ISBN 978-3806228328.
- ↑ Börsch-Supan, Eva (2005). Die Schlösser in Schleißheim. Deutscher Kunstverlag. p. 82. ISBN 978-3422065840.
- ↑ Zink, Wolfgang (2008). Der Hofgarten Schleißheim. Schnell & Steiner. p. 41. ISBN 978-3795416416.