کارت ایمنی هواپیما
کارت ایمنی هواپیما (به انگلیسی: Aircraft safety card)، سندی است که در آن دستورالعمل‌های ایمنی برای مسافران یک پرواز، جهت رویارویی با شرایط اضطراری احتمالی در طول پرواز، ارائه می‌شود. این کارت‌ها به‌طور اختصاصی برای هر مدل هواپیما طراحی می‌شوند و روش‌هایی مانند استفاده صحیح از کمربند ایمنی، وضعیت مقابله با ضربه (brace position) هنگام فرود اضطراری، استفاده از ماسک اکسیژن، باز کردن درهای خروج اضطراری و استفاده از تجهیزات شناوری روی آب مانند بالشتک‌های شناور، جلیقه نجات و قایق‌های نجات را نشان می‌دهند.[۱]
طبق مقررات اداره هوانوردی فدرال آمریکا و نهادهای مشابه در سایر کشورها، حمل این کارت در تمام پروازهای تجاری الزامی است و معمولاً در جیب پشت صندلی جلوی هر مسافر، و گاه بر روی برچسبی در پشت صندلی، قرار داده می‌شود.[۱]
تاریخچه
پیش از دهه ۱۹۶۰ میلادی، ارائه اطلاعات ایمنی به مسافران هواپیما استاندارد یا اجباری نبود. پس از یک سری سوانح هوایی قابل بقا اما مرگبار در اواخر دهه ۱۹۵۰ و اوایل دهه ۱۹۶۰ میلادی، از جمله سانحه یک بوئینگ ۷۰۷ خطوط هوایی یونایتد در فرودگاه استیپلتون دنور در ۱۹۶۱، توجه به ایمنی کابین افزایش یافت.[۲]
اداره هوانوردی فدرال آمریکا در سال ۱۹۶۳ میلادی مجموعه‌ای از مقررات جدید ایمنی کابین را پیشنهاد داد که شامل بهبود تابلوهای خروج، انجام آزمون‌های تخلیه اجباری توسط شرکت‌های هواپیمایی و ارائه توضیحات ایمنی به مسافران بود.[۲] این مقررات در نهایت در مارس ۱۹۶۵ میلادی نهایی و از ۷ ژوئن همان سال برای تمام شرکت‌های هواپیمایی آمریکایی لازم‌الاجرا شد.[۳]
محتوا
یک مجموعه حداقلی از موضوعات، در تمام کارت‌های ایمنی مشترک است. این موضوعات به دو دسته تقسیم می‌شوند: موضوعات معمول که در هر پرواز کاربرد دارند (مانند جای‌گذاری چمدان، استفاده از کمربند ایمنی و استفاده از وسایل الکترونیکی)، و موضوعات مخصوص شرایط اضطراری.[۴]
از جمله تحولات جدیدتری که در کارت‌های ایمنی دیده می‌شود، می‌توان به نمایش تسمه‌های شانه‌ای (shoulder harness) و کیسه‌های هوای متصل به کمربند اشاره کرد که در پی مقررات سخت‌گیرانه‌تر ایمنی موسوم به «قوانین ۱۶ جی» از اواخر دهه ۱۹۸۰ میلادی معرفی شدند. همچنین، روش‌های مهار کودکان و نوزادان نیز موضوعی است که به‌طور فزاینده در کارت‌های ایمنی گنجانده می‌شود؛ هرچند میان مقررات آمریکا و سایر کشورها در این زمینه تفاوت‌هایی وجود دارد.[۴]
الزامات قانونی
بر پایه مقررات فدرال هوانوردی آمریکا (بخش ۱۲۱٫۵۷۱)، کارت ایمنی باید حداقل موضوعاتی مانند محل استعمال دخانیات (در صورت مجاز بودن)، محل خروجی‌های اضطراری، نحوه استفاده از کمربند ایمنی، محل و نحوه استفاده از تجهیزات شناوری اضطراری، قرار دادن صندلی در حالت عمودی، محل تجهیزات بقا و نحوه استفاده از اکسیژن و کپسول آتش‌نشانی را پوشش دهد.[۵]
طبق این مقررات، کارت ایمنی باید بلندترین شیء در جیب پشت صندلی باشد تا دسترسی به آن آسان باشد؛ و در صورت نبود کارت ایمنی در جایگاه هر مسافر، هواپیما اجازه پرواز نخواهد داشت.[۶]
جستارهای وابسته
منابع
- 1 2 "Aircraft safety card". Wikipedia.
- 1 2 "Safety Cards". World Airline Historical Society.
- ↑ "History of Safety Cards, Part 4: 1960s – Mandated!". World Airline Historical Society.
- 1 2 "History of Safety Cards, Part 7: An Examination of Subjects". World Airline Historical Society.
- ↑ "Airliner Safety Cards" (PDF). Federal Aviation Administration.
- ↑ "Everything you wanted to know about airline safety cards". The Points Guy.
- ایمنی هوانوردی