کارولین بست-کندی
کارولین بِسِت-کندی | |
|---|---|
 بِسِت-کندی در مه ۱۹۹۹ | |
| زادهٔ | ۷ ژانویهٔ ۱۹۶۶ وایت پلینز، نیویورک، ایالات متحده آمریکا |
| علت مرگ | سقوط هواپیمای جان اف. کندی جونیور |
| تحصیلات | دانشگاه بوستون (کارشناسی) |
| همسر | جان اف. کندی جونیور (ا. ۱۹۹۶–۱۹۹۹) |
| خویشاوندان | خانواده کندی (از راه ازدواج) لورن بست (خواهر) |
کارولین جین بِسِت-کندی (به انگلیسی: Carolyn Jeanne Bessette-Kennedy؛ ۷ ژانویه ۱۹۶۶ – ۱۶ ژوئیه ۱۹۹۹) زنی آمریکایی و متخصص روابط عمومی در صنعت مد بود که سال‌ها برای برند کالوین کلاین کار کرد. وی در سال ۱۹۹۶ (۱۳۷۵) با وکیل و ناشر جان اف. کندی جونیور، فرزند سی‌وپنجمین رئیس‌جمهور ایالات متحده جان اف. کندی و بانوی اول ژاکلین کندی اوناسیس، پیوند زناشویی بست. این ازدواج او را به چهره‌ای پرمناقشه در رسانه‌های آمریکا و نمادی در دنیای مد تبدیل کرد.
بِسِت در خانواده‌ای کاتولیک در وایت پلینز، نیویورک، به دنیا آمد و پس از فارغ‌التحصیلی از دانشگاه بوستون، حرفه‌اش را در کالوین کلاین آغاز کرد؛ از مقام ساده‌ای فروشنده تا مدیریت روابط عمومی شرکت ارتقا یافت. سبک پوشش ظریف و بی‌پیرایه‌اش در نشریات تخصصی مد بازتاب گسترده‌ای داشت و بسیاری او را با مادرشوهرش، بانوی اول پیشین جاکلین کندی اوناسیس، مقایسه می‌کردند.
کارولین بِسِت-کندی به همراه شوهرش جان و خواهر بزرگ‌ترش لورن بِسِت در ۱۶ ژوئیه ۱۹۹۹ (۲۵ تیر ۱۳۷۸)، هنگامی که هواپیمای سبکی که جان آن را می‌راند در آب‌های اقیانوس اطلس نزدیک ساحل مارتاز وینیارد سقوط کرد، جان باختند. چند روز بعد، خاکستر هر سه نفر در دریا پراکنده شد.
زندگی اولیه و تحصیلات
کارولین جین بِسِت در ۷ ژانویه ۱۹۶۶ (۱۷ دی ۱۳۴۴) در وایت پلینز، نیویورک به دنیا آمد. پدرش، ویلیام جوزف بِسِت (زاده ۱۹۴۲)، مهندس معماری بود که بعدها به نجاری روی آورد، و مادرش، آن ماری مِسینا (زاده ۱۹۳۹)، در سیستم مدارس دولتی شهر نیویورک به عنوان مدیر اجرایی خدمت می‌کرد.[۱] کارولین کوچک‌ترین فرزند خانواده بود و دو خواهر بزرگ‌تر دوقلو به نام‌های لورن و لیزا داشت.[۲]
خانواده پدری کارولین اصالتاً فرانسوی-کانادایی و از نسل ژان بِسِه بود که در قرن هفدهم میلادی به کبک مهاجرت کرده بود؛ از سوی مادر نیز او ریشه ایتالیایی داشت.[۳] والدین کارولین در سال ۱۹۷۴ از یکدیگر جدا شدند، هنگامی که او هشت ساله بود. مادرش سپس با دکتر ریچارد فریمن، جراح ارتوپد، ازدواج مجدد کرد و به اولد گرینویچ، کانکتیکت نقل مکان کرد، در حالی که پدرش در وایت پلینز ماند.[۴]
کارولین در خانواده‌ای کاتولیک پرورش یافت و در دبیرستان سنت ماری تحصیل کرد.[۵] هم‌کلاسی‌هایش در آن دبیرستان به او عنوان «زیباترین شخص» (Ultimate Beautiful Person) دادند.[۶] در ابتدا در دبیرستان گرینویچ ثبت‌نام کرده بود، اما والدینش با این نگرانی که تحصیل را جدی نمی‌گیرد، او را به دبیرستان سنت ماری منتقل کردند.[۷] پس از اخذ دیپلم در سال ۱۹۸۴، وارد دانشگاه بوستون شد و در سال ۱۹۸۸ با مدرک کارشناسی در رشته آموزش ابتدایی فارغ‌التحصیل شد.[۸] در دوران دانشگاه، با جان کالن، ستاره تیم هاکی روی یخ دانشگاه که بعدها به لیگ ملی هاکی (NHL) راه یافت، رابطه عاطفی داشت.[۹]
حرفه
بِسِت پس از فارغ‌التحصیلی، برای مدتی کوتاه به مدل‌گری روی آورد و از یک عکاس حرفه‌ای برای تهیه پورتفولیو کمک گرفت.[۱۰] هرچند در این مسیر موفق نشد، اما روی جلد تقویم سال ۱۹۸۸ دانشگاه بوستون به نام «دختران B.U.» ظاهر شد.[۱۱]
پس از دوران دانشگاه و تا هنگام ازدواجش در سال ۱۹۹۶، بِسِت برای برند مد آمریکایی کالوین کلاین کار کرد.[۱۲] فعالیتش در این شرکت از شغل فروشندگی در مرکز خرید چستنات هیل در نیوتن، ماساچوست آغاز شد و به تدریج به مدیریت روابط عمومی فروشگاه اصلی شرکت در منهتن رسید.[۱۳] در دوران حضورش در بوستون، یک هماهنگ‌کننده فروش سیار کالوین کلاین که از شهر دیگری برای بازرسی فروشگاه بوستون آمده بود، به استعداد بِسِت پی برد و او را به سوزان سوکول، رئیس مجموعه کالوین کلاین، معرفی کرد.[۱۴] سوکول که از ظرافت و سبک بِسِت شگفت‌زده شده بود، او را به پُستی مرتبط با مشتریان سرشناس کالوین کلاین، از جمله بازیگر آنت بنینگ و گوینده خبر داین سایر گماشت.[۱۵] از جمله ثمره این دوران، آشنایی و دوستی با طراح نارسیسو رودریگز بود که بعدها لباس عروس او را طراحی کرد.[۱۶] هنگامی که کالوین کلاین را در مارس ۱۹۹۶ ترک کرد، مدیر تولیدات نمایش‌های مد شرکت بود و حقوق سالانه‌اش به ارقام پایین شش‌رقمی رسیده بود.[۱۷]
زندگی شخصی
بِسِت برای اولین بار در سال ۱۹۹۲ با جان اف. کندی جونیور آشنا شد؛ در آن زمان کندی با بازیگر دَریل هانا رابطه داشت.[۱۸] آن دو از سال ۱۹۹۴ به یکدیگر علاقه‌مند شدند و به‌سرعت به سوژه دوربین‌های پاپاراتزی بدل گشتند؛ ستون‌های شایعات مطبوعات، محل‌های رستوران و خرید مشترکشان و حتی اختلافات علنی آنها را دنبال می‌کرد.[۱۹] در اواخر تابستان ۱۹۹۴، بِسِت با عموی جان، سناتور تد کندی، آشنا شد. سناتور پس از مراسم ازدواج به مطبوعات گفت: «از همان ابتدا می‌شد فهمید که چیز خاصی بین آن دو هست.»[۲۰] بِسِت در تابستان ۱۹۹۵ به آپارتمان کندی در محله تری‌بکا نقل مکان کرد و همان سال نامزدی‌شان اعلام شد.[۲۱]
مراسم ازدواج
کندی و بِسِت در ۲۱ سپتامبر ۱۹۹۶ (۳۱ شهریور ۱۳۷۵) ازدواج کردند. مراسم عروسی بدون اطلاع رسانه‌ها برگزار شد تا از توجه مطبوعات در امان باشد.[۲۲] آیین در شب‌هنگام و با نور شمع، در یک کلیسای چوبی کوچک به نام «اولین کلیسای باپتیست آفریقایی»، در جزیره دورافتاده جزیره کامبرلند در جورجیا برگزار شد. عروس لباس ابریشمی کرپ به رنگ سفید مرواریدی طراحی‌شده توسط نارسیسو رودریگز از مزون سِروتی ۱۸۸۱ را برای خود برگزید؛ طراحی که در آن زمان هنوز چندان شناخته‌شده نبود.[۲۳] خواهر بزرگ‌تر داماد، کارولین کندی، نقش ساقدوش عروس را بر عهده داشت و آنتونی رادزیویل، پسر لی رادزیویل عمه کندی، نقش بهترین دوست داماد را ایفا کرد. دو دختر کارولین کندی، رُز کندی اشلاسبرگ و تاتیانا کندی اشلاسبرگ، دختران گل‌پاش بودند و پسرش جک کندی اشلاسبرگ حامل حلقه ازدواج بود. زوج جدید ماه عسلشان را در ترکیه گذراندند.[۲۴]
دوران زندگی مشترک
پس از عروسی، توجه رسانه‌ها به این زوج افزایش یافت و بِسِت-کندی اغلب با آزار خبرنگاران دست‌وپنجه نرم می‌کرد.[۲۵] کندی پس از بازگشت از ماه عسل به خبرنگاران گفت: «ازدواج سازگاری بزرگی است، و برای یک شهروند عادی مثل کارولین حتی بیشتر. از شما می‌خواهم تا آنجا که ممکن است به او فضا و حریم خصوصی بدهید.»[۲۶]
بِسِت-کندی و شوهرش دائماً در معرض دید عموم بودند، چه در رویدادهای پرزرق‌وبرق منهتن و چه در سفرهایشان برای دیدار با شخصیت‌هایی چون ماریوچا ماندلی و جیانی ورساچه.[۲۷] بِسِت-کندی به دوستش کارول رادزیویل گفته بود که تنها راه فرار از دوربین‌های پاپاراتزی آن است که ساعت هفت صبح از خانه خارج شود.[۲۸] سبک پوشش ساده و ظریفش که نشریات مد آن را «شیک‌پوشی بی‌تکلف» می‌خواندند، در مطبوعات تخصصی مد به‌طور مکرر با سبک مادرشوهرش، بانوی اول پیشین جاکلین کندی اوناسیس، مقایسه می‌شد.[۲۹]
بِسِت-کندی از دادن مصاحبه سر باز زد و پیشنهادهای ظاهر شدن در مجلات مد را رد کرد. در طول دوران ازدواجش، بیشتر به کار خیریه پرداخت و اغلب همراه شوهرش در شام‌های کاخ سفید شرکت می‌کرد. این زوج در مارس ۱۹۹۸ توسط رئیس‌جمهور بیل کلینتون از کاخ سفید بازدید کردند[۳۰] و بِسِت-کندی در مهمانی‌های مجله سیاسی شوهرش، جورج، نقش میزبان را بر عهده داشت.[۳۱]
در کتاب نفرین کندی نوشته ادوارد کلاین، ادعا شده بود که مشکلات این زوج ناشی از دشواری سازگاری بِسِت-کندی با توجه رسانه‌ای، اتهامات بی‌وفایی، اختلاف نظر دربارهٔ فرزندآوری، و مصرف ادعایی کوکائین بوده است.[۳۲] اما دوستان زوج، از جمله جان پری بارلو و کریستیان آمانپور، اگرچه گاه‌گاه مشاجرات زوج را تأیید کردند، اما اتهامات مصرف مواد مخدر یا هرگونه برنامه‌ریزی برای طلاق را قاطعانه رد کردند.[۳۳] رابرت لیتل که یک هفته پیش از سانحه آخر هفته‌ای را در کنار این زوج گذرانده بود، نیز ادعای جدایی آنها در زمان مرگ را رد کرد.[۳۴] این زوج از مارس ۱۹۹۹ به مشاور زناشویی مراجعه کردند و در تابستان ۱۹۹۹ نیز از کاردینال جان اوکانر راهنمایی خواستند.[۳۵]
مرگ
کارولین بِسِت-کندی در ۱۶ ژوئیه ۱۹۹۹ (۲۵ تیر ۱۳۷۸)، به همراه شوهرش و خواهر بزرگ‌ترش لورن بِسِت، در سقوط هواپیمای سبکی که جان اف. کندی جونیور آن را هدایت می‌کرد، در آب‌های اقیانوس اطلس در نزدیکی ساحل غربی مارتاز وینیارد جان باخت.[۳۶] هیئت ملی ایمنی حمل‌ونقل ایالات متحده (NTSB) علت احتمالی سانحه را «ناتوانی خلبان در حفظ کنترل هواپیما هنگام فرود بر روی آب در شب» اعلام کرد که ناشی از گم‌گشتگی فضایی بود؛ مه و تاریکی شب نیز از عوامل مؤثر در این سانحه شناخته شدند.[۳۷]
پس از پنج روز جستجو، بازماندهای هواپیما در بعدازظهر ۲۱ ژوئیه (۳۰ تیر ۱۳۷۸) یافته شد.[۳۸] غواصان نیروی دریایی آمریکا پیکرهای سه نفر را از عمق حدود ۳۵ متری اقیانوس، در فاصله تقریباً ۱۳ کیلومتری از ساحل مارتاز وینیارد، که همچنان بسته به صندلی‌های هواپیما بودند، بیرون آوردند.[۳۹] آزمایش‌های سم‌شناسی انجام‌شده نشان داد که هیچ‌یک از سه نفر الکل یا مواد مخدری در بدن نداشتند. در شب ۲۱ ژوئیه، پیکرها از هیانیس، ماساچوست به داکسبری، ماساچوست منتقل و در آنجا سوزانده شدند. در صبح ۲۲ ژوئیه ۱۹۹۹ (۱ مرداد ۱۳۷۸)، خاکستر آنها از عرشه ناو جنگی آمریکایی یواس‌اس بِریسکو (USS Briscoe, DD-977) در نزدیکی مارتاز وینیارد به دریا سپرده شد.[۴۰]
در فرهنگ عامه
پیش از ازدواج با کندی، بِسِت رابطه‌ای عاطفی با مایکل برگین، مُدل کالوین کلاین، داشت که در سال ۲۰۰۴ کتاب خاطراتی با عنوان The Other Man: John F. Kennedy Jr. , Carolyn Bessette, and Me منتشر کرد.[۴۱]
در سال ۲۰۰۴، هم‌اتاقی سابق کندی در دانشگاه براون، رابرت تی. لیتل، کتاب The Men We Became: My Friendship With John F. Kennedy Jr. را منتشر کرد.[۴۲]
در سال ۲۰۰۵، کارول رادزیویل، همسر پسرعموی کندی آنتونی رادزیویل و دوست نزدیک بِسِت-کندی، کتاب خاطراتی با عنوان What Remains: A Memoir of Fate, Friendship and Love منتشر کرد که به پرفروش‌ترین کتاب‌های نیویورک تایمز تبدیل شد و شامل خاطراتش از سانحه هوایی است که تنها چند هفته پیش از مرگ شوهرش بر اثر سرطان رخ داده بود.[۴۳]
کارگردان دیوید فینچر بازیگر روزاموند پایک را تشویق کرد که شخصیت اِیمی دان در فیلم دختر گمشده را بر اساس بِسِت-کندی شکل دهد. فینچر دربارهٔ بِسِت-کندی گفت: «او خودش را ساخت، خودش را از نو ابداع کرد، و آن شخصیت را خلق کرد. از همین‌جا شروع کردم.»[۴۴]
در سال ۲۰۱۵، طراح مد وِس گوردون که معمولاً از صحبت دربارهٔ منابع الهام مجموعه‌هایش خودداری می‌کند، تأثیر بِسِت-کندی بر لباس‌های زنانه مجموعه آن سالش را تأیید کرد.[۴۵]
در ۱۳ ژوئیه ۲۰۱۹ (۲۲ تیر ۱۳۹۸)، فیلم‌هایی از مراسم عروسی سری این زوج در قالب برنامه‌ای دو ساعته با عنوان JFK Jr. and Carolyn's Wedding: The Lost Tapes از شبکه TLC پخش شد.[۴۶]
در سال ۲۰۲۳، کتاب مصوّر CBK: Carolyn Bessette-Kennedy – A Life in Fashion نوشته سونیتا کومار نِر منتشر شد که نقش بِسِت-کندی در دنیای مد را با تصاویر بزرگ و جذاب بازمی‌نمایاند.[۴۷]
در سال ۲۰۲۶، سارا پیجن نقش بِسِت-کندی را در مینی‌سریال نه‌قسمتی تلویزیونی Love Story بازی کرد.[۴۸]
جستارهای وابسته
- نفرین کندی
- جان اف. کندی جونیور
- لورن بِسِت
منابع
- ↑ «Enter Smiling, the Stylish Carolyn Bessette». The New York Times. ۲۹ سپتامبر ۱۹۹۶. دریافت‌شده در ۶ اکتبر ۲۰۱۴.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «Before Kennedy, She Made A Mark». philly.com. ۱۸ July ۱۹۹۹. بایگانی‌شده از اصلی در ۸ اكتبر ۲۰۱۶. دریافت‌شده در ۶ October ۲۰۱۴.
{{cite web}}: تاریخ وارد شده در|تاریخ بایگانی= - ↑ «Family tree of Carolyn BESSETTE». Geneanet. دریافت‌شده در ۲۶ فوریه ۲۰۲۴.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «Carolyn Bessette Kennedy, Private Woman Who Was New to Fame». The New York Times. ۱۹ ژوئیه ۱۹۹۹. دریافت‌شده در ۶ اکتبر ۲۰۱۴.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «Carolyn Bessette Kennedy, Private Woman Who Was New to Fame». The New York Times. ۱۹ ژوئیه ۱۹۹۹. دریافت‌شده در ۶ اکتبر ۲۰۱۴.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ Dorinda Elliot (۱۹۹۹). «The Woman Who Won His Heart». Newsweek. ۱۳۴ (۴): ۴۴.
{{cite journal}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «Enter Smiling, the Stylish Carolyn Bessette». The New York Times. ۲۹ سپتامبر ۱۹۹۶. دریافت‌شده در ۶ اکتبر ۲۰۱۴.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «Enter Smiling, the Stylish Carolyn Bessette». The New York Times. ۲۹ سپتامبر ۱۹۹۶. دریافت‌شده در ۶ اکتبر ۲۰۱۴.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ Tom Gliatto (۱۹۹۶). «Bridal Sweet». People. ۴۶ (۱۵).
{{cite journal}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «Enter Smiling, the Stylish Carolyn Bessette». The New York Times. ۲۹ سپتامبر ۱۹۹۶. دریافت‌شده در ۶ اکتبر ۲۰۱۴.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «Enter Smiling, the Stylish Carolyn Bessette». The New York Times. ۲۹ سپتامبر ۱۹۹۶. دریافت‌شده در ۶ اکتبر ۲۰۱۴.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «Enter Smiling, the Stylish Carolyn Bessette». The New York Times. ۲۹ سپتامبر ۱۹۹۶. دریافت‌شده در ۶ اکتبر ۲۰۱۴.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «Carolyn Bessette Kennedy, Private Woman Who Was New to Fame». The New York Times. ۱۹ ژوئیه ۱۹۹۹. دریافت‌شده در ۶ اکتبر ۲۰۱۴.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «Enter Smiling, the Stylish Carolyn Bessette». The New York Times. ۲۹ سپتامبر ۱۹۹۶. دریافت‌شده در ۶ اکتبر ۲۰۱۴.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «Remembering Carolyn Bessette-Kennedy 25 Years After Her Tragic Death». Marie Claire. ۱۹ ژوئیه ۲۰۲۴. دریافت‌شده در ۱۲ ژوئیه ۲۰۲۵.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ Watson، Linda (۲۰۰۰). Vogue: La mode du siècle. Éditions Hors Collection. ص. ۲۱۶. شابک ۲-۲۵۸-۰۵۴۹۱-۵.
{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «Washington Post». ۹ اکتبر ۱۹۹۶.
{{cite news}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ Tom Gliatto (۱۹۹۶). «Bridal Sweet». People. ۴۶ (۱۵).
{{cite journal}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «Carolyn Bessette Kennedy, Private Woman Who Was New to Fame». The New York Times. ۱۹ ژوئیه ۱۹۹۹. دریافت‌شده در ۶ اکتبر ۲۰۱۴.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ Heymann، C. David (۲۰۰۷). American Legacy: The Story of John and Caroline Kennedy. Simon and Schuster. ص. ۴۱۶. شابک ۹۷۸-۰-۷۴۳۴-۹۷۳۹-۸.
{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «Who's That Girl? Quite Possibly the Perfect Match». Los Angeles Times. ۱۸ اکتبر ۱۹۹۶. دریافت‌شده در ۶ اکتبر ۲۰۱۴.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ James Collins (۱۹۹۶). «By George, he got married!». Time. ۱۴۸ (۱۷): ۶۶.
{{cite journal}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «Bridal Sweet». Peoplemag. دریافت‌شده در ۸ سپتامبر ۲۰۲۴.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «Bridal Sweet». Peoplemag. دریافت‌شده در ۸ سپتامبر ۲۰۲۴.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ Jill Smolowe (۲۰۰۰). «To Have and To Hold». People. ۵۴ (۴).
{{cite journal}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ Heymann، C. David (۲۰۰۷). American Legacy: The Story of John and Caroline Kennedy. Simon and Schuster. ص. ۴۶۳. شابک ۹۷۸-۰-۷۴۳۴-۹۷۳۹-۸.
{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ Heymann، C. David (۲۰۰۷). American Legacy: The Story of John and Caroline Kennedy. Simon and Schuster. ص. ۴۴۷. شابک ۹۷۸-۰-۷۴۳۴-۹۷۳۹-۸.
{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ Radziwill، Carole (۲۰۰۵). What Remains. Simon and Schuster.
{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «Crazy For Carolyn». Newsweek. ۱۰ اکتبر ۱۹۹۶. دریافت‌شده در ۶ اکتبر ۲۰۱۴.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «Extra search effort was 'the right thing'». Boston Globe. ۲۲ ژوئیه ۱۹۹۹. دریافت‌شده در ۶ اکتبر ۲۰۱۴.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «Sitting target». The Guardian. ۲۲ ژوئیه ۱۹۹۹.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «Secrets and Lies». vanityfair.com. اوت ۲۰۰۳. دریافت‌شده در ۶ اکتبر ۲۰۱۴.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ Jill Smolowe (۲۰۰۰). «To Have and To Hold». People. ۵۴ (۴).
{{cite journal}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ Radziwill، Carole (۲۰۰۵). What Remains. Simon and Schuster.
{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ Heymann، C. David (۲۰۰۷). American Legacy: The Story of John and Caroline Kennedy. Simon and Schuster. ص. ۴۸۷. شابک ۹۷۸-۰-۷۴۳۴-۹۷۳۹-۸.
{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «NTSB Press Release». Ntsb.gov. ۶ ژوئیه ۲۰۰۰.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «NTSB Press Release». Ntsb.gov. ۶ ژوئیه ۲۰۰۰.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «Crash and Search Time Line». Washington Post. ۲۲ ژوئیه ۱۹۹۹.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «On this day in history, July 21, 1999, Navy divers recover body of John F. Kennedy Jr. after plane crash». Fox News. ۲۱ ژوئیه ۲۰۲۴. دریافت‌شده در ۲۲ ژوئیه ۲۰۲۵.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «Kennedy, Bessettes Given Shipboard Rites». The Washington Post. ۲۳ ژوئیه ۱۹۹۹.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ Todd Peterson (۲۰۰۴). «'Baywatch' Cad Talks Up Bessette Affair». People.
{{cite journal}}: پارامتر|تاریخ بازیابی=نیاز به وارد کردن|پیوند=دارد (کمک)نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ Littell، Robert T. (۲۰۱۳). The Men We Became: My Friendship with John F. Kennedy Jr. St. Martin's Press.
{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «JFK Jr. , Carolyn Bessette's Lives and Last Moments Remembered». abcnews.com. ۲۰ سپتامبر ۲۰۰۵. دریافت‌شده در ۶ اکتبر ۲۰۱۴.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «Rosamund Pike's Gone Girl Character Inspired By Late Carolyn Bessette-Kennedy». Filmibeat. ۱۹ ژوئن ۲۰۱۵. دریافت‌شده در ۲۴ سپتامبر ۲۰۲۱.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «How Carolyn Bessette-Kennedy inspired Wes Gordon». o.canada.com. ۱۲ فوریه ۲۰۱۵. بایگانی‌شده از اصلی در ۲۲ ژوئن ۲۰۱۸. دریافت‌شده در ۲۰ مارس ۲۰۲۶.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «Never-before-seen footage from JFK Jr. and Carolyn Bessette's wedding to be shown on TV». CNN. ۲۶ ژوئن ۲۰۱۹. دریافت‌شده در ۹ ژوئن ۲۰۲۲.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ Nair، Sunita Kumar (۲۰۲۳). CBK: Carolyn Bessette-Kennedy – A Life in Fashion. Abrams Books. شابک ۹۷۸-۱۴۱۹۷۶۷۱۹۷.
{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «FX Orders 'American Sports Story' & 'American Love Story' Spinoffs From Ryan Murphy». Deadline. ۱۳ اوت ۲۰۲۱.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
پیوند به بیرون
- زادگان ۱۹۶۶ (میلادی)
- درگذشتگان ۱۹۹۹ (میلادی)
- زنان سده ۲۰ (میلادی) اهل ایالات متحده آمریکا
- کاتولیکهای رومی سده ۲۰ (میلادی)
- درگذشتگان در سوانح در ماساچوست
- افراد آمریکایی فرانسوی کاناداییتبار
- افراد آمریکایی ایتالیاییتبار
- مسئولان روابط عمومی در ایالات متحده آمریکا
- افراد اجتماعی ایالات متحده آمریکا
- تدفینها در دریا
- پیروان کلیسای کاتولیک اهل نیویورک (ایالت)
- خانواده کندی
- اهالی گرینویچ، کنتیکت
- اهالی وایت پلاینز، نیویورک
- افراد درگذشته در دریا
- قربانیان سوانح یا حوادث هوایی در ایالات متحده آمریکا