کانگ

کانگ
مردی در یک کانگ در شانگهای، عکاسی شده توسط جان تامسون حدود ۱۸۷۰. روی برچسب نوشته شده است: «上海縣正堂，封» که به معنای «مهر و موم شده توسط دادرس شهرستان شانگهای» است. فرد متخلف برای خوردن غذا مجبور بود به عابران متکی باشد.
Classical Chinese
زبان‌های چینی枷
Modern Chinese
زبان‌های چینی木枷
معنای تحت‌اللفظیwooden cangue
زبان‌های چینی枷鎖
معنای تحت‌اللفظیcangue lock
نام ویتنامی
زبان ویتنامیgông cùm

کانگ (انگلیسی: Cangue) که در زبان چینی به آن «جیا» یا «چا» (چینی سنتی: 枷) می‌گویند، یوغ بزرگ و سنگینی است که تا سال‌های اولیه قرن بیستم برای تحقیر عمومی و تنبیه بدنی در شرق آسیا[۱] و برخی دیگر از بخش‌های جنوب شرق آسیا مورد استفاده قرار می‌گرفت. این وسیله همچنین گاهی برای شکنجه یا در حین آن استفاده می‌شد. از آنجا که این دستگاه حرکت فرد را محدود می‌کرد، برای افرادی که کانگ به تن داشتند، مرگ بر اثر گرسنگی رایج بود، زیرا توانایی غذا دادن به خود را نداشتند.[۲]

واژه «کانگ» فرانسوی است و از واژه پرتغالی «کانگا» به معنای یوغ گرفته شده است؛ از این ابزار حمل بار نیز برای همان هدف استفاده می‌شد، به این صورت که دست‌ها به هر یک از بازوهای یوغ بسته می‌شد. این وسیله که در اغلب موارد به «غل و زنجیر دیواری عمومی» ترجمه شده، شبیه به آن تنبیه اروپایی بود، با این تفاوت که حرکت دست‌های زندانی به آن شدت محدود نمی‌شد و تخته کانگ به یک پایه ثابت نشده بود و زندانی مجبور بود آن را با خود حمل کند.[۱]

در برخی مواقع، از کانگ به عنوان یک وسیله عمومی برای مهار زندانیان به همراه دست‌بند و پابند استفاده می‌شد؛ این امر به‌ویژه در مورد افرادی با احکام سنگین یا جایگاه اجتماعی پایین صدق می‌کرد.[۳]

انواع

اگرچه انواع مختلفی وجود داشت، اما یک کانگ معمولی شامل یک تخته تخت، بزرگ و سنگین با سوراخی در مرکز بود که به اندازه کافی برای گردن یک فرد جا داشت. این تخته از دو تکه تشکیل می‌شد. این تکه‌ها دور گردن زندانی بسته می‌شدند و سپس در امتداد لبه‌ها توسط قفل‌ها یا لولاها محکم می‌شدند. دهانه مرکز به اندازه‌ای بزرگ بود که زندانی بتواند نفس بکشد و غذا بخورد، اما آن‌قدر بزرگ نبود که سر از آن سر بخورد و خارج شود. زندانی به عنوان مجازات برای مدت زمانی در کانگ محصور می‌شد. اندازه و به‌ویژه وزن آن به عنوان معیاری برای شدت مجازات تغییر می‌کرد. قانون حقوقی بزرگ مینگ (大明律) که در سال ۱۳۹۷ منتشر شد، مشخص کرده بود که کانگ باید از چوب خشک‌شده ساخته شود و بسته به ماهیت جرم ارتکابی، ۲۵، ۲۰ یا ۱۵ جین (تقریباً ۲۰–۳۳ پوند یا ۹–۱۵ کیلوگرم) وزن داشته باشد. در اغلب موارد کانگ به اندازه‌ای بزرگ بود که زندانی برای غذا خوردن یا نوشیدن به کمک نیاز داشت، زیرا دست‌هایش به دهانش نمی‌رسید، و حتی نمی‌توانست دراز بکشد.

تا قرن هفدهم، کانگ معمولی سبک‌تر شده بود و عمدتاً برای تحقیر عمومی استفاده می‌شد. با این حال، در موارد شدید قرار بود به طور مداوم برای دوره‌هایی به طول چند ماه پوشیده شود و یک کانگ سنگین با وزنی تا ۱۶۰ پوند (تقریباً ۷۳ کیلوگرم) نیز می‌توانست مورد استفاده قرار گیرد.[۴]

قفس

کانگ در بالای یک قفس قرار می‌گرفت، به طوری که پاهای زندانی کاملاً به زمین نمی‌رسید. در ابتدا تکیه‌گاه‌هایی زیر پاها قرار داده می‌شد تا او بدون فشار روی گردن بایستد. به تدریج، تکیه‌گاه‌ها برداشته می‌شدند و این امر باعث می‌شد کانگ به آرامی او را خفه کند.

آیین‌ها

از لحاظ تاریخی، کانگ‌ها در آیین‌های توبه در دین سنتی چینی مورد استفاده قرار می‌گرفتند. این کانگ‌ها یا شبیه نمونه‌های چوبی سنتی بودند یا از سه شمشیرِ به‌هم‌بسته یا از کاغذ ساخته می‌شدند. شبیه به کاربرد آن به عنوان یک ابزار شکنجه و تحقیر عمومی، فرد توبه‌کننده گناهان خود را روی تخته می‌نوشت و خود را در شهر به نمایش می‌گذاشت تا اینکه به معبد (عموماً معبد خدای شهر) می‌رسید و گناهانش بخشیده می‌شد. در اغلب موارد، کانگ سپس سوزانده می‌شد، به‌ویژه اگر از کاغذ ساخته شده بود. فروش کانگ‌های آیینی یکی از منابع اصلی درآمد معابد چینی بود و در تایوان همچنان ادامه دارد. فروش کانگ‌های آیینی تقلبی توسط مردم عادی در دوران دودمان چینگ جرم‌انگاری شده بود.[۵]

منابع

  1. 1 2 Jamyang Norbu, From Darkness to Dawn بایگانی‌شده در ۲۰۱۱-۰۶-۰۹ توسط Wayback Machine, site Phayul.com, May 19, 2009.
  2. ↑ Chisholm, Hugh, ed. (1911). "Cangue" . Encyclopædia Britannica (in English). Vol. 5 (11th ed.). Cambridge University Press. p. 182.
  3. ↑ The T'ang Code, Volume II: Specific Articles (in English). Translated by Johnson, Wallace. Princeton University Press. 1997. p. 404. ISBN 0-691-02579-7.
  4. ↑ Huang, Liuhong (1984). A complete book concerning happiness and benevolence : a manual for local magistrates in seventeenth-century China. Internet Archive. Tucson, Ariz. : University of Arizona Press. p. 274. ISBN 978-0-8165-0820-4.
  5. ↑ Cheung, Han (16 August 2020). "Taiwan in Time: O City God, I have sinned". Taipei Times. Retrieved 3 June 2021.
در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ کانگ موجود است.
This page is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.