آبجکت کد

آبجکت کد (به انگلیسی: Object code) یا کد هدف، کدی است که مترجم یا اسمبلر آن را تولید می‌کند و در واقع مجموعه دستورالعملهایی به زبان ماشین (به صورت ۰ و ۱) یا یک زبان واسط (برای مثال زبان انتقال ثبات) است.

برای استفاده از کد آبجکت، باید آن را در یک فایل اجرایی، فایل کتابخانه، یا یک آبجکت فایل قرار داد. برای تبدیل فایل آبجکت به فایل قابل اجرا یا فایل باینری از پیوندده استفاده می‌شود.

یک فایل آبجکت معمولاً شامل بخش‌های زیر است:

1. کد ماشین (Machine Code): شامل دستورالعمل‌های پردازنده.
2. جدول نمادها (Symbol Table): شامل نام توابع و متغیرهای تعریف‌شده در فایل.
3. بخش داده‌ها (Data Section): شامل داده‌های موردنیاز برنامه.
4. اطلاعات مربوط به رفع ابهام (Relocation Information): مشخص می‌کند که آدرس‌های حافظه هنگام لینک شدن چگونه تنظیم شوند.

فرض کنید فایلی به نام main.c داریم:

#include <stdio.h>
int main() {
    printf("Hello, World!\n");
    return 0;
}

gcc -c main.c -o main.o

gcc main.o -o main

./main

Hello, World!

۱. Relocatable Object Files (قابل جابه‌جایی):

• این فایل‌ها بعداً توسط لینک‌کننده ترکیب می‌شوند.
• خروجی دستور gcc -c از این نوع است.

۲. Executable Object Files (اجرایی):

• این فایل‌ها کاملاً لینک شده و آماده اجرا هستند.
• خروجی نهایی کامپایلر پس از لینک شدن.

۳. Shared Object Files (کتابخانه‌های مشترک):

• فایل‌های .so در لینوکس و .dll در ویندوز.
• به‌عنوان کتابخانه‌های دینامیکی در زمان اجرا بارگذاری می‌شوند.

کد آبجکت یکی از مراحل مهم در تبدیل کد منبع به یک فایل اجرایی است. این مرحله باعث افزایش کارایی، ماژولار بودن کد، و امکان استفاده از چندین زبان برنامه‌نویسی در یک پروژه می‌شود. بدون مفهوم کد آبجکت، مدیریت پروژه‌های بزرگ نرم‌افزاری بسیار دشوار می‌شد.

• مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Object code». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۲۰ شهریور ۱۳۹۲.