کراون (سکه بریتانیایی)

کراون
پادشاهی بریتانیای کبیر (۱۷۰۷–۱۸۰۱)
پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند (۱۸۰۱–۱۹۷۰)
ارزش۵ شیلینگ
(۲۵ پنی جدید)
قطر۳۸ میلی‌متر
کنارهکنگره‌دار
ترکیبات
سال‌(های) ضرب۱۷۰۷–۱۹۶۵
۱۹۷۱–۱۹۸۱ (به‌عنوان قطعهٔ ۲۵ پنی اعشاری)
روی سکه
طرحنیمرخ پادشاه (طرح «سرِ سالگرد» ملکه ویکتوریا نمایش داده شده است)
طراحجوزف بوهم
تاریخ طراحی۱۸۸۷
پشت سکه
طرحگوناگون (طرح قدیس جرج نمایش داده شده است)
طراحBenedetto Pistrucci
تاریخ طراحی۱۸۱۷

کراون (به انگلیسی: Crown) یک واحد پول از سکه‌های استرلینگ بود که ارزش آن معادل یک چهارم پوند (پنج شیلینگ یا ۶۰ پنی قدیمی؛ برابر با ۲۵ پنی جدید) بود. سکهٔ کراون نخستین بار در دوران پادشاهی ادوارد ششم و به عنوان بخشی از نظام سکه‌زنی پادشاهی انگلستان ضرب شد.

کراون همیشه سکه‌ای سنگین و نقره‌فام با وزنی در حدود یک اونس بود. در طول قرن‌های نوزدهم و بیستم، این سکه از یک ابزار واقعی مبادله به سکه‌ای که به ندرت خرج می‌شد و تنها برای اهداف یادبود ضرب می‌شد، تنزل پیدا کرد. برخلاف برخی از قلمروهای امپراتوری بریتانیا (مانند جامائیکا), در بریتانیا سکهٔ کراون هرگز با اسکناس پنج‌شیلینگی به عنوان ارز در گردش جایگزین نشد.

کراون‌های اعشاری (قطعه‌های ۲۵ پنی) که ارزش اسمی مشابهی با کراون دارند، چند بار پس از اعشاری شدن واحد پول بریتانیا در سال ۱۹۷۱ ضرب شدند. با این حال، سکه‌های پنج‌پوندی که از سال ۱۹۹۰ منتشر شده‌اند و گاهی «کراون» نامیده می‌شوند، ارزش اسمیِ پنج پوند دارند.[۱]

منابع

  1. ↑ "The Royal Mint: Five Pound Coin Designs and Specifications". The Royal Mint. [url?id=1972 Archived] from the original on 12 July 2015. Retrieved 10 July 2015. {{cite web}}: مقدار |archive-url= را بررسی کنید (کمک)

پیوند به بیرون