کشاورزی در روم باستان

کشاورزی رومی به روش‌های کشاورزی در روم باستان اشاره دارد که در طول بیش از ۱۰۰۰ سال ادامه داشت. از آغازهای ساده، جمهوری روم (۵۰۹ ق.م. –۲۷ ق. م) و امپراتوری روم (۲۷ ق.م. –۴۷۶ م) گسترش یافتند تا بخش‌های زیادی از اروپا، شمال آفریقا و خاورمیانه را تحت حکومت خود درآورند و در نتیجه شامل محیط‌های کشاورزی متنوعی شدند که آب و هوای مدیترانه‌ای با تابستان‌های خشک و گرم و زمستان‌های خنک و بارانی رایج‌ترین آن بود. در منطقه مدیترانه، سه محصول اصلی اهمیت بیشتری داشتند: غلات، زیتون و انگور.^[۱]

اکثریت قاطع مردم تحت حکومت روم در کشاورزی مشغول بودند. از آغاز با مالکین کوچک و عمدتاً خودکفا، جامعه روستایی به‌تدریج تحت سلطه لاتیفوندیوم، یعنی املاک بزرگ متعلق به ثروتمندان که عمدتاً از نیروی کار بردگان استفاده می‌کردند، قرار گرفت. رشد جمعیت شهری، به‌ویژه در شهر روم، نیازمند توسعه بازارهای تجاری و تجارت بلندمدت محصولات کشاورزی، به‌ویژه غلات، برای تأمین غذای مردم شهرها بود.^[۲]

متون اصلی سنت کشاورزی یونانی-رومی عمدتاً از طرف کشاورزان رومی به‌جا مانده‌اند: دِ آگری کولتورا اثر کاتو بزرگ، دِ رِ راستیکا اثر کولوملا، و آثار مارکوس ترنتیوس وارّو و پالادیوس. رساله کشاورزی راستیکاتیو که به ماگو کارتاژینی نسبت داده می‌شود و در اصل به زبان پونیک نوشته شده و بعدها به یونانی و لاتینی ترجمه شد، اکنون از بین رفته است. پژوهشگران گمان می‌کنند که این متن ممکن است منبع اولیه‌ای برای سنت‌های کشاورزی در خاور نزدیک و دنیای کلاسیک بوده باشد.^[۳]