کلیسای زیارتی

یک کلیسای زیارتی، (به آلمانی: Wallfahrtskirche) در یک مکان زیارتی معمولاً مقصد یک زیارت است. ساختمان‌های کلیسا که در امتداد مسیرهای زیارتی، مانند راه

Neviges Mariendom

راه یعقوب، قرار دارند نیز می‌توانند کلیساهای زیارتی باشند. ویژگی یک کلیسا به عنوان یک کلیسای زیارتی از سبک معماری خاصی ناشی نمی‌شود، بلکه از عملکرد آن به عنوان یک مقصد زیارتی یا صحنه‌ای برای هجوم مردم[۱] ناشی می‌شود. علاوه بر برگزاری مراسم مذهبی، اشکال مختلفی از تقوای مردمی در کلیساهای زیارتی انجام می‌شود، از جمله فعالیت‌های عبادی مانند راهپیمایی‌ها، مراسم دعا و تسبیح. عبادتگاه‌های کوچک‌تر، که معمولاً فقط اهمیت منطقه‌ای دارند، نمازخانه‌های زیارتی[۲] نامیده می‌شوند.

کلیساهای زیارتی معمولاً دارای یک "حرم"[۳] (که به آن یادگار نیز گفته می‌شود) هستند، که اغلب مقبره‌های مقدسین یا یادگارهایی هستند که در کلیسا مورد احترام قرار می‌گیرند - استخوان‌ها، لباس‌ها یا سایر یادگاری‌ها - از جمله قطعاتی از صلیب عیسی، قسمت‌هایی از تاج خار، میخ‌های صلیب و موارد مشابه. چنین آثاری به صورت دوره‌ای در برخی مکان‌ها به عنوان بخشی از زیارت‌ها به نمایش گذاشته می‌شوند و مورد احترام قرار می‌گیرند. کلیساهای زیارتی همچنین در مکان‌هایی ساخته شده‌اند که گفته می‌شود معجزاتی رخ داده است، به عنوان مثال، در مورد معجزات عشای ربانی یا معجزات خونی. تنها از دوران مدرن به بعد، این کلیساها اغلب زیارتگاه‌های مریم مقدس با تصاویر ویژه و مورد احترام از فیض بوده‌اند.[۴] فصل زیارت محلی معمولاً بر اساس روزهای جشن و اعیاد مقدسین مورد احترام در آنجا است. علاوه بر کلیسای زیارتی، اغلب یک منطقه در فضای باز برای خدمات مذهبی در مقیاس بزرگ، منبرهای روباز، نمازخانه‌های اضافی و ساختمان‌هایی برای اقامت و صرف غذا توسط زائران وجود دارد.

قانون قانون شرع (CIC) مصوب سال 1983، عملکرد یک کلیسای زیارتی را به شرح زیر تعریف می‌کند: «یک محراب، کلیسا یا مکان مقدس دیگری است که تعداد زیادی از مؤمنان، با تأیید مردم محلی، به دلایل خاص تقوا به آنجا زیارت می‌کنند.»[۵]

منابع

  1. ↑ concursus populi
  2. ↑ Wallfahrtskapelle
  3. ↑ „Heiligtum“
  4. ↑ Wolfgang Brückner: . In: Walter Kasper (Hrsg.): . 3. Auflage. Band 10. Herder, Freiburg im Breisgau 2001, Sp. 963 ff. ولفگانگ بروکنر: زیارت. IV. تاریخ تقوا. در: والتر کاسپر (ویرایشگر): واژگانی برای الهیات و کلیسا. ویرایش 3. جلد 10. Herder, Freiburg im Breisgau 2001, col. 963 ff.
  5. ↑ Sanctuarii nomine intelleguntur ecclesia vel alius locus sacer ad quos, ob peculiarem pietatis causam, fideles frequentes, approbante Ordinario loci, peregrinantur, Codex Iuris Canonici Lib. IV De Ecclesiae Munere Sanctificandi (Heiligungsdienst) Pars III Tit. I De Locis Sacris (Heilige Orte) Cap. III De Sanctuarii (Heiligtümer), can. 1230.