کلیسای سن جاکومو دی ریالتو
| کلیسای سن جاکومو دی ریالتو / Church of San Giacomo di Rialto | |
|---|---|
.jpg) | |
| دین | |
| وابستگی | کلیسای کاتولیک رومی |
| استان | ونیز |
| مکان | |
| مکان | ونیز، Italy |
| مختصات | ۴۵°۲۶′۱۸٫۵″ شمالی ۱۲°۲۰′۷٫۷″ شرقی / ۴۵٫۴۳۸۴۷۲°شمالی ۱۲٫۳۳۵۴۷۲°شرقی |
| معماری | |
| گونه | کلیسا |
کلیسای سن جاکومو دی ریالتو (San Giacomo di Rialto) کلیسایی در منطقه سان پولو ونیز، در شمال ایتالیا است. وجود نام ریالتو در نام این کلیسا، آن را از کلیسای سن جاکومو دلاوریو که در منطقه سانتا کروچه، در همان سمت کانال بزرگ واقع شده است، متمایز میکند.
این کلیسا یک ساعت بزرگ قرن پانزدهمی بالای ورودی خود دارد که در منطقهٔ تجاری ونیزی وسیلهای مفید محسوب میشود، اما به دلیل عدم دقت کافی، به عنوان یک شوخی دائمی درآمده است.[۱] رواق گوتیک یکی از معدود نمونههای باقیمانده در ونیز است. این کلیسا دارای یک نقشهی صلیبی لاتین با یک گنبد مرکزی است. در داخل، سرستونهای ونیزی-بیزانسی بر روی شش ستون از جنس مرمر یونان باستان، مربوط به قرن یازدهم میلادی هستند.
تاریخچه
طبق روایات، کلیسای سن جاکومو قدیمیترین کلیسای شهر است که ظاهراً در سال ۴۲۱ میلادی تقدیس شده است. اگرچه اسنادی وجود دارد که به این منطقه اشاره میکنند اما از کلیسا در این اسناد سال ۱۰۹۷ نامی در آنها نرفته است، و نخستین سندی که به این کلیسا اشاره میکند مربوط به سال ۱۱۵۲ است؛ بنابراین ساخت این کلیسا به قرن دوازدهم برمیگردد، با تقدیس رسمی توسط پاپ الکساندر سوم در ۲۵ ژوئیه ۱۱۷۷، همانطور که از پلاک نصب شده بر روی نمای کلیسا که به آن بخشش عمومی اعطا شده است، مشهود است. محل ایجاد بازار ریالتو با بانکداران و صرافان مقابل این کلیسا بود. سیستم «برات» در اینجا معرفی شد، زیرا مشتریان چنین براتهایی را با اعتباری که از یک بانکدار به بانکدار دیگر حک شده بود، استفاده میکردند.
کلیسا از آتشسوزی شدید سال ۱۵۰۳ که منطقه تجاری مجاور را ویران کرد، جان سالم به در برد. همانطور که پلاک کنار سردر نشان میدهد، در سال ۱۵۳۱ مرمت شد. در سال ۱۶۰۱، دوک دوک مارینو گریمانی دستور مرمت بیشتر را داد که طی آن کف برای برای مقابله با جزر بالا (acqua alta) آورده شد و طرح اصلی لاتین به طرح صلیب یونانی فعلی تبدیل شد.
این کلیسا مقر مدرسه اورِسی (Scuola degli Oresi) بود که کارگاههای خود را در رواق مجاور (Sotoportego dei Oresi) داشتند و مردگان خود را در آنجا دفن میکردند. قدیس حامی مدرسه، سنت آنتونی راهب بزرگ (Sant'Antonio Abate) است که مجسمه او بر روی محراب مدرسه قرار دارد. همچنین این کلیسا مقر گاربلادوری (Garbeladori) و لیگادوری (Ligadori) بود.
تصاویر
_-_Facade_of_San_Giacomo_di_Rialto_-_Campanile.jpg)
ساعتی با یک عقربه، تقسیم شده به ۲۴ ساعت.
برج ناقوس و گنبد.jpg)
نمای داخلی
محراب
نشان عالی بشارت مقدس، اثر مارکو وچلیو_-_Lapide_di_papa_Alessandro_III.jpg)
سنگ قبر پاپ الکساندر سوم
طراحی کانالتو از سنت جیمز_%E2%80%94_Platz_vor_San_Giacomo_di_Rialto_in_Venedig.jpg)
کلیسا در نقاشیای از کانالتو، مربوط به سالهای ۱۷۲۵-۱۷۲۶.
وینچنزو کرونلی، سنت جیمز
مدرسه oresi
سن جاکومتو، محراب با سنت آنتونی راهب بزرگ، محافظ مردم اوریزونتی
سن جاکومتو، گاربلادوری و لیگادوری
کامپو سن جاکومتو به همراه بازار
کامپو سن جاکومتو بدون بازار
سن جاکومتو، نمای هوایی
جستارهای وابسته
- Il Gobbo di Rialto: a nearby statue of a crouching man
پانویس
- ↑ Jonathan Buckley (2010). The Rough Guide to Venice & the Veneto. Penguin. p. 117.
منابع
- Tassini, Giuseppe (1863). Curiosità Veneziane. Venice: Filippi Editore.
- Cessi, Roberto; Annibale Alberti (1934). Rialto. L'isola, il ponte, il mercato. Bologna.
- Buckley, Jonathan; Charles Hebbert; Richard Schofield (2007). The Rough Guide to Venice & Veneto.
- Giulio Lorenzetti, Venezia e il suo estuario, Roma, Istituto Poligrafico dello Stato, 1963, p. 466-467.
Giuseppe Tassini, Curiosità Veneziane, note integrative e revisione a cura di Marina Crivellari Bizio, Franco Filippi, Andrea* Perego, Venezia, Filippi Editore, 2009 [1863], p. 287-288.
- Roberto Cessi, Annibale Alberti, Rialto. L'isola, il ponte, il mercato, Bologna, 1934.
Marion Kaminski, Venezia, Hong Kong, Konemann, 2000, p. 219, ISBN 3-8290-4227-2
- Paolo Mameli, Passeggiando per Rialto, Venezia, Storti Edizioni, 2010 p. 25-28, ISBN 978-88-7666-640-7