کلیسای سن پتر (فرانکفورت)
| کلیسای سن پتر فرانکفورت | |
|---|---|
Peterskirche | |
 نمای کلیسای سن پتر در بخش مرکزی فرانکفورت (Innenstadt) | |
| اطلاعات کلی | |
| وضعیت | فعال (مرکز فرهنگی جوانان و رویدادها) |
| سبک معماری | نئو رنسانس |
| موقعیت | فرانکفورت ام ماین، هسن، آلمان |
| مختصات | ۵۰°۰۷′۰۳″ شمالی ۰۸°۴۱′۰۲″ شرقی / ۵۰٫۱۱۷۵۰°شمالی ۸٫۶۸۳۸۹°شرقی |
| مستاجرین کنونی | مرکز فرهنگی جوانان سن پتر (jugend-kultur-kirche sankt peter) |
| آغاز ساخت | ۱۸۹۱ (بنای گوتیک اولیه متعلق به سال ۱۳۸۱ میلادی بود) |
| پایان | ۱۸۹۴ (تکمیل بنای فعلی نئورنسانس) |
| مشتری | شورای شهر فرانکفورت (کلیسای موقوفه‌ای Dotationskirche) |
| مالک | شهر فرانکفورت (مالک بنا) / کلیسای پروتستان در هسن و ناساو |
| طراحی و ساخت | |
| معمار | هانس گریزباخ و گئورگ دینکلاگه (Hans Grisebach & Georg Dinklage) |
| وبگاه | |
کلیسای سن پتر (به آلمانی: Peterskirche) یک کلیسای پروتستان (افآنگلیش) در بخش مرکزی شهر در فرانکفورت آم ماین است. این بنا به سبک نئورنسانس بین سال‌های ۱۸۹۱ تا ۱۸۹۴ بر اساس طرح‌هایی از معماران برلینی، هانس گریزباخ و گئورگ دینکلاگِ، در محوطهٔ گورستان تاریخی سن پتر ساخته شد؛ مکانی که تا سال ۱۸۲۸ بیشتر مردگان شهر در آن دفن می‌شدند. این سازه جایگزین یک بنای کوچک‌تر پیشین به سبک گوتیک شد که از سال ۱۳۸۱ تا ۱۸۹۱ پابرجا بود.
کلیسای سن پتر یکی از هشت کلیسای موقوفه‌ای فرانکفورت است که از سال ۱۸۰۳ در مالکیت شهر فرانکفورت قرار دارند و شهرداری موظف به حفظ و نگهداری دائمی آن‌هاست. این کلیسا بین سال‌های ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۷ بازسازی شد و امروزه به عنوان «کلیسای فرهنگ و جوانان سن پتر» فعالیت می‌کند[۱].
گورستان سن پترز
گورستان سن پترز (به آلمانی: Peterskirchhof)، یک آرامستان تاریخی در شهر فرانکفورت آم ماین است که در سال ۱۵۰۸ ایجاد شد و با آغاز اصلاحات پروتستانی، به محل اصلی دفن پیروان این مذهب تبدیل گردید؛ این مکان در دوران جنگ سی‌ساله و شیوع طاعون (۱۶۳۴–۱۶۳۶) مدفن هزاران پناهجو شد و پس از چندین مرحله توسعه و نهایتاً الزام به پذیرش مردگان کاتولیک از سال ۱۸۱۱، به‌دلیل مشکلات حاد بهداشتی در ۳۰ ژوئن ۱۸۲۸ برای همیشه بسته شد تا «گورستان اصلی شهر» جایگزین آن شود. اگرچه بر اساس قانون قرار بود حرمت این مکان تا ۱۰۰ سال حفظ شود، اما پس از الحاق فرانکفورت به پروس و به‌ویژه در پی تخریب‌های جنگ جهانی دوم و ساخت‌وسازهای بعدی (مانند ساخت بورس الماس در ۱۹۷۴)، حدود دو‌سوم از مساحت آن از بین رفت و بخش باقی‌مانده نیز در دهه ۱۹۷۰ به پاتوق معتادان تبدیل شد؛ با این حال، از سال ۱۹۹۴ با احداث بنای یادبود بیماران ایدز و آغاز پروژه بازسازی در سال ۱۹۹۹، این مکان به یک موزه فضای باز تبدیل شده است[۲].[۳][۴]
افراد سرشناس دفن‌شده
- کریستیان اگنولف (۱۵۵۵): چاپار و ناشر
- ماتیوس مریان بزرگ (۱۶۵۰): حکاک و ناشر
- ماتیوس مریان کوچک (۱۶۸۷): حکاک
- یوهان هرمان دیلهلم (۱۷۸۴): نویسنده آثار هیدرولوژی
- یوهان هیرونیموس فون گلاوبورگ: شهردار و اشراف‌زاده (پاتریسیا)
- یوهان فریدریک اشتدل: انسان‌دوست و بنیان‌گذار مؤسسه هنری اشتدل
- یوهان کاسپار گوته (۱۷۸۲): پدر یوهان ولفگانگ فون گوته
- کاتارینا الیزابت گوته (۱۸۰۸): مادر یوهان ولفگانگ فون گوته
- سیمون موریتس فون بتمان (۱۸۲۶): بانکدار
- یوهان فون بودک (۱۶۳۱): بانکدار هلندی‌تبار
نگارخانه
آرامگاه پدر یوهان ولفگانگ گوته_-_2025-11-29_-_7.jpg)
یادداشت‌ها و کتاب‌شناسی
منابع
- ↑ Baudenkmäler – Band 1, S. 155f.
- ↑ Werner Moritz: Die Pestilenzhäuser. In: Werner Moritz/Frankfurter Verein für Geschichte und Landeskunde (Hg.): Die bürgerlichen Fürsorgeanstalten der Reichsstadt Frankfurt am Main im späten Mittelalter. Studien zur Frankfurter Geschichte. Band 14, Frankfurt 1981, S. 92–100.
- ↑ «Peterskirche (St. Peter's Church) - Frankfurt am Main». www.altfrankfurt.com. دریافت‌شده در ۲۰۲۶-۰۹-۲۲.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ "Startseite". sankt peter (in German). Retrieved 2026-09-22.
مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Peterskirche (Frankfurt am Main)». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای آلمانی ، بازبینی‌شده در ۲۲ سپتامبر ۲۰۲۶.