کلیسای مریم مقدس ( گلنهاوزن)

مارین‌کیرشه گلنهاوزن
Marienkirche Gelnhausen
نمای بیرونی مارین‌کیرشه گلنهاوزن، معروف به «نگین پادشاهی خدا»
موقعیت مارین‌کیرشه گلنهاوزن در نقشه آلمان و هسن
موقعیت مارین‌کیرشه گلنهاوزن در نقشه آلمان و هسن
موقعیت در آلمان و ایالت هسن
موقعیت مارین‌کیرشه گلنهاوزن در نقشه آلمان و هسن
موقعیت مارین‌کیرشه گلنهاوزن در نقشه آلمان و هسن
کلیسای مریم مقدس ( گلنهاوزن) (هسن)
اطلاعات کلی
وضعیتحفظ شده (کلیسای محلی پروتستان و بنای یادبود ملی)
سبک معماریسبک انتقالی رومانسک-گوتیک[الف]
موقعیتگلن‌هاوزن، مِین-کینتسیگ، هسن، آلمان
مختصات۵۰°۱۲′۷″ شمالی ۹°۱۱′۳۲″ شرقی / ۵۰٫۲۰۱۹۴°شمالی ۹٫۱۹۲۲۲°شرقی / 50.20194; 9.19222
مستاجرین کنونیکلیسای محلی جامعه پروتستان گلنهاوزن
آغاز ساختحدود ۱۱۲۰ (ساخت بنای اولیه تک‌شبستانی توسط راهبان صومعه زلبولد)
پایاننیمه اول قرن ۱۳ میلادی (تکمیل ساختار عظیم فعلی)
تاریخ نوسازی۱۹۸۶–۱۹۹۹ (مرمت و بازسازی گسترده قرن)
مشتریصومعه زلبولد / شهروندان گلنهاوزن در دوران فریدریش بارباروسا
مالککلیسای پروتستان کورهسن-والدک
طراحی و ساخت
معمارنامشخص (معماران تأثیرپذیرفته از الگوهای فرانسوی)
وبگاه

کلیسای مریم مقدس (به آلمانی: Marienkirche) در شهر گلن‌هاوزن واقع در ایالت هسن، با سبک معماری انتقالی رومانسک-گوتیک بنا شده است. این کلیسا بزرگ‌ترین کلیسای شهر و در عین حال نماد و شاخصهٔ اصلی آن به‌شمار می‌رود. این بنا امروزه به عنوان کلیسای محلی جامعهٔ پروتستان گلن‌هاوزن فعالیت می‌کند که به حوزهٔ کلیسایی کینزیگ‌تال (Kinzigtal) وابسته است[۱].

اهمیت و ویژگی‌های سبک‌شناختی

ساختمان کلیسا در وضعیت زمان ساخت خود تا حد زیادی بدون تغییر باقی مانده است که این امر، کلیسای مریم مقدس را به یک بنای یادبود فرهنگی با جایگاهی ویژه تبدیل می‌کند[۲].

از نظر سبک‌شناسی، این بنا به «سبک انتقالی راین» (Rheinischer Übergangsbaustil) نسبت داده می‌شود؛ چرا که به استثنای برج غربی که قدیمی‌تر است و چند بخش الحاقی متأخر، بدنهٔ اصلی ساختمان متعلق به نیمهٔ اول قرن سیزدهم میلادی بوده و فرم‌های معماری اواخر سبک رومانسک و اوایل سبک گوتیک را با هم تلفیق کرده است. میزان استفاده از عناصر تزئینی و پرجلوهٔ سبک گوتیک از سمت غرب به شرق ساختمان افزایش می‌یابد؛ این امر باعث می‌شود که هنگام ورود به کلیسا، یک سیر صعودی جذاب از تالار ورودی ساده در برج غربی تا فضای محراب (Chorraum) بسیار مجلل و تزئین‌شده در بخش شرقی ایجاد شود[۳].

تاریخچه و ساخت

بافت تاریخی

شهر گلن‌هاوزن در سال ۱۱۷۰ م به عنوان یک شهر آزاد امپراتوری توسط فریدریش اول (بارباروسا) پایه‌گذاری شد. بلافاصله پس از آن، ساخت کلیسا با برپایی برج غربی آغاز گشت؛ به این ترتیب، ساخت این کلیسا در پیوند زمانی نزدیکی با دو بنای مهم دیگر گلن‌هاوزن در اوج قرون وسطی قرار دارد: «خانهٔ رومانسک» (مقر نمایندهٔ امپراتور) و کاخ امپراتوری گلن‌هاوزن (Kaiserpfalz).

قدیمی‌ترین اشارهٔ مکتوب به این کلیسا به سال ۱۲۲۳ م در سندی از پاپ هونوریوس سوم بازمی‌گردد. در دومین سند مکتوب باقی‌مانده از سال ۱۲۳۸ م، از آن با نام ecclesia sancte Marie in Geylenhusen یاد شده است. در این زمان، بخش‌های اصلی کلیسا تکمیل شده بود و حقوق کشیشی آن برای صومعهٔ سلبولد (Selbold) که به فرقهٔ پرمونستراتنسی‌ها تعلق داشت، تضمین شده بود[۴].

دوران اصلاحات مذهبی

در سال ۱۵۴۳ م، شهر گلن‌هاوزن این حقوق را خریداری کرد؛ چرا که در پی جنگ‌های دهقانی آلمان در سال ۱۵۲۵ م، صومعهٔ سلبولد (واقع در محدودهٔ شهر امروزی لانگنزلبولد) ویران شده و این فرقه به فقر گراییده بود. امضای این قرارداد در خانهٔ وقت راهب بزرگ در روبروی کلیسا (Braugasse 8) انجام شد که امروزه تابلوی یادبودی بر فراز ورودی ساختمان یادآور آن است.

در همین دوران و در جریان اصلاحات پروتستانی، شهر گلن‌هاوزن به آیین لوترانیسم پیوست. به دلیل انتقال نسبتاً آرام و مسالمت‌آمیز به مذهب جدید، و همچنین به این دلیل که شهر برخلاف اکثر مناطق اطرافش بعدها به مذهب کالوینیسم تغییر نیافت و لوتران باقی ماند، محراب‌های متعدد و آثار هنری ارزشمند فراوانی از هنر قرون وسطی تا به امروز در کلیسای مریم مقدس سالم و دست‌نخورده حفظ شده‌اند[۵].

نگارخانه

یادداشت‌ها و کتاب‌شناسی

  1. ↑ Romanesque-Gothic transitional style

منابع

  1. ↑ Kiesow, Gottfried (1984). Romanik in Hessen. Theiss. p. 95. ISBN 978-3-8062-0367-7.
  2. ↑ Kiesow, Gottfried (1984). Romanik in Hessen. Theiss. p. 199. ISBN 978-3-8062-0367-7.
  3. ↑ Kiesow, Gottfried (1984). Romanik in Hessen. Theiss. p. 212. ISBN 978-3-8062-0367-7.
  4. ↑ Kiesow, Gottfried (1984). Romanik in Hessen. Theiss. p. 223. ISBN 978-3-8062-0367-7.
  5. ↑ Kiesow, Gottfried (1984). Romanik in Hessen. Theiss. p. 199-225. ISBN 978-3-8062-0367-7.