اوتاکر کلیما

او در سال ۱۹۵۷ م کتاب مزدک را منتشر کرد که در ایران با عنوان تاریخچه جنبش مزدکیان انتشار یافت او در این کتاب آیین مزدک را جنبشی اجتماعی معرفی کرده که دارای زمینه‌های مذهبی بوده‌ است و در عین حال او مزدک را یک مصلح اجتماعی معرفی می‌کند.^[۳]

در سال ۱۹۷۷ م بیست سال پس از چاپ کتاب تاریخچه جنبش مزدکیان، اوتاکر کتاب دیگرش را که در ایران با عنوان تاریخچه مکتب مزدک انتشار یافت، منتشر می‌کند. او عنوان می‌کند که در این کتاب از آثار پژوهشگران برجسته از جمله نولدکه و کریستنسن استفاده کرده و نظرات آنان را پذیرفته است اما خود را موظف می‌داند که به بازسازی و تجزیه و تحلیل روابط اقتصادی_اجتماعی که در پیدایش و خط سیر این جنبش مؤثر بود بپردازد.^[۴] اوتاکر در این کتاب یک بار دیگر به جنبه‌های اجتماعی نهضت مزدک اشاره می‌کند.^[۵] او در این کتاب عنوان کرده تنها موردی که نمی‌تواند ثابت کند این است که مزدک یک موبد بوده یا نه^[۶] و معتقد است که نباید هرچه ابوریحان بیرونی گزارش داده را پذیرفت و عقیده دارد که عنوان موبدان موبد برای مزدک غیر معقول است.^[۷] او همچنین در این کتاب معتقد است که علت آنکه در متون باقی مانده از سده ششم میلادی نامی از مزدک برده نشده^[۸] به علت آن است که خسرو انوشیروان پادشاهی زیرک بود و به سنت تاریخ آگاهی داشته و در نتیجه کوشش‌های او نام مزدک از تمامی اسناد پاک شده از جمله در کتاب خدای نامه که در زمان او تألیف شده نامی از مزدک برده نشده‌ است.^[۹]