کنفرانس ویلنیوس

هیئت رئیسه و دبیرخانه کنفرانس ویلنیوس. سالن با پرچم‌های کوچک دو رنگ (قرمز و سبز) تزئین شده بود (سه پرچم در تصویر قابل مشاهده است). این یکی از پیشنهادات برای پرچم لیتوانی بود. نمایندگان تصمیم گرفتند که این پرچم بیش از حد تاریک و گرفته است و در نهایت یک نوار زرد اضافه شد.[۱]

در تاریخ لیتوانی، کنفرانس ویلنیوس (لیتوانیایی: Vilniaus konferencija) یا کنفرانس ملی ویلنیوس در تاریخ ۱۸–۲۲ سپتامبر ۱۹۱۷ دیدار کردند[۲] و روند بنیان‌گذاری یک دولت لیتوانیایی بر پایه هویت قومی و زبان، مستقل از امپراتوری روسیه، لهستان و امپراتوری آلمان آغاز شد.[۳] این کنفرانس شورای لیتوانی با بیست عضو را برگزید که مأموریت اعلام و احیای لیتوانی خودمختار به آن محول شده بود. کنفرانس، با این امید که ارادهٔ مردم لیتوانیایی را بازتاب دهد، اختیار قانونی را به شورا و تصمیم‌های آن واگذار کرد. کنفرانس در حالی که اصول پایه‌ای و راهبردی استقلال لیتوانی را تعیین می‌کرد، هرگونه تصمیم‌گیری دربارهٔ ساختار سیاسی لیتوانیِ آینده را به مجلس مؤسسان واگذار کرد؛ مجلسی که قرار بود بعدها به‌صورت دموکراتیک انتخاب شود.[۴]

پیشینه تاریخی

جبهه شرقی در سال ۱۹۱۷

لیتوانی از اوایل سدهٔ سیزدهم تا سال ۱۵۶۹ به‌عنوان یک کشور مستقل وجود داشت؛ سالی که با لهستان وارد اتحاد شد و همسود لهستان-لیتوانی را تشکیل داد. این همسود در پایان سدهٔ هجدهم و پس از تجزیه لهستان-لیتوانی از میان رفت. بیشتر قلمروی لیتوانی به امپراتوری روسیه ملحق شد. در سدهٔ نوزدهم، جنبش استقلال لیتوانی شکل گرفت؛[۵] جنبشی که بر پایهٔ مفاهیم تعیین سرنوشت ملی استوار بود، مفاهیمی که بعدها در سخنرانی «اصول چهارده‌گانه» وودرو ویلسون در ژانویهٔ ۱۹۱۸ به‌طور رسمی صورت‌بندی شدند.[۶]

شورای لیتوانی

در پایان این جلسه، کنفرانس بیست عضو را برای شورای لیتوانی انتخاب کرد تا به عنوان مرجع اجرایی مردم لیتوانی عمل کنند.[۷] این شورا اختیار داشت تا قطعنامه مصوب کنفرانس را اجرا کند، یعنی با آلمانی‌ها مذاکره کند و لیتوانی مستقل را اعلام کند.[۸] اعضای سوسیال دموکرات کنفرانس از ترکیب این شورا ناراضی بودند، زیرا تنها دو عضو از آن حزب را شامل می‌شد و از بیست عضو، شش نفر کشیش کاتولیک رومی بودند. سپس دو نفر از کشیشان استعفا دادند؛ جای آنها را استانیسلاو ناروتوویچ و یوناس ویلیشیس گرفتند.[۹] پنج ماه بعد، در ۱۶ فوریه ۱۹۱۸، شورای لیتوانی قانون استقلال لیتوانی را صادر کرد.

منابع

  1. ↑ Rimša, Edmundas (2005). Heraldry: Past to Present. Vilnius: Versus aureus. pp. 82–87. ISBN 9955-601-73-6.
  2. ↑ {{cite book}}: Empty citation (help)
  3. ↑ {{cite book}}: Empty citation (help)
  4. ↑ Maksimaitis, Mindaugas (2005). Lietuvos valstybės konstitucijų istorija (XX a. pirmoji pusė) (به لیتوانیایی). Vilnius: Justitia. pp. 35–36. ISBN 9955-616-09-1.
  5. ↑ {{cite book}}: Empty citation (help)
  6. ↑ {{cite book}}: Empty citation (help)
  7. ↑ Eidintas, Alfonsas; Vytautas Žalys; Alfred Erich Senn (September 1999). "Chapter 1: Restoration of the State". In Ed. Edvardas Tuskenis (ed.). Lithuania in European Politics: The Years of the First Republic, 1918-1940 (Paperback ed.). New York: St. Martin's Press. pp. 20–28. ISBN 0-312-22458-3.
  8. ↑ Laučka, Juozas (Winter 1984). "Lithuania's Struggle for Survival 1795-1917". Lituanus. 4 (30). ISSN 0024-5089. Archived from the original on 2020-02-20. Retrieved 2007-02-11.
  9. ↑ Encyclopedia Lituanica. Vol. VI. Boston, Massachusetts: Juozas Kapočius. 1970–1978. pp. 173–175. LCCN 74-114275. {{cite encyclopedia}}: Missing or empty |title= (help)
This article is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.