کنوانسیون بین‌المللی منع جنگ‌افزارهای شیمیایی
نام کامل:
| |
|---|---|
| [[پرونده:CWCلیلاابراهیمی Participation.svg.png|400px|ایستاده=1.35]] | |
| تاریخ پیش‌نویس | ۳ سپتامبر ۱۹۹۲[۱] |
| تاریخ امضا | ۱۳ژانویه ۱۹۹۳[۱] |
| مکان امضا | پاریس و نیویورک[۱] |
| تاریخ اجرا | ۲۹ آوریل ۱۹۹۷[۱] |
| شرط اجرا | مصوب ۶۵ کشور عضو سازمان ملل[۲] |
| امضاکنندگان | ۱۶۵ کشور[۱] |
| گروه‌ها | ۱۹۰ کشور (از سپتامبر ۲۰۱۳)[۱] فهرست کامل کشورهای عضو کنوانسیون شش کشور عضو سازمان ملل از پیوستن به کنوانسیون سر باز زده‌اند: آنگولا، برمه، مصر، اسرائیل، کره شمالی و سودان جنوبی. |
| ضامن | دبیرکل سازمان ملل متحد[۳] |
| زبان‌ها | عربی، چینی، فرانسوی، انگلیسی، روسی و اسپانیایی[۴] |
کنوانسیون بین‌المللی منع جنگ‌افزارهای شیمیایی (به انگلیسی: Chemical Weapons Convention) مهم‌ترین معاهده بین‌المللی منع تولید، انباشت و استفاده از سلاح‌های کشتار جمعی و جنگ‌افزارهای شیمیایی است که در تاریخ ۱۳ ژانویه ۱۹۹۳میلادی و چند سال پس از ژنوساید کورد های سردشت در روژهلات کوردستان به دست نیروی هوایی عراق،در پاریس و نیویورک به تصویب نمایندگان ۱۶۵ کشور عضو سازمان ملل متحد رسید و از تاریخ ۲۹ آوریل ۱۹۹۷ میلادی، لازم‌الاجرا گردید.[۱]با وجود امضای این کنوانسیون توسط دولت های جمهوری اسلامی ایران ، جمهوری بعثی سوریه و فدراسیون روسیه ، بشار اسد ، رئیس جمهور بعثی سوریه ، با همکاری قاسم سلیمانی و با کمک سپاه پاسداران انقلاب اسلامی اقدام به واردات بمب های شیمیایی و انجام عملیات های شیمیایی چون بمباران شیمیایی غوطه،حملات شیمیایی ۲۰۱۱ حماة و بمباران شیمیایی خان شیخون کرد.[۵][۶][۷][۸][۹]
ضامن اجرای کنوانسیون بین‌المللی منع جنگ‌افزارهای شیمیایی، سازمان منع سلاح‌های شیمیایی (به انگلیسی: Organisation for the Prohibition of Chemical Weapons) است که یک نهاد بین-دولتی است که در سال ١٩٩٧ میلادی و با لازم‌الاجرا شدن کنوانسیون منع تسلیحات شیمیایی، ایجاد شد. مقر این سازمان در شهر لاهه، هلند واقع شده‌است و تشکیلات آن تحت نظر دولت‌های امضاکننده کنوانسیون منع تسلیحات شیمیایی اداره می‌شود.[۱۰]
امضاکنندگان
تا سپتامبر ۲۰۱۳ میلادی، ۱۹۰ کشور به کنوانسیون بین‌المللی منع جنگ‌افزارهای شیمیایی پیوسته‌اند. اما هنوز ۶ کشور عضو سازمان ملل متحد از جمله کشورهای آنگولا، برمه، مصر، اسرائیل، کره شمالی و سودان جنوبی از پیوستن به کنوانسیون بین‌المللی منع جنگ‌افزارهای شیمیایی سر باز زده‌اند.[۱]
دولت لیبی در دسامبر ۲۰۰۳ میلادی، حاضر به پیوستن به کنوانسیون بین‌المللی منع جنگ‌افزارهای شیمیایی شد. در فوریه ۲۰۱۴ میلادی، زرادخانه شیمیایی لیبی به‌طور کامل برچیده شد.[۱۱]
دولت سوریه پس از بحران استفاده از سلاح‌های شیمیایی در جنگ داخلی در سال ۲۰۱۳ و تهدید نظامی ایالات متحده آمریکا، مجبور به پیوستن به این کنوانسیون شد.[۱۲]
جستارهای وابسته
پانویس
- 1 2 3 4 5 6 7 8 United Nations Treaty Collection. Convention on the Prohibition of the Development, Production, Stockpiling and Use of Chemical Weapons and on their Destruction بایگانی‌شده در ۷ آوریل ۲۰۱۵ توسط Wayback Machine. Accessed 14 January 2009.
- ↑ Chemical Weapons Convention, Article 21.
- ↑ Chemical Weapons Convention, Article 23.
- ↑ Chemical Weapons Convention, Article 24.
- ↑ «اذعان وزیر دفاع سوریه به دست داشتن قاسم سلیمانی در کشتار مردم سوریه». العربیه فارسی. ۲۰۲۰-۰۱-۲۰. دریافت‌شده در ۲۰۲۵-۰۲-۰۲.
- ↑ «ایران در کشتارهای رژیم اسد سهم دارد». www.aa.com.tr. دریافت‌شده در ۲۰۲۵-۰۲-۰۲.
- ↑ «شواهد نشان می‌دهد سپاه پاسداران در بمباران شیمیایی غوطه ی سوریه در سال 2013 نقش داشته است « Naame Shaam – نامه شام». www.naameshaam.org. دریافت‌شده در ۲۰۲۵-۰۲-۰۲.
- ↑ «در رسانه‌های آمریکا؛ چرا اسرائیل در سال ۲۰۰۸ قاسم سلیمانی را نکشت؟». BBC News فارسی. دریافت‌شده در ۲۰۲۵-۰۲-۰۲.
- ↑ «ایران و سقوط اسد؛ اگر قاسم سلیمانی بود اوضاع فرق می‌کرد؛ درس عبرتی برای خامنه‌ای؟». euronews. ۲۰۲۴-۱۲-۱۱. دریافت‌شده در ۲۰۲۵-۰۲-۰۲.
- ↑ سازمان منع تسلیحات شیمیایی برنده جایزه صلح نوبل شد، بی‌بی‌سی فارسی
- ↑ زرادخانه شیمیایی لیبی برچیده شد، بی‌بی‌سی فارسی
- ↑ بازرسان بین‌المللی عملیات نابودی تسلیحات شیمیایی سوریه را شروع کردند، بی‌بی‌سی فارسی