کنوانسیون مبارزه با بیابانزایی در سازمان ملل متحد
نام کامل:
| |
|---|---|
| گونه | Multilateral environmental agreement |
| مفاد | محیط زیستگرایی، بیابانزایی |
| تاریخ پیشنویس | ۱۷ ژوئن ۱۹۹۴ |
| تاریخ امضا | ۱۴ اکتبر ۱۹۹۴ – ۱۳ اکتبر 1995 |
| مکان امضا | بن، آلمان نیویورک، ایالات متحده آمریکا |
| تاریخ اجرا | ۲۶ دسامبر ۱۹۹۶ |
| شرط اجرا | Ratification by 50 States |
| گروهها | ۱۹۷
|
| ضامن | دبیرکل سازمان ملل متحد |
| زبانها | |
کنوانسیون مبارزه با بیابانزایی در سازمان ملل متحد (در کشورهایی که خشکسالی و/یا بیابانزایی جدی را تجربه میکنند، به ویژه در آفریقا) (UNCCD)، کنوانسیونی برای مبارزه با بیابانزایی و کاهش پیامدهای خشکسالی از طریق برنامههای اقدام ملی است که راهبردهای بلندمدت حمایت شده توسط همکاری بینالمللی و ترتیبات مشارکت را دربر میگیرد.
این کنوانسیون، تنها کنوانسیون ناشی از توصیه مستقیم دستور کار ۲۱ کنفرانس ریو، در ۱۷ ژوئن ۱۹۹۴ در پاریس، فرانسه به تصویب رسید و در دسامبر ۱۹۹۶ لازمالاجرا شد. این تنها چارچوب قانونی الزامآور بینالمللی است که برای رسیدگی به مشکل بیابانزایی تنظیم شدهاست. این کنوانسیون بر اساس اصول مشارکت و تمرکززدایی - ستون مهره حکمرانی خوب و توسعه پایدار است. دارای ۱۹۷ عضو است که تقریباً جهانی است.
برای کمک به آگاهیرسانی این کنوانسیون، سال ۲۰۰۶ به عنوان "سال بینالمللی بیابانها و بیابانزایی" اعلام شد، اما بحثهایی دربارهٔ اینکه این سال بینالمللی در عمل چقدر مؤثر بوده است، آغاز شده است.
ابراهیم تیاو در ۳۱ ژانویه ۲۰۱۹ به عنوان معاون دبیرکل سازمان ملل متحد و دبیر اجرایی UNCCD منصوب شد.[۱]
UNCCD توسط اتحادیه اروپا و ۱۹۶ کشور تصویب شده است: همه ۱۹۳ کشور عضو سازمان ملل متحد، جزایر کوک، نیووی و دولت فلسطین.[۲]
سریر مقدس (شهر واتیکان) تنها ایالتی است که عضو کنوانسیون نیست ولی دارای شرایط پیوستن به آن است.


جستارهای وابسته
منابع
- ↑ https://www.unccd.int/convention/executive-secretary
- ↑ "United Nations Convention to Combat Desertification in those Countries Experiencing Serious Drought and/or Desertification, Particularly in Africa". United Nations Treaty Collection. United Nations. 10 October 2019. Retrieved 10 October 2019.