کورراوای

کورراوای
کورراوای
ایزدبانوی مادر; ایزدبانوی برتر در شیواپرستی
	کورراوای بر فراز سر بریده و پیکر مهیش‌اسورا، دیوِ گاومیش‌چهره، که به دست او کشته شده است. این نقش‌برجسته که در اصل از بقایای یک معبد باشکوه هندو-تامیل متعلق به سدهٔ دهم میلادی به جا مانده بود، اکنون در موزهٔ هنر کاخ نایاکار در مادورای نگهداری می‌شود.
مرکوب	سیاه‌کل، شیر
منطقه	تامیل نادو، سری‌لانکا

کورراوای یا کوتراوای، ایزدبانوی جنگ و پیروزی در جنوب هند و سری‌لانکا است. او همچنین ایزدبانوی مادر و ایزدبانوی باروری، کشاورزی و شکارچیان به‌شمار می‌رود. در جنبهٔ اخیر، او گاهی در سنت تامیل با نام‌ها و لقب‌های دیگری مانند آتا، ماری، سولی و نیلی شناخته می‌شود.^[۱]^[۲]^[۳]

ریشه‌شناسی

نام او از واژهٔ تامیلی «korram» گرفته شده است که به معنای «پیروزی، موفقیت و دلاوری» است.^[۴]

تاریخچه

نخستین اشاره‌ها به کوترّاوای در دستور زبان تامیل باستان، یعنی اثر تولکاپیام، یافت می‌شود؛ اثری که قدیمی‌ترین نوشتهٔ موجود از ادبیات باستانی سنگام به‌شمار می‌رود.

او یکی از نخستین ایزدبانوان ثبت‌شده در ادبیات سنگام تامیل است و در آثار ادبی دوره‌های بعدی تامیل نیز حضور دارد. نام او در چندین شعر از مجموعهٔ پریپاتال آمده است، هرچند شعر مستقلی که به او اختصاص داشته باشد، از جمله آثاری است که در پژوهش‌های تاریخی در حال شناسایی و کشف بوده است.^[۵]^[۶] همچنین از او در مجموعهٔ پاتّوپاتّو یاد شده است؛ مجموعه‌ای از اشعار بلند تامیلی که میان ۳۰۰ پیش از میلاد تا ۳۰۰ میلادی سروده شده‌اند و آثاری مانند نتونل‌وادای، مادورای‌کانچی، پورونارآروپّادای و پاتّیناپالای را دربر می‌گیرد.^[۷] در حماسهٔ تامیلی سیلاپادیکارام (حدود سدهٔ دوم میلادی)، از او به عنوان ایزدبانوی ناحیهٔ پالای یاد شده است.

تصویرپردازی

کورراوای به عنوان یک ایزدبانوی مادر و نمادی از باروری و کامیابی در کشاورزی شناخته می‌شود.^[۸] جوامع روستایی سنتی، نخستین محصول برداشت‌شدهٔ خود را به او پیشکش می‌کنند.^[۹] در مقام ایزدبانوی جنگ که تشنهٔ خون دانسته می‌شود، برخی متون مانند سیلاپادیکارام و آگانانورو اشاره می‌کنند که پیروان جنگجوی او، در حالت شور و هیجان، سر خود را به عنوان پیشکش به ایزدبانو تقدیم می‌کردند.^[۹]

در تامیل نادو، سیاه‌کل (کالایمان) به عنوان مرکب آیینی او شناخته می‌شود.^[۱۰]^[۱۱] گاهی نیز او را سوار بر شیر نشان می‌دهند؛ مانند نقش‌های موجود در ماندپام سدهٔ هفتم میلادی در مجموعه تاریخی ماهابالی پورام در تامیل نادو. هر دو جانور، یعنی شیر و گوزن سیاه، در یک نقش‌برجستهٔ سنگی از کورراوای ایستاده در ماندپای واراها در ماهابالی پورام به تصویر کشیده شده‌اند.^[۱۲]

او به صورت ایزدبانویی با چندین بازو به تصویر کشیده می‌شود که در دست‌های خود سلاح‌های گوناگونی دارد. گفته می‌شود که او مادر حقیقی ایزد هندو، موروگان، است و دیگر فرزندان او از شیوا، در هیئت پارواتی، به دنیا آمده‌اند. قربانی کردن جانوران و گیاهان و همچنین اجرای آیین‌های رقص، بخشی از آیین‌های پرستش این ایزدبانو به‌شمار می‌رود.

فرهنگ

«کوراوای ایدال» و «کولاوای ایدال» به آیین سنتی هلهله‌گری به عنوان فریاد جنگی یا ندای پیروزی در فرهنگ‌های دراویدی اشاره دارند. این هلهلهٔ آیینی که در گذشته با نبرد و پیروزی ارتباط داشت، یکی از جلوه‌های مهم فرهنگی در ایالت‌های کرالا و تامیل نادو به‌شمار می‌رود. امروزه این آیین بیشتر در مراسم‌های شادی مانند عروسی‌ها، آیین ورود به خانهٔ جدید و دیگر جشن‌ها اجرا می‌شود.^[۱۳]

نگارخانه

کورراوای در نیایشگاه بریهادیسوارار، تانجاوور
دورگا-کورراوای ایستاده در ماندپای واراها، مجموعه تاریخی ماهابالی پورام

منابع

↑ Barbara Schuler (2009). Of Death and Birth: Icakkiyamman, a Tamil Goddess. Otto Harrassowitz Verlag. pp. 28 with note 1.1. ISBN 978-3-447-05844-5.
↑ Nicholapillai Maria Saveri (1993). A Catholic-Hindu Encounter: Relations Between Roman Catholics and Hindus in Jaffna, Sri Lanka, 1900-1926. Centre for Performing Arts. p. 170.
↑ Asian Folklore Studies (in English). Nanzan University Institute of Anthropology. 1984. p. 140.
↑ Zvelebil, Kamil (1992). Companion Studies to the History of Tamil Literature. BRILL. pp. 21–22 with footnotes. ISBN 90-04-09365-6.
↑ Elizabeth Rani Segran (2012). The River Speaks: The Vaiyai Poems from the Paripatal. Penguin Books. p. 47. ISBN 978-81-8475-694-4.
↑ Ca. Vē Cuppiramaṇiyan̲; R. Vijayalakshmy (1983). Philosophical Heritage of the Tamils. International Institute of Tamil Studies. p. 138.
↑ JV Chelliah (1946), Pattupattu - Ten Tamil Idylls (Tamil Verses with Englilsh Translation), Tamil University (1985 print), pp. xv–xxvi, 1–12
↑ R. Mahalakshmi (2011). The Making of the Goddess: Kor̲r̲avai-Durgā in the Tamil Traditions. Penguin Books. pp. 1–7, Chapter 1 and 2. ISBN 978-0-14-341742-2.
1 2 Vijaya Ramaswamy (2017). Historical Dictionary of the Tamils. Rowman & Littlefield Publishers. pp. 195–196. ISBN 978-1-5381-0686-0.
↑ van der Geer, A. (2008). Animals in Stone: Indian Mammals Sculptured through Time. Leiden, South Holland (Netherlands): Brill. pp. 57–58. ISBN 9789004168190.
↑ Krishna, N. (2010). Sacred Animals of India. New Delhi, India: Penguin Books India. ISBN 978-0-14-306619-4.
↑ Harle, James (1963). "Durgā, Goddess of Victory". Artibus Asiae. 26 (3/4): 237–246. doi:10.2307/3248984. JSTOR 3248984.
↑ Castes and Tribes of Southern India Volume 1 (in English). bridegroom ties a string of black beads round the bride's neck. All the women present set up a roar, called kulavi-idal.

[Schuler2009-1] Barbara Schuler (2009). Of Death and Birth: Icakkiyamman, a Tamil Goddess. Otto Harrassowitz Verlag. pp. 28 with note 1.1. ISBN 978-3-447-05844-5.

[2] Nicholapillai Maria Saveri (1993). A Catholic-Hindu Encounter: Relations Between Roman Catholics and Hindus in Jaffna, Sri Lanka, 1900-1926. Centre for Performing Arts. p. 170.

[3] Asian Folklore Studies (in English). Nanzan University Institute of Anthropology. 1984. p. 140.

[Zvelebil1992p21-4] Zvelebil, Kamil (1992). Companion Studies to the History of Tamil Literature. BRILL. pp. 21–22 with footnotes. ISBN 90-04-09365-6.

[5] Elizabeth Rani Segran (2012). The River Speaks: The Vaiyai Poems from the Paripatal. Penguin Books. p. 47. ISBN 978-81-8475-694-4.

[6] Ca. Vē Cuppiramaṇiyan̲; R. Vijayalakshmy (1983). Philosophical Heritage of the Tamils. International Institute of Tamil Studies. p. 138.

[7] JV Chelliah (1946), Pattupattu - Ten Tamil Idylls (Tamil Verses with Englilsh Translation), Tamil University (1985 print), pp. xv–xxvi, 1–12

[Mahalakshmi2011p1-8] R. Mahalakshmi (2011). The Making of the Goddess: Kor̲r̲avai-Durgā in the Tamil Traditions. Penguin Books. pp. 1–7, Chapter 1 and 2. ISBN 978-0-14-341742-2.

[vr195-9] 1 2 Vijaya Ramaswamy (2017). Historical Dictionary of the Tamils. Rowman & Littlefield Publishers. pp. 195–196. ISBN 978-1-5381-0686-0.

[geer-10] van der Geer, A. (2008). Animals in Stone: Indian Mammals Sculptured through Time. Leiden, South Holland (Netherlands): Brill. pp. 57–58. ISBN 9789004168190.

[krishna-11] Krishna, N. (2010). Sacred Animals of India. New Delhi, India: Penguin Books India. ISBN 978-0-14-306619-4.

[12] Harle, James (1963). "Durgā, Goddess of Victory". Artibus Asiae. 26 (3/4): 237–246. doi:10.2307/3248984. JSTOR 3248984.

[13] Castes and Tribes of Southern India Volume 1 (in English). bridegroom ties a string of black beads round the bride's neck. All the women present set up a roar, called kulavi-idal.

[۱]

[۲]

[۳]

[۴]

[۵]

[۶]

[۷]

[۸]

[۹]

[۱۰]

[۱۱]

[۱۲]

[۱۳]