کوه‌های مالوتی
کوه‌های مالوتی رشته‌کوهی در نواحی مرتفع لسوتو است که بخشی از ارتفاعات این کشور را تشکیل می‌دهد. این رشته‌کوه‌ها تا حدود ۱۰۰ کیلومتر به داخل استان ایالت آزاد در کشور آفریقای جنوبی امتداد دارند
| کوه‌های مالوتی | |
|---|---|
 قله‌های رشته‌کوه مالوتی در لسوتو | |
  کوه‌های مالوتی | |
| مرتفع‌ترین نقطه | |
| ارتفاع | ۳٬۴۸۲ متر (۱۱٬۴۲۴ فوت)  |
| مختصات | ۲۹°۰′۰″ جنوبی ۲۸°۲۵′۰″ شرقی / ۲۹٫۰۰۰۰۰°جنوبی ۲۸٫۴۱۶۶۷°شرقی |
| ابعاد | |
| طول | ۱۵۰ کیلومتر شمال‌غربی تا جنوب‌شرقی |
| عرض | ۹۰ کیلومتر شمال‌شرقی تا جنوب‌غربی |
| جغرافیا | |
| موقعیت | لسوتو و آفریقای جنوبی |
| زمین‌شناسی | |
| کوه‌زایی | کراتون کاپوال |
| نوع صخره | مجتمع آذرین بوشولد سنگ‌ماسه |
کوه‌های مالوتی بخشی از سامانهٔ کوهستانی دراکنزبرگ به شمار می‌روند که گستره‌ای وسیع در جنوب آفریقا را در بر می‌گیرد. واژهٔ «مالوتی» همچنین جمع واژهٔ لوتی لسوتو، واحد پول این کشور است. این رشته‌کوه مرز طبیعی بخش شمالی میان ناحیهٔ بوتا-بوته در لسوتو و استان فری‌استیت در آفریقای جنوبی را تشکیل می‌دهد.[۱]
ریخت‌شناسی
این رشته‌کوه یک فلات بلند با اقیلم آلپی از جنس بازالت است که ارتفاع آن تا حدود ۳٬۴۰۰ متر (۱۱٬۲۰۰ فوت) می‌رسد. این منطقه میان ناحیه بوتا-بوته در لسوتو و استان فری‌استیت در آفریقای جنوبی قرار دارد.
بلندترین نقطهٔ این رشته‌کوه، قلهٔ تابانا نتلنیانا با ارتفاع ۳٬۴۸۲ متر (۱۱٬۴۲۴ فوت) است که در بخش شمال‌شرقی رشته‌کوه واقع شده است. این قله، بلندترین نقطه در جنوب آفریقا و همچنین بلندترین قله در آفریقا در جنوب کوه کلیمانجارو محسوب می‌شود.[۲] همچنین قلهٔ ناماهادی‌پیک با ارتفاع ۳٬۲۹۱ متر (۱۰٬۷۹۷ فوت)، که بلندترین نقطه در استان فری‌استیت است، بخشی از این رشته‌کوه به شمار می‌رود.
این کوه‌ها یک ناحیهٔ مرتفع پیوسته با قله‌های نسبتاً گرد و دره‌های عمیق فرسایشی را تشکیل می‌دهند که به سمت رود سنکو زهکشی می‌شوند. در ارتفاعات بالاتر، حتی در فصل تابستان نیز امکان مشاهدهٔ برف و یخبندان وجود دارد.[۳]
این بوم‌ناحیه از لایه‌های سنگ‌ماسه و شیل تشکیل شده که بر روی آن‌ها لایه‌های بازالت قرار گرفته است. ناهمواری‌های شدید منطقه موجب شده که دسترسی به آن محدود باشد و بهره‌برداری معدنی گسترده‌ای در آن صورت نگیرد.
از نظر توپوگرافی، تفاوت‌هایی میان بخش‌های لسوتو و آفریقای جنوبی وجود دارد. در لسوتو، این رشته‌کوه به‌صورت مجموعه‌ای پیوسته از کوه‌های نسبتاً گرد با دره‌های عمیق دیده می‌شود که به سمت رود سنکو (که در آفریقای جنوبی با نام رود اورنج شناخته می‌شود) زهکشی می‌شوند. در مقابل، در بخش آفریقای جنوبی، دیواره‌های بازالتی پرشیب به‌طور ناگهانی به دامنه‌های کم‌ارتفاع‌تر از جنس سنگ‌ماسه منتهی می‌شوند که توسط رودخانه‌های جریان‌یافته به سمت شرق بریده شده‌اند.[۳]
زهکشی
این منطقه معمولاً در فاصلهٔ ماه‌های مه تا سپتامبر، که عمدتاً فصل زمستان در نیم‌کرهٔ جنوبی است، خشک می‌باشد. با این حال، در تمام ماه‌های سال بارش برف در این ناحیه رخ می‌دهد. برف و سامانهٔ زهکشی منطقه، که شامل رود اورنج، رود توگلا و شاخه‌های رود کالدون می‌شود، این منطقه را به یکی از منابع مهم آب شیرین در جنوب آفریقا تبدیل کرده است.[۴]
سرچشمهٔ دو رود اصلی در آفریقای جنوبی، یعنی رود اورنج (که در لسوتو با نام رود سنکو شناخته می‌شود) و رود توگلا، در این رشته‌کوه قرار دارد. شاخه‌های رود کالدون (که در لسوتو با نام موهکاره شناخته می‌شود و مرز غربی این کشور را تشکیل می‌دهد) نیز از این منطقه سرچشمه می‌گیرند. همچنین رودخانه ماخالنگ از دامنه‌های کوه ماچاخه با ارتفاع ۲٬۸۸۶ متر (۹٬۴۶۹ فوت) سرچشمه می‌گیرد.[۵]
فعالیت‌های اقتصادی
دو کشور لسوتو و آفریقای جنوبی از نظر اقتصادی تفاوت‌های قابل‌توجهی دارند؛ به‌طوری‌که لسوتو در شمار کشورهای کمترتوسعه‌یافتهٔ جهان قرار دارد، در حالی که آفریقای جنوبی یکی از بزرگ‌ترین اقتصادهای قارهٔ آفریقا محسوب می‌شود.
از نظر اجتماعی، در لسوتو و استان ایالت آزاد در آفریقای جنوبی، فرهنگ غالب متعلق به قوم باسوتو است. همانند بخش‌های گسترده‌ای از لسوتو، این بوم‌ناحیه عمدتاً روستایی بوده و فعالیت‌های تجاری در آن محدود است.
در مقابل، در بخش آفریقای جنوبی، اقتصاد منطقه توسعه‌یافته‌تر و متنوع‌تر است و از زمین‌های آن برای کشاورزی و گردشگری استفاده می‌شود. ناهمواری‌های زمین در این بخش دسترسی را تسهیل کرده و امکان توسعهٔ دامداری، تولید محصولات کشاورزی و فعالیت‌های گردشگری را فراهم کرده است. با این حال، تغییرات شدید دما در زمستان و تابستان محدودیت‌های فصلی برای فعالیت‌ها ایجاد می‌کند.[۶]
این رشته‌کوه همچنین میزبان دو مورد از تنها پیست‌های اسکی در جنوب آفریقا است: پیست اسکی تیفندل و آفریسکی.[۷]
مناطق حفاظت‌شده
در اوایل دههٔ ۱۹۸۰ میلادی، مسئولان کشور لسوتو با سازمان حفاظت محیط‌زیست ایزِمِوِلو کوازولو-ناتال (که پیش‌تر با نام هیئت پارک‌های ناتال شناخته می‌شد) تماس گرفتند تا پیشنهاد مدیریت مشترک این بوم‌ناحیه را با هدف حفاظت از میراث طبیعی و فرهنگی آن مطرح کنند. این همکاری در نهایت به امضای «بیانیهٔ قلعهٔ غول» در سال ۱۹۹۷ انجامید. از آن زمان، دو کشور تلاش‌های مشترکی را برای حفاظت و استفادهٔ پایدار از کوه‌های مالوتی دراکنسبرگ انجام داده‌اند.[۸]
پارک ملی گلدن گیت هایلندز بخش‌هایی از انتهای شمال‌شرقی رشته‌کوه مالوتی را در بر می‌گیرد. از دیگر مناطق حفاظت‌شده در این ناحیهٔ کوهستانی می‌توان به پارک ملی سهلاباتهبه در لسوتو و پارک یوخلالامبا دراکنزبرگ اشاره کرد که بخش‌هایی از استان کوازولو-ناتال و لسوتو را پوشش می‌دهد. این مناطق حفاظت‌شده بخشی از پارک مالوتی دراکنسبرگ محسوب می‌شوند.[۹]
جستارهای وابسته
منابع
- ↑ Zunckel, Kevan. 2010. Connectivity Conservation Management: A Global Guide (with Particular Reference to Mountain Connectivity Conservation). Earthscan. pp. 77–79
- ↑ Thabana Ntlenyana (mountain, Lesotho) - Britannica Online
- 1 2 خطای یادکرد: خطای یادکرد:برچسب
<ref> غیرمجاز؛ متنی برای یادکردهای با نامConnectivity Conservation Management2وارد نشده است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.). - ↑ Maloti Mountains - Britannica Online
- ↑ J.-P. vanden Bossche; G. M. Bernacsek (1990). Source Book for the Inland Fishery Resources of Africa. Food & Agriculture Org. p. 93. ISBN 978-92-5-102983-1.
- ↑ خطای یادکرد: خطای یادکرد:برچسب
<ref> غیرمجاز؛ متنی برای یادکردهای با نامConnectivity Conservation Management3وارد نشده است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.). - ↑ Taylor, Alan (17 July 2018). "Afriski: Lesotho's Only Ski Resort". The Atlantic. Retrieved 18 July 2018.
- ↑ خطای یادکرد: خطای یادکرد:برچسب
<ref> غیرمجاز؛ متنی برای یادکردهای با نامConnectivity Conservation Management4وارد نشده است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.). - ↑ Maloti-Drakensberg Transfrontier Conservation Area بایگانی‌شده در ۲۰۱۲-۰۱-۳۰ توسط Wayback Machine
- دراکنزبرگ
- رشتهکوههای لسوتو
- ایالت آزاد اورنج