گردشگری در میانمار

بالن‌سواری روشی محبوب برای گردشگران جهت بازدید از معابد باگان است.

گردشگری در میانمار (که با نام برمه نیز شناخته می‌شود) یک بخش در حال توسعه است. تا سال ۲۰۲۳، درخواست‌های جدید ویزای گردشگری از سر گرفته شد.[۱] اگرچه میانمار پتانسیل بالایی برای گردشگری دارد، بخش عمده‌ای از این صنعت هنوز توسعه نیافته است. تعداد بازدیدکنندگان از برمه در مقایسه با کشورهای همسایه کم است که عمدتاً به دلیل وضعیت سیاسی کشور است. با این حال، پس از انتقال قدرت از حکومت نظامی به دولت مدنی، بخش گردشگری شاهد افزایش ورود گردشگران شد و در سال ۲۰۱۲، تعداد گردشگران برای نخستین بار از مرز یک میلیون نفر گذشت. در سال ۲۰۱۳، طرح جامع گردشگری تدوین شد که هدف آن رسیدن به ۷٫۵ میلیون ورود گردشگر تا سال ۲۰۲۰ بود.[۲]

گردشگری عمدتاً توسط دولت میانمار توسعه یافته است، که از سال ۱۹۹۲ گردشگری را تشویق کرده است. شرکت‌های خصوصی نیز وجود دارند که به طیف وسیعی از گردشگران خدمات ارائه می‌دهند.

در سال ۲۰۱۰، ۷۹۱٬۵۰۵ گردشگر خارجی از میانمار بازدید کردند که ۲۹۵٬۱۷۴ نفر از آنها از طریق فرودگاه بین‌المللی یانگون وارد این کشور شدند.[۳] تا سال ۲۰۱۲، بیش از ۱ میلیون گردشگر خارجی از میانمار بازدید کردند. در سال ۲۰۱۳، تعداد گردشگران خارجی به بیش از ۲٫۰۴ میلیون نفر رسید که شامل مسافران هوایی و زمینی می‌شد.[۴]

گردشگری توسط گروه‌های مدافع توسعه و رفاه اقتصادی به‌عنوان روشی برای ایجاد منافع اقتصادی برای شهروندان میانمار و جلوگیری از انزوای کشور از جهان ترویج شده است. گروه «صدای برمه» که حامی دموکراسی است، می‌گوید: «ما معتقدیم گردشگری پایدار و در مقیاس کوچک می‌تواند بیشتر منفعت ایجاد کند تا آسیب. تا زمانی که گردشگران به‌طور کامل از وضعیت کشور آگاه باشند و اقداماتی برای بیشینه کردن تأثیر مثبت و کمینه کردن اثرات منفی انجام دهند، بازدید آن‌ها می‌تواند به‌طور کلی سودمند باشد. گردشگران مسئول می‌توانند به برمه کمک کنند، به‌ویژه با آوردن درآمد به جوامع محلی و کسب‌وکارهای کوچک و همچنین افزایش آگاهی جهانی دربارهٔ وضعیت کشور.»[۵]

یک وزیر پیشین گردشگری میانمار برآورد کرده است که ۱۲ درصد از درآمدهای دولت از گردشگری تأمین می‌شود و این صنعت در سال ۲۰۰۷، حدود ۱۸۲ میلیون دلار آمریکا به بودجه سالانهٔ دولت کمک کرده است.

در مارس ۲۰۲۰، میانمار مرزهای خود را به روی گردشگران بین‌المللی به عنوان اقدامی برای جلوگیری از شیوع بیماری همه‌گیر کووید-۱۹ بست.[۶][۷] علاوه بر این، پس از کودتای ۲۰۲۱، این کشور به‌طور فزاینده‌ای منزوی شد. اعتراضات گسترده و تشدید اقدامات خشونت‌آمیز، خسارات قابل توجهی به اقتصاد میانمار، از جمله بخش گردشگری، وارد کرده است که این بخش را به سمت رکود سوق داده است.[۸][۹][۱۰]

این کشور در تاریخ ۱۷ آوریل ۲۰۲۲ به پروازهای بین‌المللی بازگشایی شد، با توجه به کاهش موارد ابتلا و بازگشایی کشورهای همسایه. در بیانیه‌ای که توسط کمیته صادر شد، هدف از این بازگشایی، تقویت بخش گردشگری و فراهم کردن شرایط مساعد برای ورود و بازدید گردشگران از میانمار اعلام شده است.[۱۱][۱۲][۱۳]

آمار

در سال مالی ۲۰۱۰–۲۰۱۱، گردشگران خارجی ۷۳٫۸۴٪ (معادل ۳۱۳٬۱۲۷ نفر) از کل بازدیدکنندگان بین‌المللی را تشکیل می‌دادند که عمدتاً از طریق هوا وارد کشور می‌شدند و ۶۹٫۲۶٪ از کل ورودها را شامل می‌شدند، و پس از آن ورود از طریق زمین و دریا به ترتیب ۲۹٫۹۷٪ و ۰٫۷۷٪ از ورودها را تشکیل می‌داد. علاوه بر این، ۱۱۰٬۹۱۴ بازدیدکننده از طریق دیگر نوع ویزاها وارد کشور شدند که ۲۶٫۱۶٪ دیگر از کل را تشکیل می‌داد.[۱۴] در سال ۲۰۱۲، درآمد حاصل از گردشگری به بیش از ۵۳۴ میلیون دلار افزایش یافت که نسبت به ۳۱۵ میلیون دلار در سال ۲۰۱۱ رشد چشمگیری داشت.[۱۵][۱۶]

داده‌های اخیر نشان می‌دهد که در سال ۲۰۱۶، میانمار تنها از ۲٫۹ میلیون گردشگر استقبال کرده است که در مقایسه با سال قبل (۴٫۷ میلیون بازدیدکننده در سال ۲۰۱۵) ۳۸ درصد کاهش داشته است.[۱۷] به گفته راجرز، پیش‌بینی‌های امیدوارکننده در مورد پتانسیل گردشگری منجر به سرمایه‌گذاری‌های قابل توجهی در ساخت هتل شده است. داده‌های وزارت هتل‌ها و گردشگری نشان می‌دهد که در مدت پنج سال (تا سال ۲۰۱۵)، ۱۳۰۰ هتل در میانمار ساخته شده است و شرکت‌های خارجی در مجموع ۲٫۷ میلیارد دلار در پروژه‌های هتلداری سرمایه‌گذاری کرده‌اند.[۱۸][۱۹][۲۰]

روندهای کلی

ورود گردشگران بین‌المللی به نقطه ورود یانگون، دروازه‌های ماندالای و باگان، دروازه نایپیداو و گردشگری مرزی.[۲۱]

سال ورود گردشگران درصد تغییر
۲۰۲۳ ۱٬۲۸۴٬۷۳۱ افزایش ۴۵۰٪
۲۰۲۲ ۲۳۳٬۴۸۷ افزایش ۷۸٪
۲۰۲۱ ۱۳۰٬۹۴۷ کاهش ۸۶٪
۲۰۲۰ ۹۰۳٬۳۴۳ کاهش ۷۹٪
۲۰۱۹ ۴٬۳۶۴٬۱۰۱ افزایش ۲۳٪
۲۰۱۸ ۳٬۵۵۱٬۴۲۸ افزایش ۳٪
۲۰۱۷ ۳٬۴۴۳٬۱۳۳ افزایش ۱۸٪
۲۰۱۶ ۲٬۹۰۷٬۲۰۷ کاهش ۳۸٪
۲۰۱۵ ۴٬۶۸۱٬۰۲۰ افزایش ۵۲٪
۲۰۱۴ ۳٬۰۸۱٬۴۱۲ افزایش ۵۱٪
۲۰۱۳ ۲٬۰۴۴٬۳۰۷ افزایش ۹۳٪
۲۰۱۲ ۱٬۰۵۸٬۹۹۵ افزایش ۳۰٪
۲۰۱۱ ۸۱۶٬۳۶۹ افزایش ۳٪
۲۰۱۰ ۷۹۱٬۵۰۵ افزایش ۴٪
۲۰۰۹ ۷۶۲٬۵۴۷ افزایش ۴٪
۲۰۰۸ ۷۳۱٬۲۳۰ افزایش ۲٪

گردشگران بر پایه ملیت

سازمان آمار دولتی، سازمان مرکزی آمار، گزارش داد که بیش از ۳٬۰۰۰٬۰۰۰ مسافر در سال ۲۰۱۴ به میانمار هجوم آوردند، در مقایسه با تقریباً ۸۱۶٬۰۰۰ بازدیدکننده در سال ۲۰۱۱. در میان این تعداد، ۱٬۰۲۲٬۰۸۱ گردشگر (به استثنای بازدیدکنندگان تحت ویزای ورود ویژه مانند ویزای اجتماعی یا تجاری) از طریق فرودگاه بین‌المللی یانگون وارد شدند.[۲۲][۲۳]

جاذبه‌های گردشگری

محبوب‌ترین مقاصد گردشگری موجود در میانمار شامل شهرهای بزرگی مانند یانگون و ماندالای؛ اماکن مذهبی در ایالت مون، پیندایا، باگو و هپا-آن؛ مسیرهای طبیعت‌گردی در دریاچه اینله، کالاو، کنگتونگ، پوتائو، پین او لوین که با نام مایمیو نیز شناخته می‌شود؛ شهرهای باستانی مانند باگان و مراوک-یو؛ و همچنین سواحل در نابوله، نگاپالی، ماونگماگان نگوه-سانگ، مرگویی می‌شود.[۲۴]

میراث جهانی یونسکو در میانمار

تصویر مکان معیارها مساحت

هکتار (جریب)

 سال توضیحات مراجع
میانمار| میانمار فرهنگی:

(ii), (iii), (iv)

 ۵۸۰۹ هکتار (منطقه اصلی)؛ ۶۷۹۰ هکتار (منطقه حائل) ۲۰۱۴ این محوطه شامل سه شهر از شش شهر-ایالت اصلی پیو، یعنی هالین، بیکتانو و سری کسترا می‌شود. [۲۵]
منطقه ماندالای فرهنگی ۲۰۱۸ این مکان شامل تمام بناهای تاریخی در سراسر پایتخت باستانی پادشاهی پاگان است. [۲۶]

سیاست تاریخی

در ماه مه ۲۰۱۱، آنگ سان سوچی و حزبش، لیگ ملی برای دموکراسی، ابراز عقیده کردند که گردشگری مسئولانه به برمه باید تشویق شود. دیگر فعالان طرفدار دموکراسی، مانند ما تانگی، از گردشگری در مقیاس کوچک و هزینه کرد محتاطانه حمایت کردند. گردشگران به برمه خوشامد می‌گویند، مشروط بر اینکه «مشتاق به ارتقای رفاه مردم عادی و حفاظت از محیط زیست باشند و ضمن لذت بردن از یک تعطیلات شاد و رضایت‌بخش در برمه، بینشی از زندگی فرهنگی، سیاسی و اجتماعی کشور کسب کنند.»[۲۷][۲۸] آنها در بیانیه رسمی خود نه تنها خواستار توسعه معیشت مردم، بلکه خواستار ارتقای «احترام به خود و اتکا به نفس در مردم» نیز هستند.[۲۹]

منابع

  1. ↑ "Foreign travel advice Myanmar (Burma)". Foreign, Commonwealth and Development Office. Retrieved 1 February 2022.
  2. ↑ "Amid Burma Tourism Boom, Calls for Govt to Aid Development". The Irrawaddy. 6 January 2014. Retrieved 9 January 2014.
  3. ↑ Feng, Yingqiu (1 June 2011). "Myanmar continues efforts in developing tourism". Xinhua. Archived from the original on 3 June 2011. Retrieved 16 July 2011.
  4. ↑ "Amid Burma Tourism Boom, Calls for Govt to Aid Development". The Irrawaddy. 6 January 2014. Retrieved 9 January 2014.
  5. ↑ Voices For Burma's tourism policy http://www.voicesforburma.org/
  6. ↑ VTV, BAO DIEN TU (2020-08-28). "Số ca mắc COVID-19 tăng, Myanmar đóng cửa trường học trên toàn quốc". BAO DIEN TU VTV (به ویتنامی). Retrieved 2023-08-16.
  7. ↑ "Đông – Nam Á trong đại dịch Covid-19". Báo Nhân Dân điện tử (به ویتنامی). 2020-03-17. Retrieved 2023-08-16.
  8. ↑ "Myanmar mở cửa cho khách quốc tế". bvhttdl.gov.vn (به ویتنامی). Retrieved 2023-08-16.
  9. ↑ "Biểu tình lớn nhất tại Myanmar trong hơn một thập niên". BBC News Tiếng Việt (به ویتنامی). 2021-02-07. Retrieved 2023-08-16.
  10. ↑ "Thiết quân luật được mở rộng sau ngày đẫm máu ở Myanmar". BBC News Tiếng Việt (به ویتنامی). 2021-03-15. Retrieved 2023-08-16.
  11. ↑ VnExpress. "3 quốc gia châu Á vẫn kiểm dịch Covid-19 với khách du lịch". vnexpress.net (به ویتنامی). Retrieved 2023-08-16.
  12. ↑ VTV, BAO DIEN TU (2022-03-19). "Myanmar mở cửa đón du khách quốc tế từ ngày 17/4". BAO DIEN TU VTV (به ویتنامی). Retrieved 2023-08-16.
  13. ↑ "Myanmar mở lại sân bay quốc tế Yangon sau hai năm". caa.gov.vn. Retrieved 2023-08-16.
  14. ↑ "Table 29.OVERSEAS VISITORS". Central Statistical Organization. Ministry of National Planning and Economic Development. Archived from the original on 7 October 2011. Retrieved 16 July 2011.
  15. ↑ "Tourist income surges 70% in Myanmar". Investvine.com. 25 January 2013. Retrieved 5 February 2013.
  16. ↑ "Myanmar tours". www.myanmartours.net. Retrieved 2023-08-16.
  17. ↑ thanhnien.vn (2017-07-09). "Du lịch Myanmar ế ẩm". thanhnien.vn (به ویتنامی). Retrieved 2023-08-16.
  18. ↑ "Giấc mơ du lịch của Myanmar đang phai nhạt?".
  19. ↑ "Myanmar Tours". www.myanmartours.net. Retrieved 2023-08-16.
  20. ↑ ONLINE, TUOI TRE (2022-08-08). "Hướng dẫn mới về việc xin thị thực du lịch Myanmar". TUOI TRE ONLINE (به ویتنامی). Retrieved 2023-08-16.
  21. ↑ "Tourism of Myanmar".
  22. ↑ "Myanmar Tourism Statistics 2014" (PDF). Central Statistical Organization. Ministry of National Planning and Economic Development. Archived from the original (PDF) on 14 January 2016. Retrieved 5 January 2016.
  23. ↑ "Archived copy" (PDF). Archived from the original (PDF) on 29 December 2016. Retrieved 2016-01-05.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:عنوان آرشیو به جای عنوان (link)
  24. ↑ "Myanmar Travel Agency". birma.com. p. Tourist Destinations. Retrieved 20 October 2013.
  25. ↑ "Chitwan National Park". UNESCO. Retrieved 28 May 2010.
  26. ↑ "Bagan".
  27. ↑ Kerr, Michael (12 April 2012). "Burma: how can holidaymakers visit ethically?". The Daily Telegraph. Retrieved 20 October 2013.
  28. ↑ Norton, Charlie (14 August 2009). "Burma opposition leader Suu Kyi: 'Tourism might help'". The Daily Telegraph. Retrieved 20 October 2013.
  29. ↑ "NLD statement No 10/05/11 released on 20th May 2011 regarding tourism in Burma". National League for Democracy. 20 May 2011. Archived from the original on 10 November 2013. Retrieved 20 October 2013.

پیوند به بیرون

در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ گردشگری در میانمار موجود است.
This article is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.