گرزهای تشریفاتی در بریتانیا
گرزهای تشریفاتی در بریتانیا یا صولجان انگلیسی در اصل سلاح‌هایی مرگ‌بار بودند که شوالیه‌های قرون وسطایی در انگلستان، اسکاتلند و ولز به‌کار می‌بردند، اما بعدها به اشیای آیینی بدل شدند که به دست مأموران تشریفات (sergeants-at-arms) حمل می‌شدند.
امروزه در بریتانیا این گرزها نماد اقتدار پادشاه در مجالس و شوراها هستند، و گرزهای سلطنتی در آیین‌هایی چون گشایش رسمی پارلمان و تاج‌گذاری‌های سلطنتی در پیشاپیش مراسم حمل می‌شوند.
برخی دانشگاه‌های بریتانیا نیز گرزهای ویژهٔ خود را برای مراسم رسمی دارند.[۱]
در اواخر سدهٔ هفدهم، شانزده گرز سلطنتی در مجموعهٔ جواهرات تاج (Crown Jewels) وجود داشت، اما تنها سیزده عدد از آن‌ها باقی مانده است؛ ده گرز اکنون در «خانهٔ جواهرات» (Jewel House) در برج لندن به نمایش گذاشته شده‌اند و سه‌تای دیگر به‌صورت امانت دائمی در اختیار مجلسین پارلمان بریتانیا هستند.[۲]
همهٔ این گرزها از نوعی‌اند که چارلز دوم پس از سال ۱۶۶۰ با اندکی تفاوت در جزئیات برگزید. دو گرز از میان گرزهای موجود در خانهٔ جواهرات در آیین رسمی گشایش پارلمان و در مراسم تاج‌گذاری‌های سلطنتی بریتانیا در صف تشریفاتی سلطنتی حمل می‌شوند.[۳]
هر گرز دارای هسته‌ای از چوب بلوط است که پیرامون آن سیزده قطعهٔ نقره‌مذهّب به‌صورت درهم‌جفت‌شده قرار گرفته‌اند. در بالای گرز یا تاجی کوچک قرار دارد یا گوی و صلیبی به شکل «پاته» (cross pattée)؛ پاته نوعی صلیب تزئینی است که بازوهای آن در مرکز باریک و در انتها پهن می‌شوند. در زیر آن، چهار قوس تاجی، سپس یک نیم‌تاج (coronet)، صفحه‌ای با نقشِ نشانِ سلطنتی (که رو به بالا است)، سریِ جام‌مانند با نشان سلطنتی، پایه‌ای از طرح‌های پیچکی (scrolls bracket)، برآمدگی میانی (knop)، بخش بالاییِ ساقه (upper stem)، یک برآمدگی دیگر، بخش پایینی ساقه (lower stem)، برآمدگی دوتکهٔ پایانی، و در نهایت، ته گرز (butt) قرار دارد.[۱]
منابع
- 1 2 "Ceremonial maces in the United Kingdom". Wikipedia (به انگلیسی). 2025-09-15.
- ↑ Dixon-Smith, Sally, Sebastian Edwards, Clare Murphy, Sarah Kilby, David Souden, Susan Mennell, and Lucy Worsley. The Crown Jewels: Souvenir Guidebook. London: Historic Royal Palaces, 2010, p. 12
- ↑ Mears, Kenneth, Simon Thurley, and Claire Murphy. The Crown Jewels. London: Historic Royal Palaces Agency, 1994, p. 8.