گروه سرایندگان، کلیسا

در معماری کلیساها، بخش گروه سرایندگان[۱] ( به انگلیسی: Choir؛ به آلمانی: Chor) که با نام‌های فضای گروه سرایندگان[۱]، جایگاه پیشوایان[۲] یا فضای محراب[۳] نیز شناخته

( ۱) قسمت زردرنگ را محراب اصلی می گویند، قسمت صورتی رنگ بخش کر می باشد

می‌شود، به مکانی در کلیساها گفته می‌شود که محراب اصلی را احاطه کرده و در گذشته به روحانیون یا جماعت‌های مذهبی برای برگزاری نیایش‌های روزانه[۴] اختصاص داشت. به روحانیونی که در کلیساهای جامع[۵]، بازیلیکاها[۶] یا کلیساهای وابسته به فرقه‌های مذهبی[۷] در نیایش‌های دسته‌جمعی شرکت می‌کنند، کانون‌ها[۸] گفته می‌شود. در اصل، بخش گروه سرایندگان – چنان‌که از نامش پیداست – فضایی برای خوانندگان نیایش‌های مذهبی بود. فضای محراب اصلی کلیسا به عنوان نمازخانه بزرگ‌تر[۹] نیز نامیده می‌شود (در تصویر این فضا با رنگ زرد مشخص شده است) و باید از بخش گروه سرایندگان متمایز گردد[۱۰].

اصطلاح "بخش گروه سرایندگان" می‌تواند به بخشی جداگانه گرد محراب اصلی نیز اشاره داشته باشد، مانند گروه سرایندگان راهبه‌های زن[۱۱].

بخش گروه سرایندگان می‌تواند از نظر پهنا یک‌تالاره یا چند تالاره باشد و از نظر ژرفا یک یا چند دهانه[۱۲] را در بر گیرد. اصطلاحات بخش گروه سرایندگان داخلی[۱۳]، گروه سرایندگان بلند[۱۴] و گروه سرایندگان مرتفع[۱۵] در سازه‌های گروه سرایندگان چندتالاره به بخش داخلی آن اشاره دارد که از تالارهای جانبی و راهروی دور گروه سرایندگان[۱۶] (در صورت وجود) متمایز می‌شود. راهروی دور گروه سرایندگان به معنای دقیق جزو بخش گروه سرایندگان محسوب نمی‌شود، زیرا اختصاص به روحانیون نداشت. با این حال، تعریف گسترده‌تری از اصطلاح گروه سرایندگان نیز وجود دارد که کل بخش ساختمانی شامل محراب اصلی را در بر می‌گیرد و گاهی در حوزه معماری استفاده می‌شود.[۱۷]. بخش گروه سرایندگان شامل سه بخش محراب اصلی، بخش گروه خوانندگان، بخش کانون می باشد

محراب اصلی

محراب اصلی[۱۴] مهم‌ترین نقطه مذهبی کلیسا است. در انتهای گروه سرایندگان و معمولاً بصورت نمادین در شرقی‌ترین نقطه ساختمان قرار دارد. جایی است که مراسم عشای ربانی برگزار می‌شود.

مکان گروه خوانندگان در کلیسا ( کٌر)

بخش گروه خوانندگان[۱]، درست در بین تالار اجتماعات[۱۸] و محراب اصلی، مستقر بود.

مکان بخش کانون در کلیسا

بخش کانون که در دو طرف گروه خوانندگان قرار داشت. که این چیدمان به افراد کانون اجازه می‌داد که در طول مراسم، هم رو به محراب (به سمت خدا) و هم رو به مردم (هنگام خواندن دعاها) قرار بگیرند. نیمکت‌های کانون[۱۹] مجموعه‌ای از نیمکت‌ها است که معمولاً در دو طرف گروه سرایندگان و روبه‌روی هم قرار می‌گیرند. بخش کانون‌ها[۸] در دو طرف از فضای گروه سرایندگان قرار داشتند.

منابع

  1. 1 2 3 ( به آلمانی: Chorraum)
  2. ↑ ( Presbyterium)
  3. ↑ ( به آلمانی: Altarraum)
  4. ↑ ( به آلمانی: Stundengebet)
  5. ↑ ( به آلمانی: Kathedralen)
  6. ↑ ( به آلمانی: Basiliken)
  7. ↑ (به آلمانی: Ordensgemeinschaften)
  8. 1 2 ( به آلمانی: Chorherren)
  9. ↑ یا (به آلمانی: Hochaltar)؛ (capella maior)
  10. ↑ Louis Bouyer: Mensch und Ritus. Matthias-Grünewald-Verlag, Mainz 1964, 216–218.
  11. ↑ ( به آلمانی: Nonnenchor)
  12. ↑ ( به آلمانی: Joch)
  13. ↑ ( به آلمانی: Binnenchor)
  14. 1 2 "Kapelle (Kirchenbau)". Wikipedia (in German). 2025-11-24.
  15. ↑ ( به آلمانی: Hoher Chor)
  16. ↑ (به آلمانی: Chorumgang)
  17. ↑ "Chor (Architektur)". Wikipedia (in German). 2025-09-13.
  18. ↑ (به آلمانی: Kirchenschiff)
  19. ↑ به آلمانی: Chorgestühl
This page is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.