گرگ باستانی غولپیکر
| گرگ باستانی غولپیکر Dire Wolf | |
|---|---|
 | |
| گرگ باستانی غولپیکر، Aenocyon dirus | |
| ردهبندی علمی | |
| فرمانرو: | |
| شاخه: | |
| رده: | |
| راسته: | |
| تیره: | گرگسانان |
| سرده: | گرگ (سرده) |
| گونه: | †A. dirus |
| نام دوبخشی | |
| †Aenocyon dirus | |
دیوگرگ یا گرگ باستانی غولپیکر یا گرگِ وحشت (نام علمی: Aenocyon dirus) نام یک گونه از سرده گرگ است. این گونه با نام علمی Aenocyon dirus، گونهای منقرضشده از خانوادهٔ سگسانان است که در دورهٔ پلیستوسن پسین و اوایل هولوسن، حدود ۱۲۵٬۰۰۰ تا ۱۰٬۰۰۰ سال پیش، در آمریکای شمالی و جنوبی زندگی میکرد.[۱] این گونه نخستین بار در سال ۱۸۵۸ توصیف شد و دو زیرگونه برای آن شناختهشده است: Aenocyon dirus guildayi و Aenocyon dirus dirus.[۲] بزرگترین مجموعهٔ سنگوارههای این گرگ از گودالهای قیر لا بریا در لسآنجلس به دست آمده است.[۳]
ریشهشناسی نام
نام سردهٔ Aenocyon از ترکیب واژههای یونانی ainos بهمعنای «هولناک» و cyon بهمعنای «سگ» تشکیل شده است. صفت گونهای dirus نیز در لاتین بهمعنای «ترسناک» یا «وحشتناک» است؛ بنابراین، Aenocyon dirus بهمعنای «سگ هولناک ترسناک» است.[۴]
ویژگیهای فیزیکی
گرگ باستانی غولپیکر از نظر اندازه با بزرگترین گرگهای خاکستری امروزی قابل مقایسه بود. زیرگونهٔ A. d. guildayi بهطور متوسط ۶۰ کیلوگرم وزن داشت و A. d. dirus بهطور متوسط ۶۸ کیلوگرم.[۴] جمجمه و دندانهای این گرگ مشابه گرگ خاکستری بود، اما دندانهای بزرگتر و قدرت گاز گرفتن بیشتری داشت که برای شکار علفخواران بزرگ مانند اسبها، تنبلهای غولپیکر، ماستودونها، بیزونهای باستانی و شترها سازگار شده بود.[۵]
محدودهٔ جغرافیایی و زیستگاه
سنگوارههای گرگ باستانی غولپیکر در محدودهٔ وسیعی از زیستگاهها، از جمله دشتها، علفزارها و برخی مناطق کوهستانی جنگلی در آمریکای شمالی و ساوانای خشک آمریکای جنوبی یافت شدهاند.[۶] این گونه عمدتاً در مناطق کمارتفاع باز همراه با طعمههای بزرگ خود زندگی میکرد. سنگوارههای گرگ باستانی غولپیکر بهندرت در عرضهای جغرافیایی بالاتر از ۴۲ درجه شمالی یافت شدهاند؛ تنها پنج گزارش تأییدنشده از این سنگوارهها در این مناطق وجود دارد. این محدودیت در پراکندگی احتمالاً به دلیل عواملی مانند دما، دسترسی به طعمه یا محدودیتهای زیستگاهی ناشی از نزدیکی به یخچالهای لورنتید و کوردیلران در آن زمان بوده است.[۷]
انقراض
انقراض گرگ باستانی غولپیکر در طی رویداد انقراض کواترنری، همراه با انقراض بسیاری از گونههای طعمهٔ اصلی آن رخ داد. وابستگی این گونه به علفخواران بزرگ بهعنوان منبع اصلی غذا، همراه با تغییرات اقلیمی و رقابت با دیگر گونهها، از جمله عوامل محتمل در انقراض آن محسوب میشوند.[۷]
تلاشهای احیا
در سالهای اخیر، تلاشهایی برای احیای گرگ باستانی غولپیکر با استفاده از فناوریهای پیشرفتهٔ ویرایش ژن انجام شده است. شرکت زیستفناوری کولوسال بایوساینسز با بازیابی DNA از سنگوارههای باستانی و ترکیب آن با یاختههای گرگ خاکستری، موفق به ایجاد نمونههایی با ویژگیهای گرگ باستانی غولپیکر شده است.[۸] این پیشرفتها نهتنها یک دستاورد علمی محسوب میشوند، بلکه فرصتی برای توسعهٔ فناوری با کاربرد در سلامت انسان و حفاظت از گونهها فراهم میکنند.
منابع
- ↑ Cappelli, Peter; Chauvin, Keith (1991). "An Interplant Test of the Efficiency Wage Hypothesis" (به انگلیسی).
{{cite journal}}: Cite journal requires|journal=(help) - ↑ Perri, Angela R.; Mitchell, Kieren J.; Mouton, Alice; Álvarez-Carretero, Sandra; Hulme-Beaman, Ardern; Haile, James; Jamieson, Alexandra; Meachen, Julie; Lin, Audrey T. (2021-03-04). "Dire wolves were the last of an ancient New World canid lineage". Nature (به انگلیسی). 591 (7848): 87–91. doi:10.1038/s41586-020-03082-x. ISSN 0028-0836.
- ↑ Barnes, L.G. , Howard, J. , Jefferson, G.T. (2005). La Brea Tar Pits and Rancho La Brea fossil vertebrates. Natural History Museum of Los Angeles County.
- 1 2 Perri, A. R. , et al. (2021). "Dire wolves were the last of an ancient New World canid lineage". Nature, 591(7849), 87–91.
- ↑ Van Valkenburgh, B. & Koepfli, K.P. (1993). "Cranial and dental adaptations to predation in canids". In Dunstone, N. & Gorman, M. (Eds.), Symposia of the Zoological Society of London. 65: 15–37.
- ↑ Nowak, R.M. (1979). North American Quaternary Canis. Monograph of the Museum of Natural History, University of Kansas. (در این منبع بهجای Dire wolf از نام علمی Canis dirus استفاده شده است)
- 1 2 Meachen, J. , et al. (2014). "Ecological changes in coyotes (Canis latrans) in response to the late Pleistocene megafaunal extinctions". PNAS, 111(49): 17382–17387.
- ↑ AS.com (2024). "Científicos reviven una especie prehistórica extinta tras 12.500 años con fósiles del dire wolf y ADN antiguo". بازبینیشده در ۸ آوریل ۲۰۲۵.
- ↑ خطای یادکرد: خطای یادکرد:برچسب
<ref> غیرمجاز؛ متنی برای یادکردهای با نامnowak1979وارد نشده است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.). - ↑ خطای یادکرد: خطای یادکرد:برچسب
<ref> غیرمجاز؛ متنی برای یادکردهای با نامperri2021وارد نشده است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.). - ↑ Barnes, L.G. , Howard, J. , Jefferson, G.T. (2005). La Brea Tar Pits and Rancho La Brea fossil vertebrates. Natural History Museum of Los Angeles County.
- ↑ خطای یادکرد: خطای یادکرد:برچسب
<ref> غیرمجاز؛ متنی برای یادکردهای با نامvalkenburgh1993وارد نشده است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.). - ↑ خطای یادکرد: خطای یادکرد:برچسب
<ref> غیرمجاز؛ متنی برای یادکردهای با نامmeachen2014وارد نشده است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.). - ↑ خطای یادکرد: خطای یادکرد:برچسب
<ref> غیرمجاز؛ متنی برای یادکردهای با نامas2024وارد نشده است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.).
[۱]منابع
- ↑ Garrido Escudero, Mario. "Evaluación del estado de poblaciones naturales con cuatro indicadores: Aplicación a una especie insular".
{{cite journal}}: Cite journal requires|journal=(help)
- مشارکتکنندگان ویکیپدیا. «Dire wolf». در دانشنامهٔ ویکیپدیای انگلیسی، بازبینیشده در ۱۵ آوریل ۲۰۱۵.
پیوند به بیرون
