گنجایش گرمای اقیانوس

نقشه ناهنجاری گرمای اقیانوس در بالای ۷۰۰ متر برای سال ۲۰۲۰ در مقایسه با میانگین 1993-2020.[۱] برخی از مناطق به دلیل عوامل ترابری مانند باد و جریان‌های آبی، انرژی بیشتری نسبت به مناطق دیگر انباشته کردند.
محتوای گرمای اقیانوس (OHC) برای دهه‌ها افزایش یافته است زیرا اقیانوس بیشتر گرمای اضافی ناشی از انتشار گازهای گلخانه ای ناشی از فعالیت‌های انسانی را جذب می‌کند.[۲] نمودار OHC را در عمق آب ۷۰۰ و تا ۲۰۰۰ متر محاسبه کرده است.

گنجایش گرمای اقیانوس (به انگلیسی: Ocean heat content (OHC)) یا دریافت گرمایی اقیانوس (به انگلیسی: Ocean heat uptake (OHU))، انرژی جذب‌شده و ذخیره‌شده توسط اقیانوس‌ها است. برای محاسبه گنجایش گرمای اقیانوس، اندازه‌گیری دمای اقیانوس در مکان‌ها و ژرفای مختلف ضروری است. ادغام چگالی منطقه‌ای تغییر در انرژی آنتالپیک در حوضهٔ اقیانوس یا کل اقیانوس، جذب کل گرمای اقیانوس را به دست می‌دهد. بین سال‌های ۱۹۷۱ تا ۲۰۱۸، افزایش گنجایش گرمای اقیانوس‌ها بیش از ۹۰ درصد از انرژی مازاد زمین ناشی از گرمایش جهانی را تشکیل می‌دهد. عامل اصلی این افزایش، نیروی انسانی از طریق افزایش انتشار گازهای گلخانه‌ای بود. تا سال ۲۰۲۰، حدود یک سوم از انرژی افزوده‌شده تا ژرفای زیر ۷۰۰ متر منتشر شده بود.[۳][۴]

تغییرها در دمای اقیانوس تأثیر زیادی بر اکوسیستم‌های اقیانوس‌ها و خشکی دارد. به عنوان مثال، پیامدهای چندگانه بر اکوسیستم‌های ساحلی و جوامعی که به خدمات اکوسیستمی آنها استوار هستند، وجود دارند. اثرات مستقیم شامل تغییرها در سطح دریا و یخ دریا، تغییر در شدت چرخه آب و مهاجرت زندگی دریایی است.[۵]

نمودار ترموکلاین‌های مختلف (عمق در مقابل دمای اقیانوس) بر اساس فصول و عرض جغرافیایی

گنجایش گرمای اقیانوس اصطلاحی است که در اقیانوس‌شناسی فیزیکی برای توصیف نوعی انرژی ذخیره‌شده در اقیانوس به کار می‌رود. این اصطلاح با فرمول‌بندی خاصی از معادله ترمودینامیکی حالت آب دریا تعریف می‌شود. TEOS-10 یک استاندارد بین‌المللی است که در سال ۲۰۱۰ توسط کمیسیون بین‌دولتی اقیانوس‌شناسی تصویب شد.[۶]

توزیع جهانی شناورهای فعال در آرایه آرگو[۷]

اندازه‌گیری گنجایش گرمای اقیانوس، به‌ویژه پیش از استقرار شناورهای نمونه‌برداری آرگو، با مشکلاتی همراه است. به دلیل پوشش مکانی ضعیف و کیفیت پایین داده‌ها، تمایز قائل شدن بین روندهای گرمایش جهانی بلندمدت و تغییرپذیری اقلیمی همیشه آسان نبوده است. نمونه‌هایی از این عوامل پیچیده، تغییرهای ناشی از نوسان جنوبی ال نینو یا تغییر در گنجایش گرمای اقیانوسی ناشی از فوران‌های آتشفشانی بزرگ است.[۸]

آماربرداری گرمای زمین (انباشت انرژی) در ZJ برای اجزای سیستم اقلیم زمین نسبت به سال ۱۹۶۰ و از ۱۹۶۰ تا ۲۰۱۸. اقیانوس بالایی (۰–۳۰۰ متر، خط آبی روشن و ۰–۷۰۰ متر، سایه آبی روشن) بیشترین میزان افزایش گرما را به خود اختصاص می‌دهد.
دمای هوای سطحی بر فراز خشکی‌ها سریع‌تر از دمای سطح دریا افزایش یافته است.

منابع

  1. ↑ Jessica Blunden (25 August 2021). "Reporting on the State of the Climate in 2020". Climate.gov. National Oceanic and Atmospheric Administration.
  2. ↑ Top 700 meters: Lindsey, Rebecca; Dahlman, Luann (6 September 2023). "Climate Change: Ocean Heat Content". climate.gov. National Oceanic and Atmospheric Administration (NOAA).{{cite web}}: نگهداری یادکرد:خدمت بایگانی منسوخ (رده) ● Top 2000 meters: "Ocean Warming / Latest Measurement: December 2022 / 345 (± 2) zettajoules since 1955". NASA.gov. National Aeronautics and Space Administration. Archived from the original on 20 October 2023.
  3. ↑ LuAnn Dahlman and Rebecca Lindsey (2020-08-17). "Climate Change: Ocean Heat Content". National Oceanic and Atmospheric Administration. Archived from the original on 12 فوریه 2019. Retrieved 20 اكتبر 2025. {{cite web}}: تاریخ وارد شده در |access-date= را بررسی کنید (کمک)
  4. ↑ "Study: Deep Ocean Waters Trapping Vast Store of Heat". Climate Central. 2016.
  5. ↑ "Ocean warming: causes, scale, effects and consequences. And why it should matter to everyone. Executive summary" (PDF). International Union for Conservation of Nature. 2016.
  6. ↑ "TEOS-10: Thermodynamic Equation of Seawater - 2010". Joint Committee on the Properties of Seawater. Retrieved 12 February 2024.
  7. ↑ "About Argo". Scripps Institute of Oceanography, UC San Diego. Retrieved 27 January 2023.
  8. ↑ Cheng, Lijing; Foster, Grant; Hausfather, Zeke; Trenberth, Kevin E.; Abraham, John (2022). "Improved Quantification of the Rate of Ocean Warming". Journal of Climate. 35 (14): 4827–4840. Bibcode:2022JCli...35.4827C. doi:10.1175/JCLI-D-21-0895.1. Archived from the original on 16 اكتبر 2017. Retrieved 20 اكتبر 2025. {{cite journal}}: تاریخ وارد شده در |access-date= and |archive-date= را بررسی کنید (کمک)