گوترون بورویتس

گوترون بورویتس
نام هنگام تولدگوترون مارگاریته اِلفریده اِما هیملر
زادهٔ۸ اوت ۱۹۲۹
مونیخ، جمهوری وایمار
درگذشت۲۴ مهٔ ۲۰۱۸ (۸۸ سال)
مونیخ، آلمان
ملیتآلمانی
دیگر نام‌هاپوپی (Püppi)
شناخته‌شده
برای		دختر رایشس‌فورر-اس‌اس هاینریش هیملر
همسروُلف دیتر بورویتس
فرزندان۲
والدین
خویشاوندان
  • گبهارت لودویگ هیملر (عمو)
  • ارنست هرمان هیملر (عمو)

گوترون بورویتس (آلمانی: Gudrun Burwitz؛ ‏ ۸ اوت ۱۹۲۹ – ۲۴ مهٔ ۲۰۱۸) دختر هاینریش هیملر و مارگاریته هیملر بود. پدرش در مقام رایشس‌فورر-اس‌اس، یکی از اعضای برجستهٔ حزب ناسیونال سوسیالیست کارگران آلمان و معمار اصلی راه حل نهایی بود.[۱] پس از پیروزی متفقین، گوترون بورویتس دستگیر شد و مجبور شد در دادگاه نورنبرگ شهادت دهد. او که هرگز ایدئولوژی نازی‌ها را رها نکرد، پیوسته برای دفاع از آبروی پدرش جنگید و از ارتباط تنگاتنگی با گروه‌های نئونازی داشت که از اعضای سابق اس‌اس حمایت می‌کردند. او با وُلف دیتر بورویتس، یکی از مقامات تندروی حزب دموکرات ملی آلمان ازدواج کرد.

زندگی و ارتباط با پدر

گوترون در کنار پدر و مادرش.

گوترون بورویتس در سال ۱۹۲۹ در شهر مونیخ به دنیا آمد[۲] و دختر رایشس‌فورر-اس‌اس هاینریش هیملر، رئیس پلیس و نیروهای امنیتی و وزیر کشور رایش در آلمان نازی بود. او تنها فرزند تَنی و مشروع[۳] هیملر و همسرش مارگاریته زیگروت (نام‌خانوادگی دوشیزگی: بودن)[۴] بود، اگرچه والدینش بعداً پسری به نام «گرهارت فون دِر آئه» را به فرزندی پذیرفتند. (هیملر همچنین با منشی خود، هیتویش پوتهاست دو فرزند نامشروع و خارج از ازدواج داشت.[۵])

هاینریش هیملر دخترش را می‌پرستید و به‌طور مرتب او را از مونیخ که با مادرش زندگی می‌کرد با هواپیما به دفاترش در برلین می‌آورد.[۶] وقتی گوترون در خانه‌شان در مونیخ بود، پدر بیشتر روزها با او تماس می‌گرفت و هر هفته برایش نامه می‌نوشت. هاینریش همیشه او را با نام مستعار دوران کودکی‌اش «پوپی» صدا می‌کرد.[۷] او پدرش را در برخی وظایف رسمی،[۲] از جمله بازدید از اردوگاه کار اجباری داخائو که در آن بیش از ۳۰٬۰۰۰ زندانی جان باختند، همراهی کرد.[۸] «عمو هیتلر» هم هر سال نو، یک عروسک و شکلات به او هدیه می‌داد.[۹]

او همواره این موضوع را که هاینریش هیملر با شکستن کپسول سیانور پنهان کرده‌اش، خودکشی و در ۲۳ مه ۱۹۴۵ در اسارت بریتانیا درگذشت مورد تردید قرار داد و در عوض ادعا کرد که او به قتل رسیده است. او و مادرش پس از جنگ جهانی دوم توسط آمریکایی‌ها در شمال ایتالیا دستگیر شدند[۸] و در اردوگاه‌های مختلفی در ایتالیا، فرانسه و آلمان نگهداری شدند. در مدتی که آنها در رم بودند، او دست به اعتصاب غذا زد تا آنکه ناتوان و ضعیف شد.[۸] آنها برای شهادت در دادگاه نورنبرگ به آن مکان آورده شدند[۱۰] و سرانجام در نوامبر ۱۹۴۶ آزاد شدند.[۱۱] گوترون بعدها با تلخی از این زمان به عنوان سخت‌ترین دوران زندگی خود یاد کرد و گفت که با او و مادرش طوری رفتار می‌شود که گویی باید کفاره گناهان پدرش را بپردازند.[۶]

گوترون هرگز از حمایت از ایدئولوژی نازی‌ها دست نکشید و بارها به دنبال توجیه اقدامات پدرش بود. او تبلیغات گسترده متفقین را عاملی برای لجن مال کردن «نام نیک هیملر» می‌دانست.[۱۲] افرادی که او را می‌شناختند می‌گویند که گوترون یک «تصویر طلایی» از پدرش در ذهن خلق کرده بود، تصویری از پدری که آرزویِ داشتنش را داشت.[۱۳]

گوترون در کنار پدر در سال ۱۹۳۸ در برلین

زندگی

گوترون هیملر با یک نویسنده و مبلغ راست افراطی به نام وُلف دیتر بورویتس ازدواج کرد که بعداً یکی از مقامات حزب دموکرات ملی آلمان در بخش باواریا شد که یک حزب راست افراطی است[۴] و از او صاحب دو فرزند شد. او عضوی از سازمان «اشتیله هیلفه» ("کمک‌های خاموش") وابسته بود، سازمانی که برای کمک به اعضای سابق اس‌اس تشکیل شده بود، که به کلاوس باربی («قصاب لیون») رئیس گشتاپو در شهر لیون و مارتین زومر، مشهور به «جلاد بوخن‌والت» شناخته می‌شود، کمک می‌کرد، و طبق گزارش‌ها، او به حمایت از خانه سالمندان پروتستان در پولاخ نزدیکی مونیخ ادامه داد.[۱۴]

گوترون از سال ۱۹۶۱ تا ۱۹۶۳، با نامی جعلی به عنوان منشی برای بوندس‌ناخت‌ریشتن‌دینست آلمان غربی یا همان آژانس اطلاعات فدرال (BND)، در مقر آن در پولاخ در نزدیکی مونیخ کار کرد.[۱۰][۱۵] در آن زمان آژانس توسط راینهارت گیلن یک ژنرال استخدام شده در آمریکا اداره می‌شد که افسرهای اطلاعاتی و نازی‌های سابق را بر اساس ارتباطات و تجربیاتشان با اروپای شرقی و فعالیت‌های ضد کمونیستی، برای کار برای این آژانس اطلاعاتی استخدام کرد.[۲][۱۶]

گوترون بورویتس تا چندین دهه، یک چهره عمومی برجسته در سازمان «اشتیله هیلفه» (کمک خاموش برای زندانیان جنگ و افراد بازداشت شده) بود که از زمان تأسیس آن در سال ۱۹۵۱ به اعضای سابق اس‌اس کمک‌های مالی و حمایت‌های قانونی فراهم می‌کرد.[۱۷] در گردهمایی مختلف، به عنوان مثال در گردهمایی اولریشبرگ او مبدل به ستاره مجلس و همچنین مرجعی بانفوذ شد. الیور شروم، نویسنده کتابی در مورد این سازمان، او را به صورت یک «شاهدخت فروزان نازی» (schillernde Nazi-Prinzessin) توصیف کرد.[۱۸] الهی‌دان آلمانی کاترینا فون کلنباخ، از او به عنوان «سخنگوی برجسته جنبش نئونازی و رابط مهم میان شبکه‌های مجرمان قدیمی و هواداران جوان» یاد کرد.[۱۹]

پیتر فینکلگرون، روزنامه‌نگار جستجوگر آلمانی-یهودی، متوجه شد که گوترون بورویتس از اس‌اس-شارفورر آنتون مالوت، یک زندانبان سابق نازی و یک جنایتکار جنگی متواری حمایت مالی کرده است. در سال ۲۰۰۱، مالوت به جرم ضرب و شتم مرگبار دستکم ۱۰۰ زندانی در اردوگاه کار اجباری و گتوی ترزینشتات، از جمله پدربزرگ فینکلگرون در سال ۱۹۴۳، محکوم شد.[۱۳]

گوترون بورویتس در ۲۴ مه ۲۰۱۸ در سن ۸۸ سالگی در خانه شخصی‌اش در مونیخ درگذشت.[۲][۲۰][۸]

پانویس

  1. ↑ Browning, Christopher R. (2004). The Origins of the Final Solution: The Evolution of Nazi Jewish Policy, September 1939 – March 1942. Comprehensive History of the Holocaust. Lincoln: University of Nebraska Press. pp. 36–110. ISBN 0-8032-1327-1.
  2. 1 2 3 4 "Gudrun Burwitz, ever-loyal daughter of Nazi mastermind Heinrich Himmler, dies at 88". The Washington Post. 1 July 2018. Retrieved 1 July 2018.
  3. ↑ King, Martin (2022-09-06). Blood Is Thicker than War: Brothers and Sisters on the Front Lines (به انگلیسی). Simon and Schuster. ISBN 978-1-63758-353-1.
  4. 1 2 Kelerhoff, Sven Felix; Meyer, Simone; Schuster, Jacques; Schuster, Ulrich (1 February 2014). "Himmlers Nachwuchs". Welt Online (به آلمانی). Retrieved 30 April 2015.
  5. ↑ Andersen 2007, p. 165.
  6. 1 2 Helm, Siegfried (1998). "Himmlers Tochter hilft den alten Gefährten". Berliner Morgenpost (به آلمانی). Retrieved 5 October 2008.
  7. ↑ Longerich 2012, p. 468.
  8. 1 2 3 4 Sandomir, Richard. Gudrun Burwitz, Ever-Loyal Daughter of Himmler, Is Dead at 88. New York Times. 6 July 2018. Retrieved 22 September 2024.
  9. ↑ Getlen, Larry (2018-02-03). "How Nazi offspring dealt with their families' hellish histories" (به انگلیسی). Retrieved 2024-09-22.
  10. 1 2 "Himmler's daughter worked for post-war German spy agency". BBC News (به انگلیسی). 2018-06-29. Retrieved 2024-09-22.
  11. ↑ Katrin Himmler, The Himmler Brothers, Pan Macmillan, 2012, p.275.
  12. ↑ Lacapra, Dominick (2016). "Trauma, History, Memory, Identity: What Remains?". History and Theory (به انگلیسی). 55 (3): 375–400. doi:10.1111/hith.10817. ISSN 0018-2656.
  13. 1 2 Sanai, Darius (1999). "The sins of my father". The Independent (London). Retrieved 5 October 2008.
  14. ↑ Pike 2000, p. 380.
  15. ↑ Daly-Groves, Luke (2020-04-15). "Control not morality? Explaining the selective employment of Nazi war criminals by British and American intelligence agencies in occupied Germany". Intelligence and National Security (به انگلیسی). 35 (3): 331–349. doi:10.1080/02684527.2019.1705101. ISSN 0268-4527.
  16. ↑ "Germany's BND spy agency employed Heinrich Himmler's daughter". Deutsche Welle. 29 June 2018. Retrieved 13 October 2018.
  17. ↑ Fulbrook, Mary (2020). "Reframing the Past: Justice, Guilt, and Consolidation in East and West Germany after Nazism". Central European History (به انگلیسی). 53 (2): 294–313. doi:10.1017/S0008938920000114. ISSN 0008-9389.
  18. ↑ Fabian Leber: Gudrun Burwitz und die „Stille Hilfe“: Die schillernde Nazi-Prinzessin; in: Der Tagesspiegel, 10 June 2001 (In German)
  19. ↑ Kellenbach, Katharina von (2013-05-01). The Mark of Cain: Guilt and Denial in the Post-War Lives of Nazi Perpetrators (به انگلیسی). Oxford University Press. p. 159. ISBN 978-0-19-932375-3.
  20. ↑ "Tod von Gudrun Burwitz: Heinrich Himmlers Tochter, Nazi bis zuletzt". Der Spiegel (به آلمانی). Retrieved 30 June 2018.

منابع

  • Andersen, Dan H. (2007). Nazimyter—blodreligion og dødskult i Det Tredje Rige (به دانمارکی). Aschehoug. ISBN 978-87-11-11847-4.
  • Lebert, Norbert, and Stephan. Denn Du trägst meinen Namen: das schwere Erbe der prominenten Nazi-Kinder. Goldmann Verlag 2002, شابک ‎۳−۴۴۲−۱۵۱۸۸−۰ (in German)
  • Lebert, Norbert, and Stephan. My Father's Keeper: Children of Nazi Leadership: An Intimate History of Damage and Denial, translated by Julian Evans. New York: Little, Brown, 2001. شابک ‎۰−۳۱۶−۵۱۹۲۹−۴
  • Longerich, Peter (2012). Heinrich Himmler: A Life. Oxford; New York: Oxford University Press. ISBN 978-0-19-959232-6.
  • Pike, David Wingeate (2000). Spaniards in the Holocaust: Mauthausen, the Horror on the Danube. London: Routledge.
  • Schröm, Oliver and Andrea Röpke. Stille Hilfe für braune Kameraden. Christoph Links Verlag, Berlin 2001, شابک ‎۳−۸۶۱۵۳−۲۳۱-X (in German)
در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ گوترون بورویتس موجود است.
This article is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.