بر خلاف تلاش منتقدان برای اسلوب دادن به هنر ادبیات، این دستهها باید انعطافپذیری را تا حدی حفظ نمایند؛ زیرا در بررسی موشکافانهتر میتوانند به انواع بیشتری تقسیم شوند. برای نمونه ممکن است شکلهای تلفیقی مانند تراژدی-کمدی و شعر منثور وجود داشته باشند. فرمهایی که به تازگی ایجاد شدهاند مانند دروازه طلایی (رمانی به شکل منظوم و دارای قافیه) از ویکرام ست و پرواز به هیچکجا (رمانی نوشتهشده به نثر بسیار شاعرانه) از جان فولر به طرز قاطعی نشاندهنده این هستند که توسل دقیق به گونه بهعنوان یک دسته کار دشواری است.[۱]