یولیانوس بن سابار

جولیانوس بن سابار (انگلیسی: Julianus ben Sabar; ۱ ژانویهٔ ۰۵۰۰ – ۱ ژانویهٔ ۰۵۳۱) (همچنین به‌عنوان «یولیان» یا «یولیانوس بن سحیر» و لاتینی‌شده به‌عنوان «Iulianus Sabari filius» شناخته می‌شود) رهبر سامری‌ها بود که به‌طور گسترده به عنوان مسیحا که رهبری شورش‌های سامری‌ها علیه امپراتوری بیزانس را در اوایل قرن ششم رهبری کرد، دیده می‌شد.

در سال ۵۲۹ شورش‌های سامری‌ها علیه امپراتوری بیزانس که توسط ژوستینین یکم اداره می‌شد، به‌دلیل قانون‌گذاری که مذهب سامری را غیرقانونی می‌کرد، به گفته پروکوپیوس، اگرچه سیریل اسکیتوپلیس ادعا می‌کرد که به دلیل تنش با مسیحی بوده است.^[۱]

یولیانوس خود را پادشاه اسرائیل معرفی کرد و یربعام را الگوی خود قرار داد و لشکر سامری را رهبری کرد تا شهرهای بیت‌شئان، نابلس، بیت‌لحم و عمواس را ویران کند. در سال ۵۳۰ او تقریباً تمام سامریه را تصرف کرد. این شورش با کشتار گسترده مسیحیان و تخریب کلیساهای مسیحی همراه بود.^[۲]

ژوستینین از غسانیان کمک گرفت و تا سال ۵۳۱ شورش سرکوب شد.^[۳]طبق گفته تئوفانس، خود جولیانوس نیز گردن زده شد. ده‌ها هزار سامری کشته و به بردگی گرفته شدند و بسیاری نیز به عنوان برده در سراسر خاورمیانه فروخته شدند.^[۴] برخی دیگر تا شاهنشاهی ساسانی فروخته شدند، جایی که نوادگان آنها در حمله شام (سرزمین) در طول جنگ ایران و روم شرقی (۶۰۲–۶۲۸) حدود هشتاد و پنج سال بعد و کمی قبل از تصرف شام توسط مسلمانان شرکت داشتند.

شورش جولیانوس^[۵] با شورش بارکوخبا ۴۰۰ سال قبل مقایسه شده است. هر دو شورش علیه اشغال امپراتوری خارجی به رهبری یک مسیح/طاهب در ابتدا موفقیت‌آمیز بودند، اما بعداً به طرز وحشیانه‌ای سرکوب شدند. با این حال، برخلاف یهودیان، جامعه سامری هرگز از پاکسازی قومی خود بهبود نیافت و پس از آزار و اذیت در اواخر قرون وسطی توسط سلطنت ممالیک که تحت حکومت آنها منقرض شدند، به اقلیتی در سامره تبدیل شدند.