یوهان یکم (ارباب مکلنبورگ)
یوهان یکم | |
|---|---|
| زاده | ح. ۱۲۱۰ |
| درگذشت | ۱ اوت ۱۲۶۴ |
| خاکسپاری | صومعه دوبران |
| همسر(ها) | لوتگارت هنبرگ |
فرزندان | هاینریش یکم، ارباب مکلنبورگ آلبرشت یکم، ارباب مکلنبورگ هرمان الیزابت نیکولاس سوم، ارباب مکلنبورگ پوپو یوهان دوم، ارباب مکلنبورگ |
| پدر | هاینریش بوروین دوم، ارباب مکلنبورگ |
| مادر | کریستینا سوئد |
یوهان یکم، ارباب مکلنبورگ (به آلمانی: Johann I.) (زاده حدود ۱۲۱۰ – درگذشته ۱ اوت ۱۲۶۴) معروف به «الهی‌دان»، یکی از فرمانروایان برجسته از خاندان مکلنبورگ بود که پس از تجزیه قلمروی پدری، به عنوان حاکم مکلنبورگ به قدرت رسید[۱]. او به دلیل دانش گسترده دینی و حمایت‌های مادی و معنوی فراوان از کلیسای کاتولیک در تاریخ محلی آلمان با لقب الهی‌دان شناخته می‌شود و نقش مهمی در سازماندهی مجدد قلمرو مکلنبورگ پس از جنگ معروف «بورنهوود» و رهایی از سلطه دانمارک و تقسیمات سال ۱۲۲۷ میلادی داشت[۲].
تقسیم قلمرو و حکومت مشترک
پس از درگذشت پدرش، هاینریش بوروین دوم، ارباب مکلنبورگ، قلمروی وسیع مکلنبورگ میان فرزندان او تقسیم شد و یوهان یکم به همراه برادرانش ابتدا به صورت مشترک و تحت سرپرستی پدربزرگشان، هاینریش بوروین یکم، ارباب مکلنبورگ حکومت کردند[۳]. با مرگ پدربزرگ و تقسیم نهایی قلمرو در سال ۱۲۳۴ میلادی، حکومت بخش اصلی و مادری مکلنبورگ از جمله قلعه‌های قدیمی مکلنبورگ، گاده‌بوش و اشترنبرگ به یوهان یکم واگذار گردید. او در طول دوران حکومت خود تلاش کرد تا علیرغم تکه‌تکه شدن قلمرو، ثبات سیاسی و امنیت مسیرهای تجاری منطقه را حفظ کند[۴].
سیاست‌های مذهبی و علمی
یوهان یکم به دلیل علاقه وافر به مباحث الهیاتی و علوم دینی، روابط بسیار نزدیکی با اسقف‌نشین‌های همسایه برقرار کرد. او زمین‌ها و امتیازات مالی متعددی را به صومعه دبران و دیگر نهادهای مذهبی اعطا کرد تا فرآیند مسیحی‌سازی قبایل وند و اسلاو با سرعت بیشتری دنبال شود[۵]. حیات فرهنگی و مذهبی در دوران او رونق چشمگیری یافت و او به عنوان یکی از حاکمان اصلاح‌گر کلیسایی در حوزه دریای بالتیک شناخته شد که با دعوت از راهبان فرانسیسکن و دومینیکن به شهرها، به توسعه سوادآموزی و آموزش دینی در منطقه کمک شایانی کرد[۶].
درگذشت و میراث
یوهان یکم در ۱ اوت ۱۲۶۴ میلادی پس از چند دهه فرمانروایی درگذشت و پیکر او بر اساس سنت خانوادگی در صومعه دبران به خاک سپرده شد[۷]. او از ازدواج خود با لوتگارت هنبرگ فرزندان متعددی بر جای گذاشت. پس از درگذشت او، پسر بزرگش هاینریش یکم، ارباب مکلنبورگ که بعدها به «زائر» معروف شد، به عنوان جانشین اصلی اداره امور قلمرو را به دست گرفت و با همکاری برادرش آلبرشت یکم، ارباب مکلنبورگ به تثبیت حاکمیت خاندان مکلنبورگ ادامه داد[۸].
یادداشت‌ها
منابع
- ↑ Wigger, Friedrich (1885). "Stammtafeln des Großherzoglichen Hauses von Meklenburg". Jahrbücher des Vereins für Mecklenburgische Geschichte und Altertumskunde. 50: 111–326.
- ↑ Herrmann, Joachim (1985). Die Slawen in Deutschland: Geschichte und Kultur der slawischen Stämme westlich von Oder und Neiße vom 6. bis 12. Jahrhundert. Akademie-Verlag. p. 248. ISBN 978-3-05-000122-7.
- ↑ Buchholz, Werner (1999). Pommern. Siedler. p. 51. ISBN 3-88680-272-8.
- ↑ Heitz, Gerhard (1995). Geschichte in Daten. Mecklenburg-Vorpommern. Köhler & Amelang. p. 168. ISBN 3-7338-0195-4.
- ↑ Crull, Friedrich (1983). Die Regenten des mecklenburgischen Landes. Zentralantiquariat der DDR. p. 39. ISBN 978-3746300405.
- ↑ Wigger, Friedrich (1885). "Stammtafeln des Großherzoglichen Hauses von Meklenburg". Jahrbücher des Vereins für Mecklenburgische Geschichte und Altertumskunde. 50: 111–326.
- ↑ Boll, Ernst (1855). Geschichte Meklenburgs mit besonderer Berücksichtigung der Culturgeschichte. Vol. 1. Selbstverlag des Verfassers. p. 79.
- ↑ Wigger, Friedrich (1885). "Stammtafeln des Großherzoglichen Hauses von Meklenburg". Jahrbücher des Vereins für Mecklenburgische Geschichte und Altertumskunde. 50: 124.
- زادگان ۱۲۱۱ (میلادی)
- درگذشتگان ۱۲۶۴ (میلادی)