-۳۰-
-۳۰- بهطور سنتی توسط روزنامه نگاران در آمریکای شمالی برای نشان دادن پایان داستان یا مقاله ای که برای ویرایش و حروفچینی ارسال میشود استفاده میشود. معمولاً هنگام نوشتن در سررسید و ارسال بیتهایی از داستان در یک زمان، از طریق تلگراف، تله تایپ، ارسال الکترونیکی یا کپی کاغذی، به عنوان راهی ضروری برای نشان دادن پایان مقاله استفاده میشود.[۱] همچنین در پایان انتشارات مطبوعاتی یافت میشود.
منشأ این اصطلاح ناشناخته است.[۲][۳] یک نظریه این است که استخدام روزنامهنگاری ۳۰- از استفاده از شماره در دوران جنگ داخلی آمریکا در کد ۹۲ اختصار تلگرافیک نشات گرفته است، جایی که نشان دهنده پایان یک مخابره است[۴] و هنگامی که در کد فیلیپس اختصارات و علامتهای کوتاه توسط سرویس مطبوعاتی که برای استفاده رایج توسعه داده شده بود، مورد لطف بیشتری قرار گرفت. اپراتورهای تلگراف آشنا با سیگنالهای سیم عددی مانند کد ۹۲ از این کدهای راهآهن برای ارائه دستورالعملهای لجستیکی و سفارشهای قطار استفاده میکنند و آنها را برای یادداشت اولویت مقاله یا تأیید ارسال و دریافت آن تطبیق میدهند. این فراداده گهگاه زمانی که حروفنویسها کدها را در روزنامهها وارد میکردند، به صورت چاپی ظاهر میشد،[۵] بهویژه کد (نه بیشتر - پایان) «No more – the end» که بهعنوان «۳۰-» در ماشین تحریر ارائه میشد.
جستارهای وابسته
منابع
- ↑ Kogan, Hadass (2007). "So Why Not 29?". American Journalism Review. No. 87. Archived from the original on 2010-12-12. Retrieved 2016-05-22.
- ↑ Kogan, Hadass (2007). "So Why Not 29?". American Journalism Review. No. 87. Archived from the original on 2010-12-12. Retrieved 2016-05-22.
- ↑ Rob Melton (۲۰۰۸). «The Newswriter's Handbook: The Word: origin of the end mark -30-» (PDF). Journalism Education Association. بایگانیشده از اصلی (PDF) در ۲۹ نوامبر ۲۰۱۵. دریافتشده در ۱۹ مارس ۲۰۲۵.
- ↑ «WESTERN UNION "92 CODE" & WOOD'S "TELEGRAPHIC NUMERALS"». Signal Corps Association. ۱۹۹۶.
- ↑ Kogan, Hadass (2007). "So Why Not 29?". American Journalism Review. No. 87. Archived from the original on 2010-12-12. Retrieved 2016-05-22.
- مشارکتکنندگان ویکیپدیا. «-30-». در دانشنامهٔ ویکیپدیای انگلیسی، بازبینیشده در ۱۹ مارس ۲۰۲۵.