شناسه تماس (هوانوردی)
شناسه تماس هوانوردی یا شناسه تماس هواپیما (به انگلیسی: Aviation call sign یا Aircraft call sign) نوعی شناسه تماس است که بهعنوان شناسه یکتای یک هواپیما در ارتباطات رادیویی به کار میرود. روش تعیین شناسه تماس در هوانوردی، بسته به نوع عملیات پروازی و اینکه گوینده در داخل هواپیما یا در یک تأسیسات زمینی باشد، از چند رویه متفاوت پیروی میکند.[۱]
پروازهای هوانوردی عمومی
در بیشتر کشورها، پروازهای بدون برنامه هوانوردی عمومی با شناسه تماسی مطابق با شماره ثبت (رجیستر) هواپیما شناخته میشوند که در آمریکا به آن «شماره N» نیز گفته میشود. در این حالت، شناسه تماس با استفاده از الفبای آوایی سازمان بینالمللی هوانوردی کشوری بیان میشود.[۱] برای نمونه، هواپیمایی با شماره ثبت N978CP که پرواز هوانوردی عمومی انجام میدهد، با شناسه «نوامبر-ناینر-سون-اِیت-چارلی-پاپا» خوانده میشود.[۱] فهرست پیشوندهای ثبتی هواپیما الگوی این کدهای کشوری را در سراسر جهان نشان میدهد.
در آمریکا، خلبانان معمولاً بهجای گفتن حرف «نوامبر»، از نام سازنده یا مدل هواپیما استفاده میکنند. گاهی نیز خلبانان هوانوردی عمومی، تنها سه حرف یا عدد پایانی شناسه را به کار میبرند؛ بهویژه در فرودگاههای بدون برج مراقبت هنگام گزارش موقعیت در الگوی پرواز، یا در فرودگاههای دارای برج پس از برقراری ارتباط دوسویه با کنترلر. برای نمونه، «اسکایهاوک اِیت-چارلی-پاپا در حال گردش پایه است».[۱]
پروازهای مسافربری و باری
در پروازهای برنامهریزیشده مسافربری و باری، شناسه تماس معمولاً ترکیبی از نام رادیویی شرکت هواپیمایی (که با سازمان بینالمللی هوانوردی کشوری یا مراجع ملی ثبت میشود) و شماره پرواز است؛ برای نمونه، «اسپیدبرد یک صفر شش» برای یک پرواز بریتیش ایرویز. این نامهای رادیویی معمولاً باید از نظر آوایی، دستکم به زبان انگلیسی، بهآسانی قابل تلفظ باشند و با نامهای تماس شرکتهای دیگر اشتباه گرفته نشوند.[۲]
تأسیسات زمینی
تأسیسات زمینی هوانوردی، مانند برج مراقبت فرودگاه، مراقبت تقرب یا مرکز کنترل مسیر، نیز شناسه تماس مخصوص به خود دارند که معمولاً از نام محل به همراه واژهای برای نوع خدمات (مانند «برج»، «تقرب» یا «مرکز») تشکیل میشود؛ برای نمونه «برج فرودگاه لوگان».[۱]
جستارهای وابسته
منابع
- 1 2 3 4 5 "Aviation call sign". Wikipedia.
- ↑ "Airline codes". Wikipedia.
- ارتباطات