RS-485

RS-485 (انگلیسی: RS-485) یا EIA-485 استانداردی در مخابرات و ارتباطات است، که مشخصات الکتریکی درایورها و گیرنده‌ها را برای استفاده در سیستم‌های ارتباط سریال، تعریف می‌نماید. این استاندارد از سیگنال‌های الکتریکی خطوط متوازن و سیستم‌های اتصال مخابراتی، پشتیبانی می‌کند. استاندارد RS-485 به‌طور مشترک توسط انجمن صنعت ارتباطات و اتحادیه صنایع الکترونیکی، منتشر می‌شود و کاربرد وسیعی در سیستم‌های کنترل صنعتی دارد.

شبکه بایاس معمولی همراه با خاتمه. مقادیر بایاس و خاتمه در استاندارد RS-485 مشخص نشده‌اند. با این حال، مقاومت‌های بایاس معمولاً دیگر توسط تأمین‌کنندگان قطعات توصیه نمی‌شوند.

RS-485 از شبکه محلی ارزان‌قیمت و لینک‌های ارتباطی چندگانه پشتیبانی می‌کند و از همان سیگنال‌دهی تفاضلی روی زوج به‌هم‌تابیده مانند RS-422 استفاده می‌کند. به‌طور کلی پذیرفته شده است که RS-485 می‌تواند با نرخ داده تا ۱۰ مگابیت بر ثانیه یا در سرعت‌های پایین‌تر، در فواصل تا ۱۲۰۰ متر (۴۰۰۰ فوت) استفاده شود. به‌عنوان یک قاعده سرانگشتی، سرعت بر حسب بیت بر ثانیه ضربدر طول بر حسب متر نباید از ۱۰^۸ بیشتر شود؛ بنابراین یک کابل ۵۰ متری نباید با سرعتی بیشتر از ۲ مگابیت بر ثانیه سیگنال‌دهی کند.[۱]

برخلاف RS-422 که مدار درایور آن قابل خاموش شدن نیست، درایورهای RS-485 از منطق سه حالته استفاده می‌کنند که امکان غیرفعال کردن فرستنده‌های جداگانه را فراهم می‌کند. این ویژگی اجازه می‌دهد RS-485 توپولوژی باس خطی را تنها با دو سیم پیاده‌سازی کند. تجهیزاتی که در طول مجموعه سیم‌های RS-485 قرار دارند، به‌طور متناوب گره، ایستگاه یا دستگاه نامیده می‌شوند. آرایش پیشنهادی سیم‌ها به‌صورت یک سری متصل از گره‌های نقطه به نقطه (چندگانه) است، یعنی یک خط یا باس، نه ستاره، حلقه یا شبکه چنداتصالی. توپولوژی‌های ستاره و حلقه توصیه نمی‌شوند زیرا باعث انعکاس سیگنال یا امپدانس خاتمه بسیار پایین یا بالا می‌شوند. اگر پیکربندی ستاره اجتناب‌ناپذیر باشد، تکرارکننده‌های خاص RS-485 موجود هستند که داده‌ها را در هر شاخه به‌صورت دوطرفه شنود کرده و سپس داده‌ها را به تمام شاخه‌های دیگر بازپخش می‌کنند.

در حالت ایده‌آل، دو انتهای کابل باید یک پایانش الکتریکی متصل به دو سیم داشته باشند. بدون مقاومت‌های خاتمه، انعکاس سیگنال از انتهای بدون خاتمه کابل می‌تواند باعث خرابی داده شود. مقاومت‌های خاتمه همچنین حساسیت به نویز الکتریکی را به دلیل امپدانس پایین‌تر کاهش می‌دهند. مقدار هر مقاومت خاتمه باید برابر با امپدانس مشخصه کابل باشد (معمولاً ۱۲۰ اهم برای زوج‌های به‌هم‌تابیده). خاتمه همچنین شامل مقاومت‌های کششی بالا و پایین برای ایجاد بایاس برای هر سیم داده در حالتی است که خطوط توسط هیچ دستگاهی درایو نمی‌شوند. به این ترتیب، خطوط به ولتاژهای مشخص بایاس می‌شوند و گره‌ها نویز ناشی از خطوط بدون درایو را به‌عنوان داده واقعی تفسیر نمی‌کنند؛ بدون مقاومت‌های بایاس، خطوط داده به‌گونه‌ای شناور می‌شوند که حساسیت به نویز الکتریکی در زمانی که تمام ایستگاه‌های دستگاه خاموش یا بدون برق هستند، بیشترین مقدار را دارد.

جستارهای وابسته

منابع

  1. ↑ Soltero, Manny; Zhang, Jing; Cockril, Chris; Zhang, Kevin; Kinnaird, Clark; Kugelstadt, Thomas (May 2010) [2002]. RS-422 and RS-485 Standards Overview and System Configurations, Application Report (pdf). Texas Instruments (Technical report). SLLA070D.

پیوند به بیرون

در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ RS-485 موجود است.
This article is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.