آداب معاشرت در پاکستان

در پاکستان، آداب معاشرت یا مجموعه قوانین رفتار اجتماعی که تعاملات انسانی را تنظیم می‌کند، عمدتاً از اسلام گرفته شده و بر ارزش‌های دستوری دین تمرکز دارد و آداب فرهنگی خاص خود را دارد که عمدتاً مبتنی بر تأثیرات آسیای جنوبی است.

معرفی و احوالپرسی

  • در دوران معاصر، سیستم خانواده واحد معمولاً مشاهده می‌شود، اگرچه اشاراتی به سیستم خانواده ترکیبی نیز رایج است. در این ساختار، سالمندان معمولاً مورد احترام هستند و از افراد جوان‌تر، از جمله کسانی که ممکن است برای آنها ناآشنا باشند و برای اولین بار در شرایط مختلف با یکدیگر روبرو شوند، محبت و احترام دریافت می‌کنند.
  • با بازدیدکنندگان با احترام رفتار می‌شود و با آنها با حس ارتباط بین اقوام، همکاران، دوستان و همسایگان رفتار می‌شود. رسم است که مهمانان قبل از ورودشان به میزبان خود اطلاع دهند تا کمترین اختلال در روال میزبان ایجاد شود.
  • در بافت‌های رسمی، قبلاً معرفی خود به غریبه‌ها بی‌ادبی محسوب می‌شد، و بنابراین عموماً توصیه می‌شود از یک آشنای مشترک بخواهید شما را معرفی کند. غریبه‌ها با لحن «رسمی» اردو با یکدیگر صحبت می‌کنند و استفاده از لحن خودمانی بسیار بی‌ادبانه تلقی می‌شود.[۱] با این حال، در زندگی روزمره اینگونه نیست.

در شهرهای سند و دیگر نقاط کشور، مردان و زنان معمولاً هنگام سلام کردن سرشان را پایین می‌آورند و دست‌های خود را به پیشانی می‌برند تا حالت «ادب» را نشان دهند.[۲] اگرچه در کشور به‌طور کلی از سلام اسلامی «السلام علیکم» استفاده می‌شود که به معنی «سلام بر شما باد» است.

  • هنگام معرفی به بزرگان یا غریبه‌ها در حالت نشسته، رسم است که به نشانه احترام از جای خود بلند شوید.[۳]
  • توصیه می‌شود از فرد بپرسید که دوست دارد چگونه با او صحبت شود.
    • در فرهنگ پاکستان، محبت به کودکان رایج است. معمولاً معاشرت نکردن با کودکان، صرف نظر از سن آنها، بی‌ادبی و بی‌احترامی تلقی می‌شود.
    • پاکستانی‌ها عموماً به شیوه‌ای بسیار غیرمستقیم صحبت می‌کنند و اغلب از تشبیهات و استعاره‌های زیادی استفاده می‌کنند و بسیار رایج است که در مراسم گرویدن به اسلام، قطعاتی از اشعار خوانده یا نقل شود.
    • آوردن الکل به عنوان هدیه به خانه هیچ پاکستانی توصیه نمی‌شود (زیرا اسلام دین غالب در این کشور است و هرگونه ماده روانگردان و مست کننده را ممنوع می‌کند).
    • توصیه می‌شود از بحث در مورد موضوعاتی مانند رابطه جنسی و صمیمیت خودداری کنید زیرا این موارد تابو تلقی می‌شوند.
    • اکثر پاکستانی‌ها همجنسگرایی را نمی‌پذیرند و عموماً در این کشور یک تابو محسوب می‌شود.
    • ازدواج‌های از پیش تعیین‌شده در پاکستان یک رسم رایج است. همسران مناسب توسط بزرگان خانواده و با در نظر گرفتن وضعیت مالی و اجتماعی خانواده دیگر انتخاب می‌شوند.

آداب معاشرت زن و مرد

  • پیش از این، قرارهای غیررسمی نامناسب تلقی می‌شد و افراد جنس مخالف که در ملاء عام با هم دیده می‌شدند، گاهی مورد قضاوت قرار می‌گرفتند. حتی امروزه نیز تصور می‌شود که قرارهای عاشقانه در جوامع محافظه‌کار این کشور، «شرم و ننگ» برای خانواده به ارمغان می‌آورد. با این حال، بسیاری از جوامع در شهرهایی مانند کراچی، اسلام‌آباد و لاهور، در این مورد آسان‌تر هستند. بسیاری از پاکستانی‌ها حتی اگر پسر و دختر در چارچوب مرزها و ارزش‌هایی که با فرهنگ سازگار است با یکدیگر ملاقات کنند و در مورد ازدواج و تشکیل خانواده در آینده جدی باشند، قرارهای عاشقانه را تشویق می‌کنند.
  • روابط صمیمانه قبل از ازدواج به‌طور گسترده تابو تلقی می‌شود و به‌طور کلی در جامعه پاکستان پذیرفته نمی‌شود. اسلام، دین غالب در این کشور، از تقدس نهاد خانواده و روابط زناشویی به عنوان امری مقدس حمایت می‌کند. در آموزه‌های اسلامی، زنا و خیانت به عنوان چالش‌هایی برای حفظ واحد خانواده تلقی می‌شوند. به همین دلیل است که قرار ملاقات در این کشور به جای هر نوع صمیمیت قبل از ازدواج، به عنوان وسیله‌ای برای ایجاد ازدواج و واحد خانواده نیز استفاده می‌شود.
  • در بسیاری از مناطق، افراد جنس مخالف معمولاً دست نمی‌دهند و فقط برای صحبت با هم تعامل می‌کنند، اگرچه اگر یکی از شرکت‌کنندگان مسن‌تر یا از اقوام نزدیک باشد، این قانون آسان‌تر است.[۴] با این حال، این نوع جداسازی جنسیتی در شهرهای بزرگ مانند اسلام‌آباد، لاهور و مناطق مهاجرنشین (اردو زبان) کراچی رایج نیست.
  • پایتخت اسلام‌آباد، لاهور و بسیاری از مناطق شهری کراچی لیبرال‌تر هستند، در حالی که استان‌های خیبر پختونخوا و بلوچستان کمی محافظه‌کار هستند و ترجیح می‌دهند سنت‌های فرهنگی خود را با تمام وجود حفظ کنند.
  • مناطق لاهور، اسلام‌آباد و کراچی که مهاجران در آن اکثریت را دارند، از نظر پوشش زنانه نیز لیبرال هستند، اما این بدان معناست که زنان در این مناطق مو، ساعد و غیره خود را نشان می‌دهند و می‌توانند پیراهن، تاپ، شلوار جین یا شلواری بپوشند که بدن‌نما یا تنگ نباشد. پوشیدن لباس‌هایی مانند دامن کوتاه یا تاپ‌های باز در هیچ منطقه‌ای از پاکستان مناسب تلقی نمی‌شود. حتی در سواحل کراچی، زنان هنگام شنا یا ایستادن در آب، لبه شلوار، شال یا شلوار جین خود را تا زیر زانوهایشان تا می‌کنند (به طوری که فقط پاها و ساق پایشان نمایان باشد و بالاتر از آن نباشد). معمولاً هیچ‌کس در سواحل عمومی شنا نمی‌کند، اما هنگام شنا در پارک‌های آبی، زنان پس از بلوغ اغلب بورکینی یا لباس شنای ساده دیگری می‌پوشند که حداقل از شانه‌ها تا زانوها را می‌پوشاند و مردان می‌توانند بدون پیراهن شنا کنند، با لباسی که کاملاً قسمت‌های خصوصی و نواحی مجاور قسمت‌های خصوصی را بپوشاند.

آداب معاشرت در محیط کسب و کار

  • در شهرهای بزرگ، زبان انگلیسی به‌طور گسترده صحبت و فهمیده می‌شود. لهجه محلی به نام «انگلیسی پاکستانی» شناخته می‌شود.
  • به‌طور کلی توصیه می‌شود که جلسات در ماه رمضان برنامه‌ریزی نشود. روز کاری کوتاه‌تر است و از آنجایی که مسلمانان روزه دارند، نمی‌توانند چای تعارف کنند که نشانه‌ای از مهمان‌نوازی در پاکستان است. جلسات همچنین در زمان نماز برگزار نمی‌شوند.

جستارهای وابسته

منابع

  1. ↑ "Pakistan Business Culture". India Pakistan Trade Unit. Archived from the original on 2008-10-06. Retrieved 2008-10-30.
  2. ↑ "Pakistan - Language, Culture, Customs and Etiquette". Archived from the original on 2009-03-23. Retrieved 2009-03-17.
  3. ↑ "Pakistan - Language, Culture, Customs and Etiquette". Archived from the original on 2009-03-23. Retrieved 2009-03-17.
  4. ↑ "Pakistani culture customs and etiquette". another travel (in British English). Retrieved 2021-06-10.
This page is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.