آرنولد فرانکتی

آرنولد فرانکتی (به ایتالیایی: Arnold Franchetti) (۱۹۱۱-۷ مارس ۱۹۹۳) آهنگسازی متولد لوکا، ایتالیا بود که بعدها به ایالات متحده مهاجرت کرد و در آنجا به تدریس موسیقی در دانشگاه مشغو شد.[۱]

سالهای نخستین

فرانکتی در کودکی، نواختن پیانو و آهنگسازی را نزد پدرش، بارون آلبرتو فرانکتی آموخت.[۲] سپس در دانشگاه فلورانس، در رشته فیزیک، و در «سالزبورگ موتسارتئوم» (Salzburg Mozarteum)، در رشته موسیقی تحصیل کرد. آنگاه به شهر مونیخ نقل مکان کرد و در آنجا به مدت سه سال نزد ریچارد اشتراوس به تحصیل آهنگسازی و ارکستراسیون پرداخت.[۳] او پس از مدت کوتاهی خدمت در ارتش ایتالیا در جنگ جهانی دوم[۴]،‌ از سال ۱۹۴۶ تا ۱۹۴۸به جنبش زیرزمینی مقاومت ایتالیا ضد موسولینی در کوه‌های آلپ ایتالیا پیوست و در آنجا به فرار خلبانان متفقین کمک کرد.[۳]

مهاجرت

فرانکتی در سال ۱۹۴۷ به ایالات متحده مهاجرت کرد.[۳] در آنجا با آرون کوپلند دوست شد، کسی که با ترتیب دادن اجراهای موسیقی مجلسی فرانکتی در بوستون، نیویورک، فیلادلفیا و واشنگتن دی سی، به این آهنگساز جوان مهاجر کمک کرد تا جایگاه حرفه‌ای خود را به دست آورد. فرانکتی در سال ۱۹۴۸ در در مدرسه موسیقی هارتِ دانشگاه هارتفورد، کنتیکت مشغول به کار شد[۲]، جایی که او رئیس بخش تئوری و آهنگسازی شد و تا زمان بازنشستگی‌اش در سال ۱۹۷۹ در آنجا ماند.[۳]

از جمله دانشجویان آهنگسازی فرانکتی می‌توان به افراد زیر اشاره کرد: باربارا کولب[۲]، مایکل شل[۵]، جوئل پلتیه، رابرت بیزر، مارتین برزنیک، هنری گویازدا، نورمن دینرشتاین، گوئینت ون اندن واکر و دیگران.

در طول ۴۵ سال اقامت در ایالات متحده، فرانکتی افتخارات و جوایز آهنگسازی را از بنیاد گوگنهایم، موقوفه ملی هنرها، موسسه ملی هنرها و ادبیات و بسیاری از سازمان‌های معتبر دیگر دریافت کردs.[۲]

او در ۷ مارس ۱۹۹۳ در بیمارستان میدلسکس در کرامول، کنتیکت درگذشت.[۱]

آثار

فرانکتی در آثار اولیه‌اش، سبک‌های رمانتیک متأخر و نئوکلاسیک را آزمود، اما سپس چیزی را توسعه داد که ایمانوئل ویلهیم (manuel Willheim)، آن را «یک زبان آهنگسازی غیر سریالی و 12 نتی با مواد موتیف دیاتونیک» می‌نامید.[۳] فرانکتی در تمام ژانرها از جمله ارکسترال، سمفونیک، مجلسی و تک‌نوازی موسیقی ساخت (از جمله پنج سونات پیانو، آثار مهمی که در چندین رساله دکترا مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفته‌اند)).[۲]

فرانکتی آثار تئاتری متعددی از جمله اپرای «مردان متاهل به جهنم می‌روند» (Married Men Go to Hell)‌ (1974) و «دراکولا» (Dracula ) (۱۹۷۹) را ساخت. یکی دیگر از آثار مهم تئاتری فرانکتی، «لازاروس» (Lazarus)[۲] (برای راوی و گروه بادی سمفونیک) است که بر اساس کتاب «روح روی یخ» (Soul on Ice) نوشته الدریج کلیور، فعال جنبش پلنگ سیاه در دهه ۱۹۶۰، ساخته شده است.[۶]

منابع

  1. 1 2 "Arnold Franchetti, A Music Professor". New York Times. March 11, 1993. Retrieved 2010-03-07.
  2. 1 2 3 4 5 6 "Arnold Franchetti scores and other material". University of Hartford.
  3. 1 2 3 4 5 Imanuel Willheim, "Franchetti, Arnold". Oxford Music Online. Accessed December 23, 2011.
  4. ↑ "Arnold Franchetti, A Music Professor". The New York Times. March 10, 1993.
  5. ↑ "Michael Schelle biography". Schellemusic.com.
  6. ↑ "Soul on Ice". Oxford Reference.
This article is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.