آلفردو گوتزونی

آلفردو گوتزونی
زاده	۱۲ آوریل ۱۸۷۷ منتووا
درگذشته	۱۵ آوریل ۱۹۶۵ (۸۸ سال) رم
وفاداری	پادشاهی ایتالیا
شاخه نظامی	ارتش پادشاهی ایتالیا
فرماندهی	ارتش ششم ایتالیا
جنگ‌ها/عملیات‌ها	جنگ جهانی اول جنگ دوم ایتالیا و اتیوپی حمله ایتالیا به آلبانی جنگ جهانی دوم حمله ایتالیا به فرانسه جنگ یونان و ایتالیا تهاجم متفقین به سیسیل

آلفردو گوتزونی (انگلیسی: Alfredo Guzzoni؛ ۱۲ آوریل ۱۸۷۷ – ۱۵ آوریل ۱۹۶۵) افسر نظامی ایتالیایی بود که در جنگ جهانی اول و جنگ جهانی دوم حضور داشت.

گوتزونی فعالیت نظامی را از سال ۱۸۹۷ در ارتش سلطنتی ایتالیا آغاز کرد و در جنگ جهانی اول جنگید. پس از جنگ دوم ایتالیا-حبشه، وی به عنوان فرماندار اریتره منصوب شد. او از ماه مه ۱۹۳۶ تا آوریل ۱۹۳۷ به عنوان فرماندار فعالیت کرد. در سال ۱۹۳۹، گوتزونی نقش برجسته‌ای در حمله ایتالیا به آلبانی داشت و در سال ۱۹۴۰ فرمانده کل نیروهای عالی آلبانی بود.

در ژوئن ۱۹۴۰، پس از ورود ایتالیا به جنگ جهانی دوم، گوتزونی فرماندهی ارتش چهارم ایتالیا را در طول حمله به فرانسه بر عهده داشت. در ۲۹ نوامبر ۱۹۴۰، گوتزونی به عنوان معاون وزیر جنگ و معاون رئیس ستاد کل عالی جانشین اوبالدو سودو شد. در سال ۱۹۴۳، گوتزونی فرمانده ارتش ششم ایتالیا در سیسیل و فرمانده نیروهای محور در سیسیل در طول حمله متفقین به این جزیره بود. مقاومت آلمان و ایتالیا ۳۷ روز قبل از تخلیه جزیره ادامه یافت.

آلفردو گوتزونی، متولد مانتوا در سال ۱۸۷۷، از پدر و مادری به نام‌های پوستومیو و دژانیرا جوبلینی، پس از اتمام تحصیلاتش در آکادمی نظامی، در جنگ ایتالیا و ترکیه در سال ۱۹۱۱ شرکت کرد. در ۱۸ مارس همان سال، او در لژ دانته آلیگیری در تورین به فراماسونری پیوست. در آغاز جنگ جهانی اول، او تا سال ۱۹۱۸ رئیس ستاد لشکرهای هفتم و یازدهم بود، زمانی که به عنوان رئیس ستاد سپاه سوم ارتش منصوب شد.

در سال ۱۹۲۹، او به هنگ ۵۸ پیاده‌نظام منتقل شد و در سال ۱۹۳۰ به درجه ژنرالی ارتقا یافت و به فرماندهی تیپ سوم آلپاین اعزام شد. در سال ۱۹۳۳، او تا سال ۱۹۳۴ فرماندهی آکادمی نظامی در مودنا را بر عهده داشت، زمانی که فرماندهی لشکر بیست و یکم نارنجک‌اندازان ساردینی نیز به او سپرده شد. با این لشکر، او در جنگ اتیوپی شرکت کرد.

در سال ۱۹۳۶ به عنوان فرماندار اریتره منصوب شد و سال بعد گروه جدیدی به نام سپاه یازدهم به او سپرده شد. در سال ۱۹۳۹ فرمانده نیروی اعزامی به آلبانی بود و بعداً در همان سال فرمانده کل نیروهای اشغالگر و متعاقباً فرمانده کل کل نیروها در خاک آلبانی شد. در آغاز ماه مه ۱۹۴۰، او برای فرماندهی ارتش چهارم در جبهه آلپ فرانسه اعزام شد.

او رابطه وحشتناکی با گالئاتزو چیانو داشت (که در دفتر خاطراتش او را به «مشکوک، حقیر، کوچک، چاق و با موهای رنگ شده» متهم کرده بود).

او میدان جنگ را ترک کرد تا از ۳۰ نوامبر ۱۹۴۰ تا ۲۵ مه ۱۹۴۱ به عنوان معاون وزیر امور خارجه در امور جنگ و معاون رئیس ستاد کل تحت فرماندهی ژنرال اوگو کاوالرو خدمت کند. او در ژوئن ۱۹۴۳ به سیسیل اعزام شد و فرماندهی ارتش ششم را بر عهده گرفت. دوران خدمت او با حمله انگلیسی-آمریکایی به سواحل سیسیل و عقب‌نشینی نیروهای ایتالیایی از خاک سیسیل به پایان رسید.

او در اوایل ماه اوت از وظایفش برکنار شد. او بازنشسته شد، اما پس از ۸ سپتامبر توسط نیروهای جمهوری اجتماعی ایتالیا دستگیر و پس از دو حمله‌ای که روبرتو فاریناچی از ستون‌های رژیم فاشیستی انجام داد، به عنوان خائن محاکمه شد. با این حال، به لطف کمک آلمانی‌ها، او موفق به فرار از جوخه آتش شد. پس از جنگ، او تلاش ناموفقی برای به رسمیت شناختن فرماندهی خود به خاطر دفاع از سیسیل انجام داد.

• آلبانی تحت‌الحمایه ایتالیا
• آتش‌بس کاسیبیله

• Antonello Biagini, Fernando Frattolillo, Silvio Saccarelli, Verbali delle riunioni tenute dal capo di SM generale: raccolta di documenti della seconda guerra mondiale, Volume 1, Roma, Ufficio storico dello Stato maggiore dell'Esercito, 1985.
• (EN) McGregor Knox, Mussolini Unleashed, 1939–1941: Politics and Strategy in Fascist Italy's Last War, Cambridge, Cambridge University Press, 1982, ISBN 0-521-33835-2.
• Giovanni Cecini, I generali di Mussolini, Roma, Newton & Compton Editori, 2016, ISBN 88-541-9868-4.
• Barron, Michael (2009). Auditorium Acoustics and Architectural Design. ابینگدن، آکسفوردشر: روتلج. ISBN 978-1-135-21925-3.
• Beacham, Richard C. (1996). The Roman Theatre and Its Audience. کمبریج (ماساچوست): انتشارات دانشگاه هاروارد. ISBN 978-0-674-77914-3.
• Boëthius, Axel; et al. (1978). Etruscan and Early Roman Architecture. نیوهیون (کنتیکت): انتشارات دانشگاه ییل. ISBN 978-0-300-05290-9.
• Dyson, Stephen L (2010). Rome: a living portrait of an ancient city. انتشارات دانشگاه جانز هاپکینز. ISBN 978-0-8018-9254-7.
• Erasmo, Mario (2010). Roman Tragedy: Theatre to Theatricality. آستین (تگزاس): انتشارات دانشگاه تگزاس. p. 83. ISBN 978-0-292-78213-6.
• Erasmo, Mario (2020). "The Theatre of Pompey: staging the self through Roman architecture". Memoirs of the American Academy in Rome. 65: 43–69. doi:10.2307/27031294. ISSN 0065-6801. JSTOR 27031294. S2CID 259889439.
• Gagarin, Michael (2009). The Oxford Encyclopedia of Ancient Greece and Rome: Seven-volume set. Vol. 1. آکسفورد: انتشارات دانشگاه آکسفورد. ISBN 978-0-19-517072-6.
• Gagliardo, Maria; Packer, James (2006). "A New Look at Pompey's Theater: History, Documentation, and Recent Excavation". Archaeological Institute of America. 110 (1).
• Kleiner, Fred S (2010). A History of Roman Art, Enhanced Edition (1 ed.). Wadsworth Publishing. ISBN 978-0-495-90987-3.
• Rehak, Paul (2009). Imperium and Cosmos: Augustus and the Northern Campus Martius (1 ed.). مدیسن (ویسکانسین): انتشارات دانشگاه ویسکانسین. ISBN 978-0-299-22014-3.
• Richardson, L (1992). A new topographical dictionary of ancient Rome. Johns Hopkins University Press. pp. 383–85. ISBN 978-0-8018-4300-6.
• Sandys, John Edwin (1910). A Companion to Latin studies. کمبریج: انتشارات دانشگاه کمبریج.
• مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Alfredo Guzzoni». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۱ سپتامبر ۲۰۲۵.