آموزش در اروگوئه
 | |
| داده‌های همگانی | |
|---|---|
| زبان‌های نخست | اسپانیایی |
آموزش در اروگوئه در مجموع چهارده سال اجباری است که شامل دو سال آموزش پیش‌دبستانی، شش سال آموزش ابتدایی و شش سال آموزش متوسطه می‌شود. این آموزش از سطح پیش‌دبستانی آغاز می‌شود و از دوره پیش‌دبستانی تا دانشگاه به‌صورت رایگان ارائه می‌گردد. اروگوئه یکی از بالاترین نرخ‌های باسوادی را در قاره آمریکا دارد و نظام آموزشی آن بر پایه اصول سه‌گانه رایگان‌بودن، اجباری‌بودن و لائیک‌بودن استوار است.
نظام آموزشی اروگوئه از دیرباز در میان کشورهای آمریکای لاتین جایگاه ویژه‌ای داشته‌است. این کشور نخستین کشور قاره آمریکا بود که آموزش ابتدایی همگانی، رایگان و اجباری را پیاده‌ساخت. اصلاحات بنیادین در نظام آموزشی اروگوئه در اواخر قرن نوزدهم به همت خوزه پدرو واِرِلا انجام گرفت و پایه‌های یک نظام آموزشی مدرن و متمرکز را بنیان نهاد. امروزه دانشگاه جمهوری به عنوان بزرگ‌ترین دانشگاه دولتی این کشور، محور آموزش عالی را تشکیل می‌دهد.
برنامه سیبال (Ceibal) از جمله ابتکارهای برجسته اروگوئه در حوزه آموزش است که این کشور را به نخستین کشور جهان تبدیل کرد که به‌صورت منظم رایانه‌های شخصی را در اختیار تمامی دانش‌آموزان و معلمان مدارس دولتی قرار داد. این برنامه با هدف ارتقای کیفیت آموزش در چارچوب عدالت آموزشی طراحی و اجرا شد.
ویژگی‌ها
اروگوئه در سال ۱۹۸۵ با نرخ باسوادی ۹۶ درصد، بالاترین نرخ باسوادی را در آمریکای لاتین داشت.[۱] تفاوت چشمگیری میان نرخ باسوادی زنان و مردان وجود نداشت، اما تفاوت‌هایی میان مناطق شهری و روستایی دیده می‌شد؛ به‌گونه‌ای که نرخ باسوادی در مناطق روستایی به‌طور محسوسی پایین‌تر بود.[۱] نظام آموزش سکولار همگانی و رایگان اروگوئه، حضور اجباری در مدرسه را از سن شش تا پانزده سالگی، در مجموع یازده سال، الزامی می‌کرد.[۱]
نسبت کودکان در سن تحصیل ابتدایی که در مدرسه ثبت‌نام کرده بودند، از دیرباز نزدیک به صد درصد بود. از سال ۱۹۶۵ تا ۱۹۸۵، نسبت کودکان در سن متوسطه که در مدارس متوسطه ثبت‌نام کرده بودند از ۴۴ به ۷۰ درصد رسید که این نیز بالاترین نرخ در آمریکای لاتین بود. نرخ ثبت‌نام در آموزش عالی حدود ۲۰ درصد بود.[۱] آموزش مختلط هنجار رایج بود و دختران و پسران در تمام سطوح با شمار تقریباً برابر در مدارس حضور داشتند.[۱]
کیفیت آموزش در اروگوئه در سطح بالایی ارزیابی می‌شد. تدریس حرفه‌ای مورد احترام اجتماعی بود و دستمزد نسبتاً مناسبی داشت. بیشتر معلمان، که در دانشسراها آموزش دیده بودند، دارای صلاحیت کافی به‌شمار می‌رفتند. اما مشکل اصلی نظام آموزشی کمبود فضاهای آموزشی، مواد آموزشی و نیروهای کمکی بود. مناطق روستایی اغلب از کمبود جدی امکانات و تجهیزات رنج می‌بردند و مدارس شهری نیز اغلب بیش از ظرفیت پر بودند و ناچار به برگزاری کلاس در چند نوبت می‌شدند.[۱]
بر اساس مطالعه یونسکو در سال ۲۰۱۱، نظام آموزشی اروگوئه از ویژگی‌های نهادی‌ای برخوردار است که از کالایی‌شدن آموزش جلوگیری می‌کند و برابری آموزشی را تضمین می‌نماید.[۲]
اصول بنیادین
اصول بنیادین آموزش در اروگوئه — رایگان‌بودن، اجباری‌بودن و لائیک‌بودن — نخستین‌بار توسط خوزه پدرو واِرِلا در اصلاحات سال ۱۸۷۶ اعلام شد.[۲] قانون اساسی جمهوری اروگوئه در مواد ۷۰ و ۷۱ اجباری‌بودن آموزش ابتدایی و متوسطه و رایگان‌بودن آموزش از سطح ابتدایی تا آموزش عالی را تصریح کرده‌است.[۲] آموزش خصوصی نیز بر اساس ماده ۶۸ قانون اساسی که آزادی آموزش را تضمین می‌کند، مجاز شمرده می‌شود.[۲]
از سال ۱۹۸۵ تا ۲۰۰۸ نظام آموزش ملی بر اساس قانون شماره ۱۵٬۷۳۹ اداره می‌شد. از سال ۲۰۰۸، قانون آموزش شماره ۱۸٬۴۳۷ لازم‌الاجرا شد که در آن آموزش اجباری شامل آموزش اولیه کودکان ۴ و ۵ ساله، آموزش ابتدایی، دوره پایه متوسطه و دوره عالی متوسطه تعریف شده‌است.[۲]
نهادهای مدیریتی
وزارت آموزش و فرهنگ
وزارت آموزش و فرهنگ از طریق اداره آموزش، مسئول تعیین اصول کلی آموزش و هماهنگی سیاست‌های آموزشی در سطح ملی است. همچنین مسئول صدور مجوز برای مراکز آموزش خصوصی پیش‌دبستانی و نگهداری آمار ملی آموزش می‌باشد.[۲]
اداره ملی آموزش عمومی (ANEP)
اداره ملی آموزش عمومی (به اسپانیایی: Administración Nacional de Educación Pública) نهاد دولتی مسئول مدیریت نظام آموزش عمومی در سطوح آموزش اولیه، ابتدایی، متوسطه، فنی‌حرفه‌ای و تربیت معلم است. این نهاد همچنین بر آموزش خصوصی در تمام سطوح نظارت دارد و به‌عنوان یک نهاد خودمختار با شورایی دارای اختیارات کامل مدیریت می‌شود.[۲]
شورای مرکزی مدیریت (CODICEN) بالاترین ارگان این نهاد است که آموزش عمومی را از سطح اولیه تا آموزش عالی غیردانشگاهی اداره می‌کند. زیرمجموعه‌های آن عبارتند از: شورای آموزش اولیه و ابتدایی، شورای آموزش متوسطه، شورای آموزش فنی‌حرفه‌ای و شورای تربیت معلم.[۲]
دانشگاه جمهوری
دانشگاه جمهوری مسئول مدیریت آموزش عالی دولتی در تمام حوزه‌ها است. این دانشگاه یک نهاد خودمختار است و توسط استادان، دانشجویان و فارغ‌التحصیلان به‌صورت مشترک اداره می‌شود.[۲]
آموزش ابتدایی
آموزش ابتدایی در اروگوئه رایگان و اجباری بود و شامل شش سال آموزش می‌شد. تعداد مدارس ابتدایی در سال ۱۹۸۷ برابر با ۲٬۳۸۲ مدرسه بود که از این میان ۲۴۰ مدرسه خصوصی بودند. در این سال ۱۶٬۵۶۸ معلم ابتدایی و ۳۵۴٬۱۷۹ دانش‌آموز ابتدایی وجود داشتند که نسبت دانش‌آموز به معلم را به تقریباً بیست‌ویک به یک رساند، در مقایسه با حدود سی به یک در سال ۱۹۷۰.[۱] دختران و پسران با شمار تقریباً برابر ثبت‌نام می‌کردند.[۱]
از ۳۰ ژوئیه ۲۰۲۰ (۹ مرداد ۱۳۹۹)، دو سال آموزش پیش‌دبستانی همراه با شش سال آموزش ابتدایی و سه سال دوره پایه متوسطه، اجباری اعلام شده‌است.[۳]
در سال ۱۹۹۶، نرخ ناخالص ثبت‌نام در آموزش ابتدایی اروگوئه ۱۱۱٫۷ درصد و نرخ خالص ثبت‌نام ۹۲٫۹ درصد بود.[۱]
آموزش متوسطه
آموزش عمومی در مدارس متوسطه شش سال بود که به دو دوره سه‌ساله تقسیم می‌شد. دوره اول (پایه) اجباری بود؛ دوره دوم برای آمادگی ورود به دانشگاه طراحی شده بود. علاوه بر مسیر آکادمیک، مدارس آموزش فنی دولتی نیز آموزش متوسطه با ماهیت فنی و حرفه‌ای ارائه می‌دادند. این دو نظام ساختار موازی داشتند و امکان انتقال از یکی به دیگری بسیار محدود بود.[۱]
تمام قشرها جامعه به‌طور سنتی آموزش آکادمیک را که معتبرتر تلقی می‌شد ترجیح می‌دادند. در نتیجه، آموزش متوسطه آکادمیک در نیمه دوم قرن بیستم سریع‌تر از آموزش فنی گسترش یافت.[۱] در سال ۱۹۸۷، ۲۷۶ مدرسه متوسطه عمومی در اروگوئه وجود داشت که ۱۱۸ مدرسه خصوصی را دربرمی‌گرفت. مدارس دولتی به‌مراتب بزرگ‌تر بودند، به‌طوری که در سال ۱۹۸۷، از مجموع ۱۷۵٬۷۱۰ دانش‌آموز متوسطه (در هر دو نوبت روز و شب)، ۱۴۵٬۰۸۳ نفر در مدارس دولتی تحصیل می‌کردند. به علاوه، ۹۴ مدرسه فنی جمعاً ۵۲٬۷۶۶ دانش‌آموز داشتند.[۱]
ثبت‌نام دختران و پسران در سطح متوسطه تقریباً برابر بود، اما دختران در مجموع اندکی بیشتر بودند (برای نمونه، ۵۳ درصد از دانش‌آموزان متوسطه در سال ۱۹۸۲ دختر بودند). دختران در دوره پایه اکثریت داشتند، اما در دوره آمادگی دانشگاهی، پسران اندکی از دختران پیشی می‌گرفتند.[۱]
آموزش عالی
اروگوئه تنها دو دانشگاه دولتی دارد: دانشگاه جمهوری که در سال ۱۸۴۹ تأسیس شد و دانشگاه فناوری اروگوئه که در سال ۲۰۱۲ تأسیس شده‌است. چهار دانشگاه خصوصی نیز وجود دارند: دانشگاه کاتولیک اروگوئه، دانشگاه اوآرتی اروگوئه، دانشگاه د لا امپرسا، و دانشگاه د مونته‌ویدئو.[۱]
آموزش در دانشگاه جمهوری رایگان بود و به‌طور کلی برای همه دارندگان مدرک پایان دوره آموزش متوسطه (باچیلراتو) آزاد بود. با وجود رایگان‌بودن شهریه، دسترسی به آموزش دانشگاهی عملاً برای فرزندان خانواده‌های طبقه متوسط و مرفه محدود می‌شد؛ زیرا نیاز به کمک به درآمد خانواده، هزینه کتاب و سایر هزینه‌ها، آموزش دانشگاهی را از دسترس بسیاری خارج می‌کرد.[۱] علاوه بر این، قرار داشتن تنها دانشگاه دولتی در مونته‌ویدئو توانایی ساکنان مناطق داخلی کشور را برای ادامه تحصیل به شدت محدود می‌کرد. در سال ۱۹۸۸، حدود ۶۹ درصد از دانشجویان دانشگاهی اهل مونته‌ویدئو بودند.[۱]
شمار دانشجویان دانشگاهی به‌سرعت رو به افزایش بود: از نزدیک به ۲۲٬۰۰۰ نفر در سال ۱۹۷۰ به بیش از ۶۱٬۰۰۰ نفر در سال ۱۹۸۸. زنان حدود ۵۸ درصد از این مجموع را تشکیل می‌دادند. بیشتر دوره‌های تحصیلی چهار تا شش ساله بودند، اما میانگین واقعی زمان سپری‌شده در دانشگاه توسط دانشجویان موفق معمولاً بیشتر بود.[۱]
در سال ۱۹۸۶، تنها ۳٬۶۵۴ دانشجو (۲٬۱۸۸ زن و ۱٬۴۵۵ مرد) از دانشگاه فارغ‌التحصیل شدند، در حالی که ۱۶٬۸۷۸ نفر در همان سال وارد دانشگاه شدند.[۱] اروگوئه‌ای‌ها تمایل آشکاری به رشته‌ها و حرفه‌های پرمنزلت مانند حقوق، علوم اجتماعی، مهندسی، پزشکی، اقتصاد و مدیریت داشتند.[۱]
ناهماهنگی میان آموزش دانشگاهی و فرصت‌های شغلی، به‌ویژه در رشته‌های پرمنزلت، همچنان مورد توجه پژوهشگران بود. این شکاف به مهاجرت قابل توجه جوانان متخصص اروگوئه‌ای از کشور دامن می‌زد.[۱]
آموزش عالی غیردانشگاهی
آموزش عالی غیردانشگاهی دولتی توسط نهادهای متعددی ارائه می‌شود، از جمله مدرسه نظامی، مدرسه دریایی و مدرسه نظامی هوانوردی (زیر نظر وزارت دفاع)، مدرسه شهری هنرهای دراماتیک (زیر نظر شهرداری مونته‌ویدئو) و شورای آموزش فنی‌حرفه‌ای (زیر نظر ANEP).[۴]
تربیت معلم برای آماده‌سازی معلمان ابتدایی، اساتید متوسطه، معلمان تربیت‌بدنی و مربیان اجتماعی در مؤسسات تربیت معلم با ماهیت غیردانشگاهی انجام می‌شود. این برنامه‌ها چهارساله هستند و منجر به اخذ مدرک معلمی ابتدایی، استادی متوسطه، معلم فنی یا مربی اجتماعی می‌شوند.[۴]
پیشینه
اصلاحات دوره حکومت نظامی، ۱۹۷۳–۱۹۸۵
در سال ۱۹۷۳، سالی که اروگوئه به حاکمیت اقتدارگرایانه فرو غلتید، دگرگونی‌های بزرگی در نظام آموزشی فرمان داده شد. شورای ملی آموزش (Consejo Nacional de Educación—Conae) برای نظارت بر هر سه شاخه آموزشی زیر نظر قوه مجریه تأسیس شد. در همان زمان، مدت اجباری حضور در مدرسه از شش به نه سال افزایش یافت. برنامه درسی متوسطه به‌کلی بازسازی شد و الگوی تربیت معلم نیز دگرگون گردید. با این حال، کل هزینه‌های آموزشی از ۱۲٫۲ درصد بودجه دولت مرکزی در سال ۱۹۷۴ به ۷٫۳ درصد در سال ۱۹۸۲ کاهش یافت.[۱]
ثبت‌نام در آموزش ابتدایی (دولتی و خصوصی) از ۱۹۶۸ تا ۱۹۸۱ شش درصد کاهش یافت. از ۱۹۶۸ تا ۱۹۸۲، ثبت‌نام در متوسطه شش درصد رشد کرد؛ اما حدود نیمی از دانش‌آموزان متوسطه در مونته‌ویدئو (و ۷۰ درصد در مناطق داخلی) پیش از دریافت هرگونه گواهینامه‌ای ترک تحصیل می‌کردند. در همان دوره، ثبت‌نام در مدارس فنی جهش چشمگیری داشت؛ ۶۶ درصد در مناطق داخلی و ۲۷ درصد در مونته‌ویدئو. مهم‌ترین دلیل این افزایش، دوره پایه جدید (سیکلو باسیکو) بود که سه سال آموزش متوسطه اجباری را به شش سال آموزش ابتدایی اجباری افزود. با این حال، نرخ ترک تحصیل همچنان حدود ۵۰ درصد باقی ماند. ثبت‌نام در دانشگاه جمهوری از ۱۹۶۸ تا ۱۹۸۲ دو برابر شد، اما نسبت دانشجویان فارغ‌التحصیل به ۸ درصد کاهش یافت.[۱]
در سال ۱۹۸۴، دولت نظامی اروگوئه به‌طور رسمی به یک دانشکده کاتولیک که طی دهه قبل در حال گسترش بود، مقام دانشگاه اعطا کرد. این اقدام به انحصار دانشگاه جمهوری پایان داد که از زمان تأسیس آن در سال ۱۸۴۹ ادامه داشت. با این حال، دانشگاه کاتولیک اروگوئه در مقایسه با رقیبش بسیار کوچک ماند.[۱]
سال‌های اخیر
اروگوئه، به ابتکار رئیس‌جمهور تاباره واسکز، برنامه‌ای موسوم به پروژه سیبال را تصویب و اجرا کرد که در آن تمام دانش‌آموزان ابتدایی رایانه‌ای به نام «سیبالیتا» دریافت کردند. در سال ۲۰۱۰، با دولت جدید خوزه موخیکا، این برنامه ادامه یافت و قرار شد به تمام دانش‌آموزان متوسطه نیز گسترش یابد.[۵] رایانه‌ها توسط سازمان مردم‌نهاد یک لپ‌تاپ برای هر کودک (OLPC) توسعه داده شدند.[۵]
اروگوئه نخستین کشور جهان بود که متعهد شد و طرحی را برای توزیع رایانه‌های شخصی به تمامی دانش‌آموزان و معلمان در نظام آموزش عمومی پیاده کرد؛ هدف راهبردی این طرح بهبود کیفیت آموزش در چارچوب عدالت آموزشی بود.[۶]
جستارهای وابسته
- نظام ارزیابی یادگیری (SEA - اروگوئه)
منابع
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 "Uruguay" بایگانی‌شده در ۲۰۰۹-۰۱-۰۸ توسط Wayback Machine. Findings on the Worst Forms of Child Labor (2001). Bureau of International Labor Affairs، U.S. Department of Labor (2002).
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 http://www.ibe.unesco.org/sites/default/files/Uruguay.pdf.
{{cite journal}}: از پارامتر ناشناخته|año=صرف نظر شد (|year=پیشنهاد می‌شود) (کمک); از پارامتر ناشناخته|editorial=صرف نظر شد (|publisher=پیشنهاد می‌شود) (کمک); از پارامتر ناشناخته|fechaacceso=صرف نظر شد (|access-date=پیشنهاد می‌شود) (کمک); از پارامتر ناشناخته|publicación=صرف‌نظر شد (کمک); از پارامتر ناشناخته|título=صرف نظر شد (|title=پیشنهاد می‌شود) (کمک); پارامتر|عنوان= یا |title=ناموجود یا خالی (کمک); یادکرد journal نیازمند|journal=است (کمک) - ↑ قانون آموزش اجباری پیش‌دبستانی بایگانی‌شده در ۲۰۲۱-۰۵-۱۳ توسط Wayback Machine. پارلمان اروگوئه.
- 1 2 . شاپا ۰۷۹۷-۶۰۳۸ http://educacion.mec.gub.uy/innovaportal/file/927/1/anuario_2013.pdf.
{{cite journal}}: از پارامتر ناشناخته|año=صرف نظر شد (|year=پیشنهاد می‌شود) (کمک); از پارامتر ناشناخته|editorial=صرف نظر شد (|publisher=پیشنهاد می‌شود) (کمک); از پارامتر ناشناخته|fechaacceso=صرف نظر شد (|access-date=پیشنهاد می‌شود) (کمک); از پارامتر ناشناخته|título=صرف نظر شد (|title=پیشنهاد می‌شود) (کمک); پارامتر|عنوان= یا |title=ناموجود یا خالی (کمک); یادکرد journal نیازمند|journal=است (کمک) - 1 2 «Laptops for all». The Economist. اکتبر ۲۰۰۹.
{{cite news}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ UNESCO (۲۰۱۶). Comparative review of National Mobile Learning Initiatives in Latin America: The cases of Costa Rica, Colombia, Peru and Uruguay. Comparative Report; Executive Summary/Abridged version (PDF). Paris, UNESCO. ص. ۹.
{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
- مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Education in Uruguay». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۹ مه ۲۰۲۶.
- مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Sistema educativo de Uruguay». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای اسپانیایی ، بازبینی‌شده در ۹ مه ۲۰۲۶.
- مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Educação no Uruguai». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای پرتغالی ، بازبینی‌شده در ۹ مه ۲۰۲۶.
پیوند به بیرون
- جامعه اروگوئه
- استفاده از محتوای-آزاد