آموزش در استرالیا

آموزش در استرالیا
دولت استرالیا
وزیر آموزش استرالیاجیسون کلر
بودجهٔ آموزش و پرورش ملی (۲۰۲۴–۲۵)
بودجهدلار استرالیا۵۳ میلیارد[۱]: ۲۰۵ 
۷٫۲٪ از بودجه فدرال ۲۰۲۴
داده‌های همگانی
زبان‌های نخستانگلیسی
گونه نظام آموزشیایالتی[۲]
آموزش اجباری برقرار شددهه ۱۸۳۰[۳]
دهه ۱۸۷۰[۳]
باسوادی (۲۰۰۳)
مجموع۹۹٪[۴]
مردان۹۹٪[۴]
زنان۹۹٪[۴]
نام‌نویسی (۲۰۲۱)
مجموع۲۰٫۴٪ جمعیت[۵]
ابتدایی۲٫۰ میلیون[۶]
متوسطه۱٫۶ میلیون[۶]
آموزش عالی۱٫۱ میلیون[۶]
گواهی (۲۰۲۳)
دیپلم متوسطه۷۹٫۱٪[۷]

آموزش در استرالیا دربرمی‌گیرد بخش‌های آموزش دوران کودکی (پیش‌دبستانی) و آموزش ابتدایی (مدارس ابتدایی)، سپس آموزش متوسطه (دبیرستان‌ها و دبیرستان‌های ارشد) و در نهایت آموزش دانشگاهی که شامل آموزش عالی (دانشگاه‌ها و دیگر مراکز آموزش عالی) و آموزش فنی و حرفه‌ای (سازمان‌های آموزشی ثبت‌شده) می‌شود. مسئولیت تنظیم مقررات و تأمین بودجه آموزش اساساً بر عهده ایالت‌ها و قلمروهای استرالیا است؛ با این حال دولت استرالیا نیز در تأمین بودجه مشارکت می‌کند. نظام آموزشی استرالیا از چارچوب یکپارچه‌ای به نام چارچوب صلاحیت‌های استرالیا (که از سال ۱۹۹۵ اجرا شده) بهره می‌گیرد که آموزش عالی، آموزش فنی‌وحرفه‌ای و آموزش مدرسه‌ای را در بر می‌گیرد.

آموزش در استرالیا بسته به ایالت یا قلمرو و تاریخ تولد، برای کودکان در سنین چهار تا شش‌سالگی آغاز و تا سنین پانزده تا هفده‌سالگی اجباری است. در آموزش ابتدایی و متوسطه، مدارس دولتی حدود ۶۴ درصد از دانش‌آموزان استرالیایی را تحت پوشش دارند و حدود ۳۶ درصد در مدارس غیردولتی تحصیل می‌کنند. در سطح آموزش عالی، اکثر دانشگاه‌های استرالیا دولتی هستند و شهریه دانشجویان از طریق برنامه وام دانشجویی موسوم به HECS یارانه‌ای می‌شود که بازپرداخت آن از زمان رسیدن بدهکاران به سطح درآمد مشخصی آغاز می‌گردد.

در سال ۲۰۱۸، شاخص آموزش منتشرشده همراه با شاخص توسعه انسانی سازمان ملل متحد، استرالیا را با امتیاز ۰٫۹۲۹ در رتبه دوم جهان قرار داد. همچنین در سال ۲۰۱۲، استرالیا به‌عنوان سومین کشور بزرگ ارائه‌دهنده آموزش بین‌الملل پس از ایالات متحده و بریتانیا رتبه‌بندی شد. در مطالعه PISA در سال ۲۰۱۸، دانش‌آموزان استرالیایی در خواندن رتبه شانزدهم، در ریاضیات رتبه بیست‌ونهم و در علوم رتبه هفدهم جهان را کسب کردند که نشان‌دهنده کاهش قابل توجه در استانداردهای آموزشی است.

جدول زمانی معرفی تحصیلات اجباری

تنظیم مقررات، اداره و بودجه

تنظیم مقررات، اداره و تأمین بودجه آموزش بر عهده ایالت‌ها و قلمروهای استرالیا است[۲] زیرا دولت استرالیا اختیار قانون‌اساسی خاصی برای تصویب قوانین در زمینه آموزش ندارد.[۹] با این حال دولت فدرال به تأمین مالی مدارس غیردولتی کمک می‌کند،[۱۰] به تأمین مالی دانشگاه‌های دولتی یاری می‌رساند و آموزش دانشگاهی را از طریق یک طرح ملی وام دانشجویی یارانه‌ای می‌کند[۱۱] و بر ارائه‌دهندگان آموزش فنی‌وحرفه‌ای نظارت می‌کند.[۱۲]

در سال‌های ۲۰۲۴–۲۵، دولت استرالیا ۷٫۲ درصد از بودجه فدرال خود یعنی معادل ۵۳ میلیارد دلار استرالیا را به آموزش اختصاص داد.[۱]

آموزش پس از دوره اجباری در چارچوب چارچوب صلاحیت‌های استرالیا تنظیم می‌شود که یک نظام یکپارچه از مدارک ملی در مدارس، آموزش فنی‌وحرفه‌ای و بخش آموزش دانشگاهی است.[۱۳]

در سال ۲۰۲۲، ۹۶٫۳ درصد از درآمد ناخالص مدارس دولتی از منابع عمومی، ۷۶٫۴ درصد از مدارس کاتولیک و ۴۸٫۷ درصد از مدارس مستقل از منابع عمومی تأمین شد.[۱۴]

سال تحصیلی در استرالیا بسته به ایالت و مؤسسه متفاوت است؛ با این حال به‌طور کلی برای مدارس ابتدایی، متوسطه و کالج‌های TAFE از اواخر ژانویه/اوایل فوریه تا اوایل/اواسط دسامبر ادامه دارد[۱۵] و برای دانشگاه‌ها از اواخر فوریه تا اواسط نوامبر با تعطیلات فصلی و استراحت‌های میان‌ترم.[۱۶]

پژوهشی که در فوریه ۲۰۲۶ (بهمن ۱۴۰۴) منتشر شد نشان داد که هزینه دبیرستان در استرالیا تقریباً چهار برابر میانگین OECD است و این کشور را گران‌ترین کشور برای تحصیل دوره متوسطه فرزندان معرفی می‌کند.[۱۷]

پیش‌دبستانی

ارائه خدمات دولتی در استرالیا در سال‌های پیش از ورود کودکان به مدرسه نوآوری نسبتاً تازه‌ای است. در گذشته برنامه‌های پیش‌دبستانی در استرالیا چندان تنظیم‌شده نبودند و کودکان به‌صورت غیررسمی توسط پرستاران بچه یا اعضای خانواده نگهداری می‌شدند.[۱۸] اگرچه حضور کودکان همچنان اجباری نیست، از سال ۲۰۰۹ دولت فدرال بر تشویق خانواده‌ها برای ثبت‌نام کودکان‌شان (از حدود ۴ سالگی) در مراکز پیش‌دبستانی یا مهدکودک با کیفیت تمرکز داشته‌است.[۱۹]

قانون‌گذاری فدرال و ایالتی اکنون مستلزم است که خدمات پیش‌دبستانی برنامه‌های مبتنی بر چارچوب یادگیری سال‌های اولیه مصوب ملی را اجرا کنند.[۲۰] نخستین فرصت بسیاری از کودکان استرالیایی برای یادگیری در کنار دیگران خارج از محیط خانواده، مهدکودک یا گروه بازی با راهنمایی والدین است.[۲۱] آموزش پیش‌دبستانی از آموزش ابتدایی در تمام ایالت‌ها و قلمروها جدا است؛ به‌جز در استرالیای غربی که آموزش پیش‌دبستانی بخشی از نظام ابتدایی است. در کوئینزلند برنامه‌های پیش‌دبستانی معمولاً با عنوان «کیندرگارتن» یا «پیش‌آمادگی» شناخته می‌شوند و اغلب خصوصی‌اند اما اگر حداقل ۶۰۰ ساعت در سال و توسط معلم دارای مجوز اجرا شوند از بودجه ایالتی بهره‌مند می‌گردند.[۲۲]

در فرانسه معادل آن «اِکُل ماترنِل» نامیده می‌شود. مهدکودک‌ها در استرالیا عموماً توسط شوراهای محلی، گروه‌های اجتماعی یا سازمان‌های خصوصی اداره می‌شوند؛ به‌جز در قلمرو شمالی و کوئینزلند که مسئولیت آن‌ها با دولت قلمرو یا ایالت است.[۲۳] مهدکودک‌ها برای کودکان سه تا پنج‌ساله باز هستند و میزان حضور از ایالتی به ایالت دیگر بسیار متفاوت است.

آموزش ابتدایی و متوسطه

درصد افراد حاضر در مدارس ابتدایی نسبت به جمعیت محلی در سرشماری ۲۰۱۱ بر اساس مناطق آماری محلی

در سال ۲۰۲۳، تعداد ۴٬۰۸۶٬۹۹۸ دانش‌آموز در ۹٬۶۲۹ مدرسه ابتدایی، متوسطه و ویژه در استرالیا ثبت‌نام کرده بودند.[۲۴] در همان سال، مدارس دولتی ۶۴ درصد از کل دانش‌آموزان را تحت پوشش داشتند در حالی که مدارس کاتولیک (۱۹٫۷ درصد) و مدارس مستقل (۱۶٫۳ درصد) بقیه را پوشش می‌دادند.[۲۵][۲۶] در همان سال نزدیک به ۳۱۱٬۶۵۵ معلم تمام‌وقت در مدارس ابتدایی و متوسطه استرالیا مشغول به کار بودند.[۲۴]

مدارس دولتی رایگان هستند در حالی که مدارس خصوصی چه مذهبی و چه غیرمذهبی شهریه دریافت می‌کنند. صرف‌نظر از اینکه مدرسه دولتی یا خصوصی باشد، همه ملزم به رعایت همان چارچوب استانداردهای درسی هستند که توسط مرجع برنامه درسی، ارزیابی و گزارش‌دهی استرالیا اداره می‌شود.[۲۷] بیشتر دانش‌آموزان چه در مدارس خصوصی و چه دولتی لباس متحدالشکل (یونیفورم) می‌پوشند هرچند الزامی در این زمینه وجود ندارد.

هزینه اصلی مدارس دولتی توسط دولت ایالت یا قلمرو مربوطه پرداخت می‌شود. دولت استرالیا بخش عمده‌ای از بودجه عمومی مدارس غیردولتی را فراهم می‌کند که توسط ایالت‌ها و قلمروها تکمیل می‌شود. مدارس غیردولتی اعم از مذهبی و غیرمذهبی معمولاً شهریه اجباری و هزینه‌های دیگری دریافت می‌کنند. مدارس دولتی هیچ هزینه اجباری ندارند هرچند بسیاری از آن‌ها «هزینه‌های داوطلبانه» برای پوشش برخی هزینه‌ها درخواست می‌کنند.[۲۸]

آموزش ابتدایی

آموزش ابتدایی در استرالیا عموماً سال‌های اول تا ششم یا هفتم مدرسه را دربرمی‌گیرد و کودکان معمولاً در سنین پنج تا دوازده‌سالگی در این مقطع تحصیل می‌کنند. این مقطع در همه ایالت‌ها و قلمروها اجباری است.

آموزش متوسطه

در استرالیا اصطلاح «high school» برای آموزش متوسطه به کار می‌رود. در ویکتوریا این مقطع از دهه ۱۹۹۰ رسماً «secondary college» نامیده شد. در قلمرو پایتخت استرالیا و تاسمانی، «high school» به پایه‌های ۷ تا ۱۰ اشاره دارد در حالی که «college» برای پایه‌های ۱۱ و ۱۲ به کار می‌رود.[۲۳]

مدت دقیق دوره متوسطه از ایالتی به ایالت دیگر متفاوت است. در نیو ساوت ولز و ویکتوریا از پایه هفتم تا دوازدهم ادامه دارد در حالی که در استرالیای غربی، کوئینزلند، قلمرو شمالی و استرالیای جنوبی از پایه هشتم تا دوازدهم است.

حضور در مدرسه تا سن ۱۷ سالگی در تاسمانی، تا ۱۶ سالگی در ویکتوریا، استرالیای جنوبی و کوئینزلند و تا ۱۵ سالگی در سایر ایالت‌ها و قلمروها اجباری است.

در برخی ایالت‌ها مؤسسات فنی‌وحرفه‌ای موسوم به TAFE (مخفف Technical and Further Education) معادل دروس دوره متوسطه را ارائه می‌دهند. TAFE اغلب توسط بزرگسالانی که دوره دوازدهم را کامل نکرده‌اند مورد استفاده قرار می‌گیرد.

آموزش عالی

در سطح آموزش دانشگاهی اکثر دانشگاه‌های استرالیا دولتی هستند. شهریه دانشجویان از طریق برنامه وام دانشجویی HECS یارانه‌ای می‌شود که پرداخت آن از زمانی آغاز می‌شود که بدهکار به سطح درآمد مشخصی برسد.[۲۹]

در سال ۲۰۱۲، استرالیا از سوی OECD به‌عنوان سومین کشور بزرگ ارائه‌دهنده آموزش بین‌الملل پس از ایالات متحده و بریتانیا رتبه‌بندی شد.[۳۰]

آموزش فنی و حرفه‌ای

آموزش فنی و حرفه‌ای در استرالیا از طریق سازمان‌های آموزشی ثبت‌شده ارائه می‌شود. مهم‌ترین ارائه‌دهندگان این نوع آموزش کالج‌های TAFE هستند که در سراسر کشور پراکنده‌اند. این مؤسسات انواع دوره‌های آموزش فنی و مهارت‌محور را برای دانشجویان جوان و بزرگسالانی که به دنبال ارتقای مهارت‌های شغلی خود هستند ارائه می‌دهند.

رتبه‌بندی و ارزیابی بین‌المللی

در مطالعه PISA در سال ۲۰۱۸ که توسط OECD انجام شد، دانش‌آموزان استرالیایی در خواندن رتبه شانزدهم، در ریاضیات رتبه بیست‌ونهم و در علوم رتبه هفدهم جهان را کسب کردند. این نتایج نشان‌دهنده کاهش قابل توجه در استانداردهای آموزشی در مقایسه با سال‌های پیشین است.[۳۱][۳۲][۳۳][۳۴]

با این حال شاخص آموزش منتشرشده همراه با شاخص توسعه انسانی سازمان ملل در سال ۲۰۱۸ بر اساس داده‌های ۲۰۱۷، استرالیا را با امتیاز ۰٫۹۲۹ در رتبه دوم جهان قرار داد.[۳۵]

در مطالعه PISA سال ۲۰۱۶، نظام آموزشی استرالیا در خواندن در رتبه پانزدهم، در علوم در رتبه چهاردهم و در ریاضیات در رتبه بیست‌وسوم جهان قرار داشت.[۲۳]

بودجه مدارس

بخش اعظم هزینه‌های مدارس دولتی توسط دولت ایالت یا قلمرو پرداخت می‌شود. دولت فدرال استرالیا بیشترین بودجه دولتی را برای مدارس غیردولتی تأمین می‌کند که توسط ایالت‌ها و قلمروها تکمیل می‌گردد. در سال ۲۰۲۴–۲۵ بودجه آموزش دولت استرالیا به ۵۳ میلیارد دلار استرالیا بالغ شد که معادل ۷٫۲ درصد از بودجه فدرال است.[۱]

منابع

  1. 1 2 3 «Statement 6: Expenses and Net Capital Investment» (PDF). Budget Paper No. ۱. Treasurer of Australia. دریافت‌شده در ۲۵ ژانویه ۲۰۲۵.{{cite journal}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  2. 1 2 «Overview of Part 1». National Report on Schooling in Australia ۲۰۱۷. Australian Curriculum, Assessment and Reporting Authority. ۲۰۱۸. بایگانی‌شده از اصلی در ۲۷ نوامبر ۲۰۱۹. دریافت‌شده در ۹ سپتامبر ۲۰۱۹.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  3. 1 2 McCreadie, Marion. «The Evolution of Education in Australia». historyaustralia.org.au. Internet Family History Association of Australia. بایگانی‌شده از اصلی در ۱۴ اکتبر ۲۰۰۹. دریافت‌شده در ۱۶ فوریه ۲۰۱۰.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  4. 1 2 3 «Australia». The World Factbook. سیا. ۲۷ مه ۲۰۱۰. بایگانی‌شده از اصلی در ۹ ژانویه ۲۰۲۱. دریافت‌شده در ۲۹ ژوئن ۲۰۱۰.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  5. ↑ "Primary and Secondary Education", Year Book Australia, اداره آمار استرالیا, 2008, archived from the original on 6 June 2011, retrieved 2 July 2010
  6. 1 2 3 "Education and training: Census, 2021" (in English). اداره آمار استرالیا. 12 سپتامبر 2022. Archived from the original on 8 اکتبر 2024. Retrieved 8 اکتبر 2024.
  7. ↑ "Schools, 2023" (in English). Australian Bureau of Statistics. 14 فوریه 2024. Archived from the original on 30 ژانویه 2018. Retrieved 8 اکتبر 2024.
  8. 1 2 3 4 5 6 «Free, compulsory and secular Education Acts». بایگانی‌شده از روی نسخهٔ اصلی در ۱۱ فوریه ۲۰۲۱. دریافت‌شده در ۳۰ ژوئیه ۲۰۲۵.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  9. ↑ «COMMONWEALTH OF AUSTRALIA CONSTITUTION ACT – SECT 51 Legislative powers of the Parliament [see Notes 10 and 11]». austlii.edu.au. بایگانی‌شده از اصلی در ۱۱ آوریل ۲۰۰۹. دریافت‌شده در ۱۹ ژانویه ۲۰۱۷.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  10. ↑ «AUSTRALIAN EDUCATION ACT 2013 – SECT 21 Financial assistance for schools». austlii.edu.au. بایگانی‌شده از اصلی در ۳۱ ژانویه ۲۰۱۷. دریافت‌شده در ۱۹ ژانویه ۲۰۱۷.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  11. ↑ «HIGHER EDUCATION FUNDING ACT 1988». austlii.edu.au. بایگانی‌شده از اصلی در ۲۴ مارس ۲۰۱۷. دریافت‌شده در ۱۹ ژانویه ۲۰۱۷.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  12. ↑ «NATIONAL VOCATIONAL EDUCATION AND TRAINING REGULATOR ACT 2011». austlii.edu.au. بایگانی‌شده از اصلی در ۱۹ مارس ۲۰۱۷. دریافت‌شده در ۱۹ ژانویه ۲۰۱۷.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  13. ↑ «Home». Australian Qualifications Framework. بایگانی‌شده از روی نسخهٔ اصلی در ۴ فوریه ۲۰۱۵. دریافت‌شده در ۹ سپتامبر ۲۰۲۴.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  14. ↑ «School income». www.acara.edu.au. دریافت‌شده در ۹ سپتامبر ۲۰۲۴.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  15. ↑ برای استرالیای غربی، نگاه کنید به:"School Term Dates", Department of Education (Western Australia), Government of Western Australia, archived from the original on 14 April 2012, retrieved 2 April 2012
  16. ↑ Summary of 2010 Principal Academic Dates for Australian Universities (PDF), Universities Australia, archived from the original (PDF) on 1 October 2009, retrieved 16 February 2010
  17. ↑ "Australia named 'most expensive' country for high school costs". 9news.com.au (in English). 5 فوریه 2026. Archived from the original on 20 فوریه 2026. Retrieved 17 فوریه 2026.
  18. ↑ Raban، Bridie؛ Kilderry، Anna (۲۰۱۹). «The Development of Early Childhood Education and Care in Australia». Education Journal. ۴۷ (۲). دانشگاه چینی هنگ کنگ: ۲۵–۲۶. دریافت‌شده در ۲۲ ژانویه ۲۰۲۵.{{cite journal}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  19. ↑ «Australia's children, Early childhood education and care». Australian Institute of Health and Welfare (به انگلیسی استرالیا). ۲۵ فوریه ۲۰۲۲. بایگانی‌شده از روی نسخهٔ اصلی در ۲ دسامبر ۲۰۲۲. دریافت‌شده در ۲ دسامبر ۲۰۲۲.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  20. ↑ "Approved learning frameworks". ACECQA (in English). 22 نوامبر 2017. Archived from the original on 2 ژانویه 2023. Retrieved 2 دسامبر 2022.
  21. ↑ History (PDF), Playgroup Australia, archived from the original (PDF) on 8 August 2012, retrieved 16 February 2010
  22. ↑ «Kindergarten programs». بایگانی‌شده از اصلی در ۱۴ de mayo de ۲۰۱۳. {{cite web}}: از پارامتر ناشناخته |idioma= صرف نظر شد (|language= پیشنهاد می‌شود) (کمک); از پارامتر ناشناخته |sitioweb= صرف نظر شد (|website= پیشنهاد می‌شود) (کمک); تاریخ وارد شده در |تاریخ بایگانی= را بررسی کنید (کمک)
  23. 1 2 3 "Key findings" (in French). Australian Council for Educational Research. Archived from the original on 28 اوت 2009. Retrieved 02 08 2009. {{cite web}}: از پارامتر ناشناخته |ouvrage= صرف‌نظر شد (کمک); تاریخ وارد شده در |تاریخ بازبینی= را بررسی کنید (کمک)
  24. 1 2 "Schools, 2023" (in English). Australian Bureau of Statistics. 14 فوریه 2024. Retrieved 8 اکتبر 2024.
  25. ↑ "Schools, 2023" (in English). Australian Bureau of Statistics. 14 فوریه 2024. Retrieved 8 اکتبر 2024.
  26. ↑ «How Are Schools Funded in Australia?». Department of Education. Commonwealth of Australia. دریافت‌شده در ۶ نوامبر ۲۰۲۴.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  27. ↑ Australian Curriculum, Commonwealth of Australia
  28. ↑ Private Funding of Schools (PDF), Parliament of Australia, pp. 22–24
  29. ↑ «HECS-HELP». Study Assist. ۷ اوت ۲۰۲۴. بایگانی‌شده از روی نسخهٔ اصلی در ۲۹ ژانویه ۲۰۲۵. دریافت‌شده در ۹ سپتامبر ۲۰۲۴.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  30. ↑ «Education at a Glance: OECD Indicators 2012» (PDF). oecd.org. OECD. ۲۰۱۲. بایگانی‌شده (PDF) از روی نسخهٔ اصلی در ۲۲ نوامبر ۲۰۱۹. دریافت‌شده در ۱۰ سپتامبر ۲۰۱۹.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  31. ↑ Gullaci، Danielle (۷ دسامبر ۲۰۱۹). «Australia drops in PISA rankings: Should we be worried? – Education Matters». Education Matters Magazine (به انگلیسی آمریکا). بایگانی‌شده از روی نسخهٔ اصلی در ۲۴ نوامبر ۲۰۲۳. دریافت‌شده در ۲۴ نوامبر ۲۰۲۳.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  32. ↑ Baker, Jordan (3 دسامبر 2019). "'Alarm bells': Australian students record worst result in global tests". The Sydney Morning Herald (in English). Archived from the original on 24 نوامبر 2023. Retrieved 24 نوامبر 2023.
  33. ↑ "Schools crisis: why a revolution might be under way". Australian Financial Review (in English). 14 ژوئیه 2023. Retrieved 24 نوامبر 2023.
  34. ↑ Cassidy، Caitlin (۲۶ نوامبر ۲۰۲۳). «Australian education in long-term decline due to poor curriculum, report says». The Guardian (به انگلیسی بریتانیا). شاپا ۰۲۶۱-۳۰۷۷. دریافت‌شده در ۲۶ نوامبر ۲۰۲۳.{{cite news}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  35. ↑ "Human Development Data (1990–2017)", Human Development Reports, United National Development Program, 14 September 2018, archived from the original on 31 March 2019, retrieved 6 August 2019

پیوند به بیرون

This page is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.