آموزش در ایسلند
| وزارت آموزش، علوم و فرهنگ | |
|---|---|
| وزیر آموزش، علوم و فرهنگ | لیلیا دوگ آلفردسدوتیر |
| بودجهٔ آموزش و پرورش ملی (۲۰۲۳) | |
| بودجه | ۴۶٫۳ میلیارد ISK[۱][۲] |
| داده‌های همگانی | |
| زبان‌های نخست | زبان ایسلندی |
| گونه نظام آموزشی | ملی |
| نظام کنونی | ۲۰۰۷ |
| باسوادی (۲۰۲۴) | |
| مجموع | ۹۹٪ |
| مردان | ۹۹٪ |
| زنان | ۹۹٪ |
| نام‌نویسی | |
| مجموع | در دسترس نیست |
| ابتدایی | ۱۰۰٪ (فارغ‌التحصیل) |
| متوسطه | ۹۷٪[۳] |
| آموزش عالی | در دسترس نیست |
| گواهی | |
| دیپلم متوسطه | ۵۷٪[۴] |
| آموزش عالی | در دسترس نیست |
| آموزش متوسطه و آموزش عالی به دو شاخه دانشگاهی و حرفه‌ای تقسیم می‌شوند. | |
آموزش در ایسلند به چهار سطح تقسیم می‌شود: پیش‌دبستانی، اجباری، متوسطه فوقانی و آموزش عالی. این ساختار با نظام آموزشی دیگر کشورهای نوردیک همانندی‌های بسیاری دارد. آموزش برای کودکان ۶ تا ۱۶ ساله اجباری است و بیشتر نهادهای آموزشی از سوی دولت تأمین مالی می‌شوند؛ شمار مدارس خصوصی در این کشور بسیار اندک است.
وزارت آموزش، علوم و فرهنگ ایسلند مسئولیت کلی نظام آموزشی را بر عهده دارد و رهنمودهای ملی برنامه درسی را صادر می‌کند. آموزش در ایسلند به‌طور سنتی در بخش عمومی اداره می‌شده‌است، هرچند در سال‌های اخیر شمار نهادهای خصوصی رو به افزایش بوده‌است. مسئولیت اداره مدارس ابتدایی و متوسطه پایین‌تر به مقامات محلی واگذار شده، در حالی که دولت مرکزی مدارس متوسطه فوقانی و مؤسسات آموزش عالی را اداره می‌کند.
ایسلند دارای ۱۹۲ نهاد آموزش اجباری، ۴۲ مدرسه متوسطه فوقانی و ۹ مؤسسه آموزش عالی است. نرخ باسوادی در این کشور ۹۹ درصد است و ایسلند از جمله کشورهایی است که دارای گیمنازیوم‌ها (مدارس آمادگی دانشگاهی) است.
پیشینه
نخستین قانون ملی آموزشی در سال ۱۹۰۷ تصویب شد و نخستین برنامه درسی ملی در سال ۱۹۲۶ منتشر گردید. اگرچه این برنامه درسی به‌طور دوره‌ای بازنگری می‌شد، نظام آموزشی به‌طور کلی تا تصویب قانون تحصیلات اجباری در سال ۱۹۷۴ دگرگونی چشمگیری نیافت؛ این قانون ارائه خدمات آموزش استثنائی را برای همه دانش‌آموزان دارای ناتوانی الزامی ساخت.[۵]
وزارت آموزش، علوم و فرهنگ در این باره اعلام کرده‌است:
| « | یک اصل بنیادین نظام آموزشی ایسلند این است که همه باید از فرصت‌های برابر برای دستیابی به آموزش برخوردار باشند، فارغ از جنسیت، وضعیت اقتصادی، محل زندگی، دین، معلولیت احتمالی و پیشینه فرهنگی یا اجتماعی.[۶][۷] | » |
وزارت آموزش، علوم و فرهنگ صلاحیت و اختیار کامل در زمینه آموزش را در اختیار دارد. در طول زمان، نظام آموزشی تمرکززدایی شده و مسئولیت مدارس ابتدایی و متوسطه پایین‌تر به مقامات محلی واگذار گردیده‌است. دولت مرکزی مدارس متوسطه فوقانی و مؤسسات آموزش دانشگاهی را اداره می‌کند.[۷]
وزارت آموزش رهنمودهای ملی برنامه درسی را صادر می‌کند. مرکز ملی مواد آموزشی، منابع آموزشی را برای مؤسسات آموزشی تهیه و به‌رایگان در اختیار آن‌ها قرار می‌دهد. مؤسسه آزمون‌های آموزشی تنها هیئت آزمون ملی کشور است که مسئولیت تهیه و تصحیح ارزیابی‌های ملی را بر عهده دارد.[۶]
در ایسلند ۱۹۲ نهاد آموزش اجباری، ۴۲ مدرسه متوسطه فوقانی و ۹ مؤسسه آموزش عالی وجود دارد.[۷]
تاریخچه
.jpg)
کهن‌ترین گیمنازیوم‌های ایسلند منتاسکولین ئی ریکیاویک و منتاسکولین آ آکوریری هستند. ریشه‌های منتاسکولین ئی ریکیاویک به سال ۱۰۵۶ بازمی‌گردد که مدرسه‌ای در اسکالهولت تأسیس شد. این مدرسه در سال ۱۷۸۶ به ریکیاویک منتقل شد، اما شرایط نامناسب مسکن موجب شد که در سال ۱۸۰۵ بار دیگر به بساستادیر در نزدیکی ریکیاویک نقل مکان کند. در سال ۱۸۴۶ این مدرسه به محل کنونی خود بازگشت و ساختمان جدیدی برای آن در ریکیاویک ساخته شد.[۸]
از شاگردان نامدار این مدرسه می‌توان به هالدور لاکسنس (تنها برنده جایزه نوبل ادبیات ایسلند در سال ۱۹۵۵) و نیلس ریبرگ فینسن (برنده جایزه نوبل پزشکی از جزایر فارو در سال ۱۹۰۳) اشاره کرد.[۸]
دانشگاه ایسلند نخستین مؤسسه آموزش عالی کشور بود که در ۱۷ ژوئن ۱۹۱۱ (۲۷ خرداد ۱۲۹۰) تأسیس شد و از ادغام سه مدرسه پیشین، یعنی پرستاسکولین، لکناسکولین و لاگاسکولین که به ترتیب الهیات، پزشکی و قانون تدریس می‌کردند، پدید آمد. دانشگاه در ابتدا تنها دانشکده‌هایی در این سه رشته داشت و پس از آن دانشکده علوم انسانی نیز به آن افزوده شد. نخستین رئیس دانشگاه آن بیورن م. اولسن، استاد دانشکده علوم انسانی، بود.[۹]
در روستاهای ایسلند تا سده بیستم، رسم بر این بود که والدین مهارت‌های پایه خواندن، نوشتن و حساب را به فرزندان خود می‌آموختند. در زمستان‌ها، کودکان در مزارع بزرگ‌تر گرد هم می‌آمدند تا از آموزگاران، درس‌هایی چون زیست‌شناسی، جغرافیا و تاریخ فراگیرند.[۵]
سطوح آموزشی
نظام آموزشی ایسلند دربرگیرنده چهار سطح است: پیش‌دبستانی، اجباری، متوسطه فوقانی و آموزش عالی.[۱۰]
پیش‌دبستانی
آموزش پیش‌دبستانی یا لیکسکولی (به ایسلندی: leikskóli)، آموزش غیراجباری برای کودکان زیر شش سال است و نخستین گام در نظام آموزشی به‌شمار می‌رود. قانون کنونی مربوط به مراکز پیش‌دبستانی در سال ۲۰۰۷ تصویب شد. وزارت آموزش، علوم و فرهنگ مسئول تدوین سیاست‌ها و روش‌هایی است که مراکز پیش‌دبستانی باید به‌کار گیرند و رهنمودهای ملی برنامه درسی را نیز صادر می‌کند. این وزارت همچنین مسئول اطمینان از مناسب بودن برنامه درسی برای تسهیل گذار به تحصیلات اجباری است. اما اجرای این مقررات و رهنمودها بر عهده مقامات محلی است که مراکز پیش‌دبستانی را تأمین مالی و اداره می‌کنند و نمایندگانی را برای نظارت بر فعالیت این مراکز به‌کار می‌گمارند.[۶]
والدین باید هزینه حضور فرزندان خود در مراکز پیش‌دبستانی را بپردازند. حدود ۳۰ درصد هزینه‌های این مراکز از طریق این پرداخت‌ها تأمین می‌شود. شهریه مراکز پیش‌دبستانی خصوصی می‌تواند ۱۰ تا ۲۰ درصد بیشتر از مراکز دولتی باشد. تقریباً همه مدارس خصوصی از برخی کمک‌های شهرداری برخوردارند.[۶]
ساختمان‌ها غالباً با طراحی هدفمند بر زمین‌هایی احداث می‌شوند که حدود ۳۰ تا ۴۰ متر مربع زمین بازی برای هر کودک در فضای باز در نظر گرفته شده‌است. در فضای داخلی نیز حدود ۶ متر مربع به هر کودک اختصاص می‌یابد. این مراکز برای هر دو جنس در نظر گرفته شده‌اند. مراکز پیش‌دبستانی برای کودکان زیر شش سال هستند و حداقل سن شرکت در آن‌ها دو سال است. فرزندان خانواده‌های تک‌والد و دانشجویان در اولویت پذیرش قرار دارند و در برخی موارد کودکان دارای ناتوانی نیز در اولویت هستند. در بیشتر موارد کودکان بر اساس گروه سنی دسته‌بندی می‌شوند، اما در برخی جوامع کوچک‌تر ممکن است گروه‌های سنی مختلف با هم باشند.[۶]
کودکان روزانه حداقل چهار و حداکثر نه ساعت در مراکز پیش‌دبستانی حضور می‌یابند.[۶]
آموزش اجباری
آموزش اجباری یا گرونسکولی (به ایسلندی: grunnskóli) به معنای تحت‌اللفظی «مدرسه پایه»، دوره‌ای از آموزش است که برای همه الزامی است. قانون مربوط به آموزش اجباری در سال ۲۰۰۸ تصویب شد و در سال ۱۹۹۶ شهرداری‌ها مدیریت آن را بر عهده گرفتند. این دوره دربرگیرنده آموزش ابتدایی و متوسطه پایین‌تر است که اغلب در یک مؤسسه واحد برگزار می‌شود. بر اساس قانون، آموزش برای کودکان و نوجوانان بین ۶ تا ۱۶ سال اجباری است. سال تحصیلی نه ماه است و بین ۲۱ اوت تا ۱ سپتامبر آغاز می‌شود و بین ۳۱ مه و ۱۰ ژوئن پایان می‌یابد. حداقل تعداد روزهای مدرسه ۱۷۰ روز است که با انعقاد قرارداد جدید دستمزد آموزگاران به ۱۸۰ روز افزایش خواهد یافت. کلاس‌ها پنج روز در هفته برگزار می‌شوند.[۶]
مسئولیت اطمینان از حضور و ثبت‌نام کودکان در مدرسه بر عهده والدین است. قانون مقرر می‌کند که مسئولیت تدریس و تأمین مالی مؤسسات آموزشی — از جمله تدریس، تدریس جانشین، مدیریت آموزشی و خدمات تخصصی — بر عهده شهرداری است. شهرداری همچنین موظف است در صورت نیاز آموزش استثنائی ارائه دهد. هیچ پیش‌نیازی برای ورود دانش‌آموزان وجود ندارد و نرخ پذیرش در سن شش سالگی ۱۰۰ درصد است.[۱۱]
دانش‌آموزان حق دارند در مدرسه‌ای که در محله زندگی‌شان است تحصیل کنند. دولت از مدارس می‌خواهد که دانش‌آموزان دارای ناتوانی را در آموزش همگانی‌سازی در آموزش جریان اصلی ادغام کنند.[۶]
آموزش اجباری به ده سال تقسیم می‌شود. مدارسی که هر ده سال را پوشش می‌دهند رایج هستند. همچنین مدارسی وجود دارند که سال‌های اول تا هفتم یا هشتم تا دهم را تدریس می‌کنند. اندازه مؤسسات بسیار متفاوت است. در منطقه شهری ریکیاویک، مدارس می‌توانند تا ۱۲۰۰ دانش‌آموز داشته باشند. در مناطق روستایی، مدارس ممکن است کمتر از ۱۰ دانش‌آموز داشته باشند و حدود ۵۰ درصد مدارس کمتر از ۱۰۰ دانش‌آموز دارند. همه مؤسسات آموزش اجباری مختلط هستند. خدمات مشاوره‌ای متعددی از جمله کمک در زمینه مطالعه و دروس خاص و مشاوره روان‌شناسی در دسترس است.[۶]
هر مدرسه باید رهنمودهای ملی برنامه درسی را دنبال کند، اما برای مدارس با ویژگی‌های خاص استثناهایی وجود دارد. مدرسه موظف است طرح کاری و تقویم سالانه تهیه کند، تدریس و ارزیابی دانش‌آموزان را سازماندهی نماید و فعالیت‌های فوق‌برنامه ارائه دهد. تعداد کلاس‌ها در هر سال به شرح زیر است:[۶]
| سال‌های تحصیلی | محدوده سنی | کلاس در هفته |
|---|---|---|
| ۱–۴ | ۶–۱۰ سال | ۳۰ |
| ۵–۷ | ۱۰–۱۳ سال | ۳۵ |
| ۸–۱۰ | ۱۳–۱۶ سال | ۳۷ |
امروزه رهنمودهای ملی برنامه درسی دارای مقرراتی برای کسانی است که زبان مادری آن‌ها ایسلندی نیست و برای دانش‌آموزان ناشنوا و کم‌شنوا. از دانش‌آموزان انتظار می‌رود با سرعت تدریس هماهنگ باشند؛ اما دانش‌آموزانی که دچار مشکل هستند بدون اینکه از بیشتر کلاس‌هایشان جدا شوند، آموزش جبرانی دریافت می‌کنند. تأکید ویژه‌ای بر ارائه روش‌های گوناگون تدریس وجود دارد.[۶]
ارزیابی
در ایسلند، ارزیابی دانش‌آموزان به شکل داخلی انجام می‌شود و بین مؤسسات مختلف یکسان‌سازی نشده‌است. دانش‌آموزان به‌طور منظم گزارش‌هایی برای سنجش پیشرفت خود دریافت می‌کنند؛ اما شیوه انجام این کار در مدارس مختلف متفاوت است. به عنوان نمونه، ممکن است نمره عددی داده شود یا ارزیابی شفاهی و کتبی صورت پذیرد.[۶]
هدف اصلی ارزیابی‌ها کمک به تسهیل گذار به آموزش متوسطه فوقانی و یاری به دانش‌آموز در انتخاب رشته تحصیلی است. در پایان دوره آموزش اجباری، دانش‌آموزان گواهی‌نامه‌ای با نمرات خود دریافت می‌کنند.[۶]
قانون علاوه بر ارزیابی دانش‌آموزان، مدارس را ملزم می‌کند که نوعی خودارزیابی دربارهٔ کیفیت خدماتشان انجام دهند. مدارس هر پنج سال یک بار از سوی وزارت آموزش، علوم و فرهنگ ارزیابی بیرونی می‌شوند.[۶]
آموزگاران
مشابه آموزش ابتدایی در کشورهای دیگر، از سال اول تا هفتم، یک آموزگار همه درس‌ها را به دانش‌آموزان تدریس می‌کند. از سال هشتم به بعد، دانش‌آموزان از چند آموزگار مختلف درس می‌گیرند (این مرز بین آموزش ابتدایی و متوسطه پایین‌تر است).[۶]
آموزگاران ابتدایی، آموزگاران عمومی هستند که آموزش خود را در دانشگاه ایسلند یا دانشگاه اکوریری گذرانده‌اند. دوره آموزشی معمولاً سه سال طول می‌کشد. آموزگاران متوسطه پایین‌تر نیز ممکن است در دانشگاه ایسلند آموزش دیده باشند و در این صورت داشتن مدرک بی‌ای یا کارشناسی علوم الزامی است. این دوره‌ها هم جنبه دانشگاهی دارند و هم عملی. شهرداری‌ها مسئول استخدام آموزگاران هستند. دوره‌های آموزش ضمن خدمت اختیاری نیز سالانه ارائه می‌شوند.[۶]
آموزش متوسطه فوقانی
آموزش متوسطه فوقانی یا فرامهالدسکولی (به ایسلندی: framhaldsskóli) به معنای تحت‌اللفظی «مدرسه ادامه»، پس از متوسطه پایین‌تر قرار می‌گیرد. این مدارس در انگلیسی گیمنازیوم نیز نامیده می‌شوند. این دوره اجباری نیست، اما هر کسی که آموزش اجباری را گذرانده حق دارد وارد آموزش متوسطه فوقانی شود.[۷] دوره معمول سه سال است برای دانش‌آموزان بین ۱۶ تا ۱۹ سال. طول دوره، به‌ویژه در برنامه‌های آموزش فنی و حرفه‌ای، می‌تواند متفاوت باشد. این مرحله از آموزش بر اساس قانون مدارس متوسطه فوقانی مصوب ۲۰۰۷ اداره می‌شود. مانند همه مدارس ایسلند، مدارس متوسطه فوقانی نیز مختلط هستند.[۶]
دانش‌آموزان نیازی به پرداخت شهریه ندارند، اما باید هزینه ثبت‌نام را بپردازند و انتظار می‌رود کتاب‌های درسی خود را تهیه کنند. دانش‌آموزانی که در برنامه‌های حرفه‌ای ثبت‌نام می‌کنند بخشی از هزینه مواد مصرفی را می‌پردازند.[۶]
همه دانش‌آموزان با رسیدن به شانزده سالگی حق ورود به آموزش متوسطه فوقانی را دارند. حدود ۹۷ درصد از دانش‌آموزانی که آموزش اجباری را به پایان می‌رسانند وارد آموزش متوسطه فوقانی می‌شوند؛ اما نرخ ترک تحصیل قابل توجهی وجود دارد. برای رشته‌های مختلف پیش‌نیازهای مشخصی وجود دارد، اما چون همه دانش‌آموزان حق این نوع آموزش را دارند، برای کسانی که نتوانند الزامات را برآورده کنند برنامه عمومی مطالعاتی در دسترس است. برخی مدارس از محبوبیت و اعتبار بیشتری برخوردارند، به‌ویژه در ریکیاویک، و ممکن است سالانه مجبور شوند صدها دانش‌آموز را رد کنند.[۳]
سال تحصیلی نه ماه است و به دو نیمسال تحصیلی تقسیم می‌شود: پاییزه و بهاره. دانش‌آموزان هفتگی حدود ۳۲ تا ۴۰ کلاس دارند که هر کلاس ۴۰ تا ۸۰ دقیقه طول می‌کشد. این مقدار بین مؤسسات مختلف تفاوت زیادی دارد.[۶]
در کشور حدود چهل گیمنازیوم وجود دارد که اندازه آن‌ها مانند مدارس ابتدایی بسیار متفاوت است. بزرگترین گیمنازیوم‌ها بیش از ۳٬۰۰۰ دانش‌آموز دارند و کوچکترین‌ها کمتر از پنجاه نفر. گیمنازیوم‌ها به گروه‌های زیر تقسیم می‌شوند:[۶]
- مدارس دستور زبان— برنامه‌های سه‌ساله که با آزمون‌های ورود به دانشگاه پایان می‌یابند؛
- مدارس صنعتی-حرفه‌ای— برنامه‌های نظری و عملی در رشته‌های مختلف؛
- مدرسه جامع— ترکیبی از برنامه‌های مدارس دستور زبان و مدارس صنعتی-حرفه‌ای به‌علاوه برنامه‌های حرفه‌ای تخصصی؛
- مدارس حرفه‌ای تخصصی— برنامه‌های مطالعاتی برای مشاغل و حرفه‌های خاص.
قانون مقرر می‌کند که برنامه‌های دانشگاهی، حرفه‌ای، هنری و عمومی وجود داشته باشند که همه آن‌ها به آموزش عالی منتهی شوند. از این رو هر گیمنازیومی می‌تواند آزمون ورود به دانشگاه موسوم به ستودنتسپروف را برگزار کند، به شرطی که مقررات وزارت آموزش را رعایت نماید.[۶]
گیمنازیوم‌ها بر اساس نظام واحد-اعتباری کار می‌کنند، یعنی هر نیمسال به واحدهای درسی تقسیم می‌شود که هر واحد ارزش اعتباری مشخصی دارد. دانش‌آموزان می‌توانند بر اساس شرایط شخصی خود سرعت پیشرفت تحصیلی‌شان را تنظیم کنند. این نظام در بیشتر مؤسسات متوسطه فوقانی ایسلند به‌کار می‌رود.[۶]
بسیاری از مؤسسات کلاس‌های شبانه برای بزرگسالان ارائه می‌دهند که برخی از آن‌ها با برنامه‌های روزانه هم‌سطح هستند. آموزش از راه دور نیز در بیشتر مدارس ارائه می‌شود.[۶]
ارزیابی
آزمون‌ها در پایان هر نیمسال برگزار می‌شوند، نه در پایان سال تحصیلی. سال‌های آخر اغلب بر اساس ارزیابی‌های مستمر و تکالیف انجام می‌شود؛ اما برخی برنامه‌ها آزمون نهایی دارند. تا سال تحصیلی ۲۰۰۳–۲۰۰۴ هیچ آزمون هماهنگ ملی در آموزش متوسطه فوقانی وجود نداشت که در آن سال برای برخی دروس اجرا شد. مؤسسات موظف به خودارزیابی هستند و مانند مؤسسات آموزش اجباری هر پنج سال یک بار ارزیابی بیرونی می‌شوند.[۶]
آموزگاران
آموزگاران متوسطه فوقانی باید چهار سال دانشگاهی گذرانده باشند که حداقل دو سال آن به درس اصلی و حداقل یک سال به روش‌شناسی و مهارت‌های تدریس اختصاص یافته باشد. آموزگاران حرفه‌ای باید در رشته خود صلاحیت داشته یا استاد صنعت در حرفه خود بوده و حداقل دو سال تجربه داشته باشند.[۶]
دوره‌های آموزش ضمن خدمت نیز ارائه می‌شوند. آموزگاران از سوی دولت حقوق می‌گیرند اما توسط مدرسه استخدام می‌شوند.[۶]
آموزش عالی
آخرین سطح، آموزش دانشگاهی یا هاسکولی (به ایسلندی: háskóli) به معنای تحت‌اللفظی «مدرسه عالی» است. در ایسلند فهرست دانشگاه‌های ایسلند هشت مؤسسه از این نوع وجود دارد که بیشتر آن‌ها دولتی هستند. نخستین مؤسسه، دانشگاه ایسلند، در سال ۱۹۱۱ گشایش یافت و همچنان مهم‌ترین مؤسسه آموزش عالی کشور است.[۱۲] در سال‌های اخیر، دانشگاه‌های بیشتری در سراسر کشور گشایش یافته و گزینه‌های موجود را گسترش داده‌اند. قانون مربوط به مؤسسات آموزش عالی در سال ۱۹۹۷ تصویب شد که تعریف اصطلاح هاسکولی را نیز در بر می‌گیرد. برای هر مؤسسه دولتی نیز قانون جداگانه‌ای وجود دارد که نقش آن در پژوهش و سازماندهی کلی را تعریف می‌کند.[۹] دانشگاه‌های خصوصی و دولتی هر دو از دولت بودجه دریافت می‌کنند.[۱۲]
مدیریت هر دانشگاه به سنا، رئیس دانشگاه، جلسات دانشکده، شوراهای دانشکده و رئیس دانشکده تقسیم می‌شود (اگرچه برخی دانشگاه‌ها به دانشکده تقسیم نشده‌اند). سنا نهایتاً تصمیمات مربوط به اداره و سازماندهی مؤسسه را می‌گیرد و سیاست‌گذاری می‌کند. دولت با دانشگاه قرارداد می‌بندد که در آن اهداف مؤسسه و میزان بودجه دولتی تعریف می‌شود.[۶]
با وجود افزایش تعداد مؤسسات آموزش عالی در کشور، بسیاری از دانش‌آموزان تصمیم می‌گیرند تحصیلات دانشگاهی خود را در خارج از کشور دنبال کنند (حدود ۱۶ درصد، بیشتر در مقاطع تحصیلات تکمیلی).[۶]
سال تحصیلی از سپتامبر تا مه ادامه دارد و به دو نیمسال پاییزه و بهاره تقسیم می‌شود.[۶]
پذیرش
بیشتر دانشجوی کارشناسی از دانشجویان باید برای ورود به دانشگاه نوعی آزمون ورود به دانشگاه بگذرانند؛[۱۳] اما کسانی که تجربه کاری کافی دارند در برخی موارد پذیرفته می‌شوند. برنامه‌های حرفه‌ای و فنی الزامات کمتری دارند و تنها داشتن نوعی تجربه در رشته انتخابی را شرط می‌دانند. مؤسسات آزادند معیارهای پذیرش خود را تعیین کنند. ثبت‌نام دانشجویان هر سال از مه تا ژوئن انجام می‌شود؛ اما مهلت ثبت‌نام برای دانشجویان خارجی زودتر است: ۱۵ مارس.[۶]
حمایت مالی از دانشجویان
در مؤسسات دولتی، دانش‌آموزان فقط باید هزینه ثبت‌نام بپردازند و شهریه وجود ندارد. مؤسسات خصوصی اما شهریه دریافت می‌کنند. همه دانشجویان می‌توانند از صندوق وام دانشجویی ایسلند حمایت مالی دریافت کنند؛ مبلغ دقیق بستگی به وضعیت مالی و شخصی دانشجو دارد. دانشجو باید این وام را دو سال پس از اتمام برنامه تحصیلی بازپرداخت کند. علاوه بر دانشجویان ایسلندی، دانشجویان از کشورهای عضو اتحادیه اروپا یا منطقه اقتصادی اروپا-EFTA نیز می‌توانند برای وام درخواست دهند، به شرطی که حداقل یک سال در کشور در رشته خود کار کرده باشند.[۶]
سالانه تعداد محدودی بورس تحصیلی برای دانشجویان خارجی جهت مطالعه زبان ایسلندی و ادبیات ایسلندی در دانشگاه ایسلند توسط وزارت آموزش، علوم و فرهنگ ارائه می‌شود.[۶]
کمک‌هزینه‌های پژوهشی برای دانشجویان تکمیلی در دانشگاه‌های پژوهشی موجود است که بر اساس درخواست مشترک دانشجو و استاد و تأیید دانشکده مربوطه اعطا می‌شود.[۶]
آموزش استثنائی
پیش از قانون آموزش اجباری ۱۹۷۴، تنها گروه‌های منتخبی از دانش‌آموزان دارای ناتوانی، مانند دانش‌آموزان ناشنوا و نابینا، هرگونه آموزش استثنائی رسمی دریافت می‌کردند، هرچند دانش‌آموزان با معلولیت‌های خفیف از سال ۱۹۰۷ در مدارس روستایی پذیرفته می‌شدند.[۵] با تغییر قانون، یک مدرسه ویژه در ریکیاویک برای دانش‌آموزان دارای کم‌توانی ذهنی تأسیس شد و برنامه‌های مشابه دیگری نیز دنبال شدند. دانش‌آموزان دارای ناتوانی جسمی در کلاس‌های عادی ادغام شدند. دانشگاه آموزش ایسلند برنامه‌هایی برای آموزش آموزگاران و متخصصان دیگر جهت ارائه خدمات مناسب توسعه داد.[۵]
منابع
- ↑ "Greinargerð". www.stjornarradid.is (in Icelandic). Archived from the original on 14 اوت 2024. Retrieved 13 مه 2026.
- ↑ "Greinargerð". www.stjornarradid.is (in Icelandic). Archived from the original on 14 ژانویه 2024. Retrieved 13 مه 2026.
- 1 2 «Nám að loknum grunnskóla | Innritun». بایگانی‌شده از اصلی در ۲۲ اوت ۲۰۱۰. دریافت‌شده در ۱۶ مه ۲۰۱۰.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ Indicators on Education, in the OECD, 1999/00 - High educational attainment in Norway بایگانی‌شده در ۲۰۰۷-۱۰-۰۱ توسط Wayback Machine
- 1 2 3 4 Sigridur Bjarnason, Dora؛ Peck, Bryan T. (۲۰۰۳). School Inclusion in Iceland: The Cloak of Invisibility (Education--Emerging Goals in a New Millennium). Nova Science Publishers. صص. ۳۷–۴۲. شابک ۹۷۸-۱-۵۹۰۳۳-۶۱۲-۰.
{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 The Educational System In Iceland بایگانی‌شده در ۲۰۰۷-۰۹-۲۷ توسط Wayback Machine
- 1 2 3 4 «Icelandic - Educational - Education - System - in Iceland». بایگانی‌شده از اصلی در ۱۰ اکتبر ۲۰۰۷. دریافت‌شده در ۱۳ سپتامبر ۲۰۰۷.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - 1 2 «Menntaskólinn í Reykjavík». بایگانی‌شده از اصلی در ۱۳ اوت ۲۰۰۷. دریافت‌شده در ۲۲ سپتامبر ۲۰۰۷.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - 1 2 Structure Of Education System In Iceland
- ↑ Educational system < Education in Iceland < Ministry of Education, Science and Culture
- ↑ Iceland - Education
- 1 2 University of Iceland - Higher Education بایگانی‌شده در ۲۰۰۷-۰۸-۲۰ توسط Wayback Machine
- ↑ Iceland 99..104 بایگانی‌شده در ۲۰۰۷-۰۷-۱۳ توسط Wayback Machine
- مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Education in Iceland». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۹ مه ۲۰۲۶.
- مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Bildungssystem in Island». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای آلمانی ، بازبینی‌شده در ۹ مه ۲۰۲۶.
- مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Système éducatif en Islande». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای فرانسوی، بازبینی‌شده در ۹ مه ۲۰۲۶.
پیوند به بیرون
- آموزش در ایسلند