آموزش در تایلند
  | |
| وزارت آموزش تایلند وزارت آموزش عالی، علوم، پژوهش و نوآوری | |
|---|---|
| وزیر آموزش وزیر آموزش عالی، علوم، پژوهش و نوآوری | پراسِرت جانتاراروانگ‌تونگ[۱] یودچانان وونگساوات |
| بودجهٔ آموزش و پرورش ملی (سال مالی ۲۰۲۵) | |
| بودجه | ۳۴۰٬۷۷۴٫۶ میلیون بات |
| داده‌های همگانی | |
| زبان‌های نخست | |
| گونه نظام آموزشی | ملی |
| تأسیس رسمی | ۱۸۹۲ |
| باسوادی (۲۰۱۲) | |
| مجموع | ۹۳٫۵٪[۲] |
| نام‌نویسی | |
| مجموع | ۱۳٬۱۵۷٬۱۰۳ (۲۰۱۰) |
| ابتدایی | ۳٬۶۵۱٬۶۱۳ (۲۰۱۰) |
| متوسطه | ۱٬۶۹۵٬۲۲۳ (۲۰۱۰) |
| آموزش عالی | ۶۶۳٬۱۵۰ (۲۰۱۰) |
آموزش در تایلند عمدتاً توسط دولت تایلند از طریق وزارت آموزش تایلند و از سطح پیش‌دبستانی تا دبیرستان فراهم می‌شود. قانون اساسی تایلند، آموزش پایه رایگان را تا پانزده سال تضمین کرده‌است. این آموزش پایه شامل شش سال دبستان و سه سال دوره اول متوسطه است. افزون بر این، سه سال پیش‌دبستانی و سه سال دوره دوم متوسطه نیز به‌صورت رایگان در دسترس است، اما اجباری نیستند.
کودکان ۶ تا ۱۲ ساله به دبستان (به تایلندی: ประถม، «پراتوم») می‌روند و از سن ۱۲ سالگی وارد دوره متوسطه (به تایلندی: มัธยม، «ماتایوم») می‌شوند. دوره متوسطه نیز شش سال است، اما تنها سه سال نخست آن اجباری است. پس از پایه نهم (ماتایوم ۳)، دانش‌آموزان می‌توانند دوره دوم متوسطه را در مسیر آمادگی برای ورود به دانشگاه دنبال کنند یا تحصیلات خود را در رشته‌های آموزش فنی و حرفه‌ای ادامه دهند.
آموزش در خانه در تایلند قانونی است. قانون اساسی و قانون آموزش تایلند صریحاً آموزش جایگزین را به رسمیت می‌شناسند و خانواده را به‌عنوان یک نهاد آموزشی تلقی می‌کنند. قانون آموزش در خانه که در سال ۲۰۰۴ (۱۳۸۳ خورشیدی) به تصویب رسید — آیین‌نامه وزارتی شماره ۳ دربارهٔ حق آموزش پایه توسط خانواده — اجرای این نوع آموزش را تنظیم می‌کند. خانواده‌ها باید درخواست آموزش در خانه را ارائه دهند و دانش‌آموزان سالانه ارزیابی می‌شوند.
نگاه کلی به نظام آموزشی
آموزش پایه در تایلند به سه سطح تقسیم می‌شود: پیش‌دبستانی، دبستان و متوسطه. آموزش پیش‌دبستانی در سال ۲۰۰۴ (۱۳۸۳ خورشیدی) معرفی شد و در سال ۲۰۰۹ (۱۳۸۸ خورشیدی) رایگان اعلام گردید. مدارس دولتی دو سال کودکستان (به تایلندی: อนุบาล؛ «انوبان») برای کودکان سه و چهار ساله و یک سال پیش‌دبستانی برای کودکان پنج ساله ارائه می‌دهند. مشارکت در آموزش پیش‌دبستانی «تقریباً همگانی» است. آموزش اجباری از سن شش سالگی آغاز می‌شود و نه سال به طول می‌انجامد که شامل دبستان «پراتوم» (پایه‌های P1 تا P6) و دوره اول متوسطه «ماتایوم تون» (پایه‌های M1 تا M3) از سن ۱۲ سالگی می‌شود. دوره دوم متوسطه «ماتایوم پلای» (پایه‌های M4 تا M6) نیز اجباری نیست و به دو مسیر عمومی و آموزش فنی و حرفه‌ای تقسیم می‌شود.[۳]
نود و نه درصد از دانش‌آموزان دوره دبستان را تکمیل می‌کنند. تنها ۸۵ درصد دوره اول متوسطه را به پایان می‌رسانند.[۴] حدود ۷۵ درصد به دوره دوم متوسطه (سنین ۱۶ تا ۱۸ سال) راه می‌یابند.[۳] به ازای هر ۱۰۰ دانش‌آموز دبستانی، ۸۵٫۶ دانش‌آموز تحصیلات را در پایه M1 ادامه می‌دهند، ۷۹٫۶ دانش‌آموز تا M3 ادامه می‌دهند و تنها ۵۴٫۸ نفر به M6 یا مدارس حرفه‌ای می‌رسند.[۵]
مدارس متوسطه دوم به سه دسته تقسیم می‌شوند: مدارس عمومی، مدارس آموزش فنی و حرفه‌ای و مدارس جامع که هر دو مسیر را ارائه می‌دهند. دانش‌آموزانی که مسیر عمومی را انتخاب می‌کنند معمولاً قصد ورود به دانشگاه دارند. مدارس آموزش فنی و حرفه‌ای، برنامه‌هایی را ارائه می‌دهند که دانش‌آموزان را برای اشتغال یا تحصیلات بیشتر آماده می‌کنند.[۳]
پذیرش در دوره دوم متوسطه از طریق آزمون ورودی انجام می‌شود. پس از پایان هر سطح، دانش‌آموزان باید در آزمون ملی آموزشی (NET) قبول شوند تا فارغ‌التحصیل شوند. کودکان ملزم به گذراندن شش سال دبستان و حداقل سه سال اول دبیرستان هستند. فارغ‌التحصیلان سال ششم دبیرستان نامزد دو آزمون هستند: O-NET (آزمون عادی ملی آموزشی) و A-NET (آزمون پیشرفته ملی آموزشی).[۶]
مدارس دولتی زیر نظر دولت اداره می‌شوند. بخش خصوصی شامل مدارس انتفاعی و مدارس غیرانتفاعی با شهریه است که اغلب توسط سازمان‌های خیریه — به‌ویژه کلیساهای کاتولیک دیوسزی و راهبان مذهبی که بیش از ۱۴۳ مدرسه بزرگ ابتدایی و متوسطه در سراسر کشور اداره می‌کنند — اداره می‌شوند.[۷] مدارس روستایی و مدارس ناحیه‌ای معمولاً کودکستان و کلاس‌های دبستانی دارند، در حالی که مدارس شهری، دانش‌آموزان را از کودکستان تا سن ۱۵ سالگی پوشش می‌دهند و مدارس متوسطه مجزا برای سنین ۱۳ تا ۱۸ سال وجود دارد.
به دلیل محدودیت‌های بودجه‌ای، مدارس روستایی معمولاً از تجهیزات کمتری نسبت به مدارس شهری برخوردارند. سطح آموزش، به‌ویژه در زبان انگلیسی، بسیار پایین‌تر است و بسیاری از دانش‌آموزان دبیرستانی روزانه ۶۰ تا ۸۰ کیلومتر به مدارس شهر نزدیک رفت‌وآمد می‌کنند.
سال تحصیلی به دو نیمسال تقسیم می‌شود. در مدارس دولتی، نیمسال اول در اواسط ماه مه آغاز می‌شود و تا اواخر سپتامبر یا اوایل اکتبر ادامه می‌یابد؛ نیمسال دوم از اواخر اکتبر یا اوایل نوامبر شروع شده و تا اواخر فوریه یا اوایل مارس پایان می‌یابد. در مجموع حدود ۱۲ هفته تعطیلات در سال تحصیلی وجود دارد. در مدارس خصوصی، نیمسال اول در اوت آغاز و در دسامبر پایان می‌یابد و نیمسال دوم از ژانویه تا جولای است.[۶]
| سن معمول | مرحله | سطح/پایه | یادداشت‌ها | ||
|---|---|---|---|---|---|
| ۳ | آموزش پایه | آموزش پیش‌دبستانی (کودکستان) | متغیر (معمولاً انوبان ۱–۳) | ||
| ۴ | |||||
| ۵ | |||||
| ۶ | آموزش ابتدایی | پراتوم ۱ | |||
| ۷ | پراتوم ۲ | ||||
| ۸ | پراتوم ۳ | ||||
| ۹ | پراتوم ۴ | ||||
| ۱۰ | پراتوم ۵ | ||||
| ۱۱ | پراتوم ۶ | ||||
| ۱۲ | دوره اول متوسطه | ماتایوم ۱ | |||
| ۱۳ | ماتایوم ۲ | ||||
| ۱۴ | ماتایوم ۳ | ||||
| دوره دوم متوسطه | عمومی | حرفه‌ای | |||
| ۱۵ | ماتایوم ۴ | گواهی‌نامه حرفه‌ای (۳ سال) | |||
| ۱۶ | ماتایوم ۵ | ||||
| ۱۷ | ماتایوم ۶ | ||||
| ⋮ | آموزش دانشگاهی | متغیر | |||
پیشینه
آموزش رسمی ریشه در مدارس معبد تایلند دارد که در آن دوران تنها برای پسران در دسترس بود. از اواسط سده شانزدهم، تایلند تحت نفوذ قابل‌توجه کاتولیک‌های فرانسوی قرار گرفت تا اینکه در اواسط سده هفدهم این نفوذ به شدت کاهش یافت و کشور به تقویت ایدئولوژی فرهنگی خود بازگشت. برخلاف بسیاری از مناطق جنوب و جنوب شرق آسیا، از جمله شبه‌قاره هند، میانمار، لائوس، ویتنام، کامبوج، شبه‌جزیره مالایی، اندونزی و فیلیپین، تایلند هرگز مستعمره یک قدرت غربی نشد. در نتیجه، آموزش ساختاریافته به سبک کشورهای توسعه‌یافته با از سرگیری دیپلماسی در اواخر سده نوزدهم شتاب تازه‌ای گرفت.
آموزش در دوران کهن
احتمالاً یکی از نخستین گونه‌های آموزش هنگامی آغاز شد که پادشاه رام کهامهنگ در سال ۱۲۸۳ میلادی (۶۶۲ خورشیدی) الفبای تایلندی را بر پایه خطوط مون، خمر و هندی جنوبی اختراع کرد. کتیبه‌های سنگی از سال ۱۲۹۲ در این خط نو، جنبه‌های اخلاقی، فکری و فرهنگی را به تصویر می‌کشند. در دوره پادشاهی سوخوتای (۱۲۳۸–۱۳۷۸ میلادی)، آموزش توسط نهاد سلطنتی آموزشی («راجابوندیت») به اعضای خانواده سلطنتی و اشراف ارائه می‌شد، در حالی که مردم عادی توسط راهبان بودایی آموزش می‌دیدند.
در دوره پادشاهی آیوتایا از ۱۳۵۰ تا ۱۷۶۷ میلادی، در زمان سلطنت پادشاه نارای کبیر (۱۶۵۶–۱۶۸۸)، اثر «چیندامانی» — که به‌طور کلی به‌عنوان نخستین کتاب درسی زبان تایلندی شناخته می‌شود و دستور زبان، شعر و اشکال رسمی مکاتبات را در خود گرد آورده — توسط منجم دربار به نام «پرا هوراتیبودی» نوشته شد تا نفوذ آموزشی مدارس ژزوئیت فرانسوی را مهار کند. این کتاب تا دوره سلطنت چولالونگ کورن (۱۸۶۸–۱۹۱۰) در کاربرد بود. مبلغان کاتولیک از سال ۱۵۶۷ در آیوتایا فعال بودند و ژزوئیت‌های فرانسوی در سال ۱۶۶۲ اجازه اقامت در آیوتایا را دریافت کردند. پس از مرگ نارای، احساسات بیگانه‌هراسی در دربار افزایش یافت و پیوندهای با غرب و هر نوع آموزش غربی عملاً قطع شد. این پیوندها تا زمان سلطنت پادشاه مونگکوت در اواسط سده نوزدهم به سطح پیشین خود بازنگشت.
توسعه نظام آموزشی
از طریق اصلاحات سانگهای بودایی، راما یکم (۱۷۸۲–۱۸۰۹) توسعه آموزش عمومی را شتاب بخشید. در دوره سلطنت پادشاه راما چهارم (۱۸۵۱–۱۸۶۵)، دستگاه چاپ وارد تایلند شد و برای نخستین بار کتاب‌ها به زبان تایلندی در دسترس قرار گرفتند. زبان انگلیسی به زبان مشترک خاور دور تبدیل شده بود و آموزشی که راهبان ارائه می‌دادند برای کارگزاران دولتی ناکافی بود. راما چهارم فرمان داد که اقداماتی برای نوسازی آموزش انجام شود و اصرار داشت که زبان انگلیسی در برنامه درسی گنجانده شود.
پادشاه راما پنجم (۱۸۶۸–۱۹۱۰) به توسعه آموزش ادامه داد. در سال ۱۸۷۱، نخستین مدرسه نسبتاً مدرن با ساختمان اختصاصی، معلمان غیر روحانی و جدول زمانی در قصر گشوده شد تا به اعضای مذکر خانواده سلطنتی و پسران اشراف آموزش دهد. «فرمان سلطنتی مدرسه‌سازی» اعلام شد، آموزش زبان انگلیسی در قصر برای خانواده سلطنتی آغاز شد و مدارسی برای آموزش فرزندان مردم عادی خارج از قصر تأسیس شدند. با کمک مستشاران خارجی — عمدتاً انگلیسی — پادشاه در سال ۱۸۸۷ یک اداره آموزش تأسیس کرد که در آن زمان ۳۴ مدرسه با بیش از ۸۰ معلم و نزدیک به ۲٬۰۰۰ دانش‌آموز فعال بودند. در سال ۱۸۹۲، این اداره به وزارت آموزش تبدیل شد.[۶]
در سال ۱۸۹۷، به ابتکار ملکه سریبارجاریندرا، دختران نیز به نظام آموزشی راه یافتند. در سال ۱۸۹۸، یک برنامه آموزشی دو بخشی برای بانکوک و استان‌ها راه‌اندازی شد که برنامه‌هایی برای پیش‌دبستانی، ابتدایی، متوسطه، فنی و آموزش عالی را دربر می‌گرفت. در سال ۱۹۰۱، نخستین مدرسه دولتی دختران به نام «بامرونگ ویجاساتری» در بانکوک تأسیس شد و در سال ۱۹۱۳، نخستین مدرسه تربیت معلم برای زنان در مدرسه دختران «بنجاما راجالای» گشایش یافت.
نخستین دانشگاه تایلند، دانشگاه چولالونگکورن، به نام چولالونگ کورن (راما پنجم) نامگذاری شد. این دانشگاه توسط فرزند و جانشین او واجیراوود (راما ششم) در سال ۱۹۱۷ (۱۲۹۶ خورشیدی) با ادغام مدرسه صفحات سلطنتی و کالج پزشکی تأسیس گردید.[۹] در سال ۱۹۲۱، قانون آموزش اجباری ابتدایی اعلام شد.
آموزش برای توسعه پایدار
تایلند تفسیر ویژه‌ای از آموزش برای توسعه پایدار (ESD) دارد؛ «فلسفه اقتصاد کفایت» نقش پیشرو در شکل‌دهی به سیاست‌ها از جمله برنامه ملی توسعه اقتصادی و اجتماعی و قانون ملی آموزش داشته‌است. آموزش برای توسعه پایدار به‌طور گسترده‌ای در برنامه درسی آموزش ابتدایی و متوسطه از طریق چارچوب اقتصاد کفایت ادغام شده‌است. از سال ۲۰۰۲، برنامه آموزشی کشور گنجاندن آموزش برای توسعه پایدار را از پنج طریق مشخص ترویج داده‌است: نخست، موضوعات و محتوای مرتبط در هشت حوزه اصلی برنامه درسی گنجانده شده‌اند؛ دوم، پرورش منش دانش‌آموزان بر اساس هشت ویژگی از جمله یادگیری فعال، سبک زندگی کفایت‌محور و مسئولیت‌پذیری اجتماعی تعریف شده‌است؛ سوم، فعالیت‌های یادگیری پروژه‌محور مانند باشگاه‌ها و اردوهای حفاظت از طبیعت پیش‌بینی شده‌است؛ چهارم، ماژول‌های یادگیری ویژه مانند انرژی‌های تجدیدپذیر یا فلسفه اقتصاد کفایت توسعه و گنجانده شده‌اند؛ پنجم، پس از اصلاحات ساختاری ۲۰۰۸، ۳۰ درصد از کل برنامه درسی به موضوعات محلی و بومی اختصاص یافته‌است.[۱۰]
دوازده ارزش
پرایوت چان-او-چا، نخست‌وزیر و رئیس نظامی تایلند، در سال ۲۰۱۷ (۱۳۹۵ خورشیدی) اعلام کرد که اصلاح نظام آموزشی به‌فوریت ضروری است.[۱۱] پس از کودتای نظامی مه ۲۰۱۴ (اردیبهشت ۱۳۹۳)، پرایوت در یک برنامه تلویزیونی در جولای، دستور داد مدارس فهرستی از ۱۲ ارزش «تایلندی» که او تهیه کرده بود را نصب کنند.[۱۲] این ارزش‌ها عبارتند از:
- وفاداری به ملت، دین و پادشاهی
- صداقت، فداکاری، استقامت و آرمان والا برای خیر عمومی
- سپاس‌گزاری از والدین، سرپرستان و معلمان
- پشتکار در کسب دانش از طریق تحصیل در مدرسه و سایر روش‌ها
- حفظ آداب و سنن تایلندی
- اخلاق‌مداری و خیرخواهی نسبت به دیگران
- درک درست از دموکراسی با پادشاه به‌عنوان رئیس کشور
- انضباط، احترام به قانون و اطاعت از بزرگ‌ترها
- آگاهی مداوم برای انجام اعمال نیک به‌گونه‌ای که اعلی‌حضرت پادشاه آموخته‌است
- پیروی از اقتصاد خودکفا بر اساس آموزش‌های اعلی‌حضرت پادشاه
- توان جسمی و روحی؛ سرپیچی از گناهان دینی
- تقدم منافع ملی بر منافع شخصی
مقامات به مدارس دولتی و نهادهای دولتی دستور دادند پارچه‌نوشته‌ای با آموزه‌های ژنرال پرایوت را نصب کنند. نهادهای دولتی همچنین یک شعر، یک ترانه و یک فیلم ۱۲ قسمتی بر اساس این آموزه‌ها تهیه کردند. در اواخر دسامبر ۲۰۱۴، وزارت اطلاعات، ارتباطات و مخابرات مجموعه‌ای از «برچسب‌ها» (استیکر) را برای تصویرسازی هر یک از دوازده ارزش برای کاربران برنامه گفتگوی لاین منتشر کرد.
آموزش نظامی برای کودکستانی‌ها
دولت نظامی زیر نظر پرایوت چان-او-چا برنامه «گردان مدافع سرزمین» را راه‌اندازی کرد تا به کودکان یونیفورم‌پوش چهار و پنج ساله شنا روی زمین، خزیدن زیر تور، ادای احترام نظامی و خوردن از سینی‌های فلزی روی زمین را بیاموزد. بر اساس گزارش رسانه تایلندی زبان «ماتیچون آنلاین»، «سربازان به کودکان عملیات نظامی نشان دادند و ارزش‌های میهن‌پرستانه از جمله عشق به ملت، ادیان و پادشاهی تایلند را از طریق دوازده ارزش تایلندی به آن‌ها آموختند.» این رسانه گزارش داد که این دومین بار است که نیروی زمینی سلطنتی تایلند این برنامه را اجرا کرده‌است و مدارس و کودکستان‌های بیشتری در آینده به این برنامه خواهند پیوست.[۱۳]
نتایج بررسی بهره هوشی ۲۰۱۵
یک بررسی در سال ۲۰۱۵ (۱۳۹۳ خورشیدی) توسط وزارت بهداشت عمومی نشان داد که میانگین بهره هوشی دانش‌آموزان تایلندی ۹۳ است که نسبت به عدد ۹۴ در سال ۲۰۱۱ کاهش یافته و از استاندارد بین‌المللی ۱۰۰ پایین‌تر است.[۱۴]
یکی از علل احتمالی کاهش بهره هوشی، تغذیه نامناسب و به‌ویژه کمبود ید است.[۱۴]
در جولای ۲۰۱۵، اداره بهداشت تایلند برنامه‌ای را برای ارائه تغذیه بهتر و آموزش بهداشت در مدارس دولتی آغاز کرد. اهداف این برنامه شامل افزایش میانگین بهره هوشی از ۹۴ به ۱۰۰ و افزایش میانگین قد کودکان بود. در آن زمان، پسران به‌طور میانگین ۱۶۷ سانتی‌متر و دختران ۱۵۷ سانتی‌متر قد داشتند. هدف این بود که در طول ۱۰ سال، این اعداد به ترتیب به ۱۷۵ و ۱۶۵ سانتی‌متر برسند.[۱۵]
در سال ۲۰۱۵، یک پژوهش بانک جهانی به این نتیجه رسید که «یک‌سوم از نوجوانان ۱۵ ساله تایلند 'از نظر کارکردی بی‌سواد' هستند» از جمله نزدیک به نیمی از کسانی که در مدارس روستایی درس می‌خوانند.[۱۱] بانک جهانی پیشنهاد کرد تایلند نظام آموزشی خود را بخشاً از طریق ادغام و بهینه‌سازی بیش از ۲۰٬۰۰۰ مدرسه در سراسر کشور اصلاح کند. گزینه دیگر استخدام ۱۶۰٬۰۰۰ معلم بیشتر برای مدارس خارج از پایتخت بود تا نسبت معلم به دانش‌آموز را با بانکوک هم‌تراز کند.[۱۶]
حقوق آموزش
ابتکار سنجش حقوق بشر[۱۷] نشان می‌دهد که تایلند با توجه به سطح درآمد خود، ۶۹٫۵ درصد از آنچه را که باید در زمینه حق آموزش محقق کند، به اجرا درآورده است.[۱۸]
منابع
- ↑ «Office of the Minister of Education». Ministry of Education Thailand (MOE). بایگانی‌شده از اصلی (PDF) در ۲۴ ژوئن ۲۰۲۰. دریافت‌شده در ۸ ژانویه ۲۰۱۸.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «Thailand, Statistics». UNICEF. بایگانی‌شده از اصلی در ۲۶ ژوئیه ۲۰۲۰. دریافت‌شده در ۳۱ مارس ۲۰۱۵.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - 1 2 3 Education in Thailand: An OECD-UNESCO Perspective; Reviews of National Policies for Education (ویراست PDF). Paris: OECD/UNESCO. ۲۰۱۶. شابک ۹۷۸۹۲۶۴۲۵۹۱۱۹. دریافت‌شده در ۱ فوریه ۲۰۱۸.
{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ Mala، Dumrongkiat (۷ ژانویه ۲۰۱۸). «Govt seeks to close the great class divide». Bangkok Post. دریافت‌شده در ۱ فوریه ۲۰۱۸.
{{cite news}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ Wipatayotin، Apinya (۷ ژانویه ۲۰۱۸). «Ex-education chief urges reform». Bangkok Post. دریافت‌شده در ۱ فوریه ۲۰۱۸.
{{cite news}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - 1 2 3 Michael، Rachel؛ Trines، Stephan (۶ فوریه ۲۰۱۸). «Education in Thailand». World Education News + Reviews (WENR). World Education Services (WES). بایگانی‌شده از اصلی در ۱۹ سپتامبر ۲۰۲۰. دریافت‌شده در ۱۵ ژوئن ۲۰۱۸.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ Chanupakara، Surin (۲۰۱۳). «MANAGEMENT OF CATHOLIC SCHOOL IN THAILAND BEYOND CATHOLIC SCHOOL IDENTITY» (PDF). Silpakorn University.
{{cite journal}}: از پارامتر ناشناخته|degree=صرف‌نظر شد (کمک); یادکرد journal نیازمند|journal=است (کمک)نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «กฎกระทรวง ว่าด้วยการแบ่งระดับและประเภทของการศึกษาขั้นพื้นฐาน พ. ศ. ๒๕๔๖» [Ministerial regulation concerning the stages and types of basic education, B.E. ۲۵۴۶] (PDF). Office of the Council of State. بایگانی‌شده از اصلی (PDF) در ۴ اوت ۲۰۱۷. دریافت‌شده در ۱۷ ژوئن ۲۰۱۴.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «CU History». Chulalongkorn University. دریافت‌شده در ۸ ژانویه ۲۰۱۸.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ Issues and trends in Education for Sustainable Development. France: UNESCO. ۲۰۱۸. ص. ۹۶. شابک ۹۷۸۹۲۳۱۰۰۲۴۴۱.
{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - 1 2 «Poor schools are at the heart of Thailand's political malaise». The Economist. ۲۱ ژانویه ۲۰۱۷. دریافت‌شده در ۲۰ ژانویه ۲۰۱۷.
{{cite news}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «Prayuth Asks Media To Stop Asking Kids About '12 Values'». Khaosod English. ۲۴ ژانویه ۲۰۱۵. دریافت‌شده در ۱۹ اکتبر ۲۰۱۶.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ Cochrane، Liam (۲۳ دسامبر ۲۰۱۶). «Thai junta begins military program for kindergarten children to instil patriotism». ABC News. دریافت‌شده در ۲۳ دسامبر ۲۰۱۶.
{{cite news}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - 1 2 Maxwell، Daniel؛ Kamnuansilpa، Peerasit (۶ ژوئن ۲۰۱۵). «Low IQ levels a wake-up call for Thailand». Bangkok Post. دریافت‌شده در ۶ ژوئن ۲۰۱۵.
{{cite news}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «Thailand to boost average height with better school meals». The Nation. ۱۷ ژوئیه ۲۰۱۵. بایگانی‌شده از اصلی در ۶ اوت ۲۰۱۷. دریافت‌شده در ۱۷ ژوئیه ۲۰۱۵.
{{cite news}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ Changsorn، Pichaya (۴ ژوئن ۲۰۱۵). «Education reforms critical for the Thai economy, says World Bank». The Nation. بایگانی‌شده از اصلی در ۴ ژوئن ۲۰۱۶. دریافت‌شده در ۱۵ مه ۲۰۱۶.
{{cite news}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «Human Rights Measurement Initiative – The first global initiative to track the human rights performance of countries». humanrightsmeasurement.org. دریافت‌شده در ۷ مارس ۲۰۲۲.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ "Thailand - HRMI Rights Tracker". rightstracker.org (in English). 2020. Archived from the original on 24 مارس 2022. Retrieved 15 ژانویه 2023.
- مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Education in Thailand». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۹ مه ۲۰۲۶.
- مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Pendidikan di Thailand». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای اندونزیایی ، بازبینی‌شده در ۹ مه ۲۰۲۶.
- مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «การศึกษาในประเทศไทย». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای تایلندی ، بازبینی‌شده در ۹ مه ۲۰۲۶.
پیوند به بیرون
- آموزش در تایلند
- استفاده از محتوای-آزاد
- الگوهای ویکینبشته فاقد شناسه