آموزش در تایوان
| وزارت آموزش تایوان | |
|---|---|
| Minister | چنگ یینگ‌یائو |
| بودجهٔ آموزش و پرورش ملی (۲۰۲۵) | |
| بودجه | NT$ ۲٫۹۲ تریلیون |
| داده‌های همگانی | |
| زبان‌های نخست | ماندارین، برخی دوره‌ها به تایوانی، هاکا، زبان‌های فرمزی یا انگلیسی |
| گونه نظام آموزشی | ملی |
| آموزش ملی دوازده‌ساله | سپتامبر ۲۰۱۹ |
| باسوادی (۲۰۱۷) | |
| مجموع | ۹۸٫۸۷٪[۱] |
| مردان | ۹۹٫۷۳٪ |
| زنان | ۹۷٫۶۹٪ |
| نام‌نویسی (۵٬۳۸۴٬۹۲۶۱) | |
| مجموع | ۲٬۱۵۳٬۷۱۷۲ |
| ابتدایی | ۱٬۶۷۶٬۹۷۰ |
| متوسطه | ۱٬۲۷۰٬۱۹۴۳ |
| آموزش عالی | — |
| ۱وب‌گاه وزارت آموزش ۲شامل کودکستان ۳شامل آموزشکده‌ها | |
آموزش در تایوان زیر نظر وزارت آموزش تایوان اداره می‌شود و یکی از پیشرفته‌ترین نظام‌های آموزشی در جهان به‌شمار می‌رود. این نظام دانش‌آموزانی تربیت می‌کند که در آزمون‌های بین‌المللی، به‌ویژه در ریاضیات و علوم، از بالاترین نمرات جهانی برخوردارند. در سال ۲۰۱۵، دانش‌آموزان تایوانی در آزمون برنامه بین‌المللی ارزیابی دانش‌آموز (PISA) با میانگین نمره ۵۲۳٫۷ (در برابر میانگین ۴۹۳ کشورهای عضو OECD) در جایگاه هفتم جهان قرار گرفتند و تایوان به‌عنوان یکی از برترین کشورها در سواد خواندن، ریاضیات و علوم شناخته شد.
قانون جاری تایوان آموزش دوازده‌ساله را اجباری می‌داند. پیش از اجرای این سیاست در سال ۲۰۱۴ (۱۳۹۳ شمسی)، حدود ۹۵ درصد از فارغ‌التحصیلان دوره راهنمایی به دبیرستان، هنرستان، آموزشکده یا دانشگاه راه می‌یافتند. نظام آموزشی تایوان در چارچوب سنت کنفوسیوسی شکل گرفته و خانواده‌ها ارزش بسیار بالایی برای تحصیل قائلند؛ ۴۵ درصد از تایوانی‌های میان ۲۵ تا ۶۴ سال دارای مدرک کارشناسی یا بالاتر هستند.
با این حال، نظام آموزشی تایوان از جهاتی نیز مورد انتقاد قرار گرفته‌است. از جمله این انتقادها می‌توان به تأکید بیش از حد بر حفظ طوطی‌وار مطالب، فشار تحصیلی سنگین بر دانش‌آموزان، بی‌توجهی به تفکر انتقادی و خلاقیت، و ناتوانی بازار کار در جذب شمار زیاد فارغ‌التحصیلان دانشگاهی اشاره کرد.
پیشینه
کمپانی هند شرقی هلند، وفاداران چینی مینگ زیر فرمان کوکسینگا، چین عصر قینگ و ژاپن هر کدام نظام‌های آموزشی خود را در تایوان پیاده کردند.[۲] در دوران حکومت هلند، آموزش مسیحیت در مدارس تدریس می‌شد.[۳] تایوان در این دوره دارای مدارس سنتی بسیاری بود، از جمله آکادمی دائودونگ، آکادمی فونگ‌یی، آکادمی هوانگ‌شی، آکادمی ژن‌وِن، آکادمی مینگ‌شین و آکادمی پینگتانگ.
در دوران هلندی (دهه ۱۶۳۰ میلادی)، مبلغان مسیحی همراه کمپانی هند شرقی هلند به تایوان آمدند و با بهره‌گیری از الفبای رومی، زبان قبایل بومی پینگپو در نزدیکی روستای سین‌گانگ را مکتوب کردند و تعالیم کتاب مقدس را در مدارس تدریس نمودند. در سال ۱۶۳۶ میلادی، مبلغان هلندی نخستین مدرسه رسمی را در سین‌گانگ بنیان نهادند. این مدارس سرآغاز آموزش رسمی در تایوان شمرده می‌شوند.
در دوره حکومت ژِنگ چنگ‌گونگ (کوکسینگا)، آموزش فرهنگ چینی به‌صورت منظم در تایوان پایه‌گذاری شد. در سال ۱۶۶۶ میلادی، چن یونگ‌هوا نخستین معبد کنفوسیوس تایوان را در چِنگ‌تیان‌فو (پایتخت آن زمان) برپا کرد و در کنار آن نخستین آموزشگاه رسمی دولتی، موسوم به «روشوئه» (儒學)، تأسیس شد.
در دوران قینگ (۱۶۸۳–۱۸۹۵ میلادی)، شی‌لانگ نخستین آموزشگاه را به نام «کتابخانه شی‌دینگ‌فانگ» بنیان نهاد که آموزش رایگان ارائه می‌داد. در طول این دوره، ده‌ها کتابخانه آموزشی (شویوان) در سراسر تایوان تأسیس شد که برخلاف کتابخانه‌های چین سرزمین اصلی که عمدتاً خصوصی بودند، بیشتر آن‌ها دولتی یا مشترک میان دولت و مردم اداره می‌شدند.
پس از جنگ چین و ژاپن در سال ۱۸۹۵ میلادی، تایوان به ژاپن واگذار شد. نخستین مدیر آموزش حکومت ژاپن در تایوان، ایزاوا شوجی، آموزش اجباری کودکان را ـ که آن زمان در خود ژاپن نیز اجرا نمی‌شد ـ در تایوان پیاده کرد. در سال ۱۸۹۵، نخستین مدرسه به سبک غربی در شی‌ژان‌یان تایپه تأسیس شد. تا سال ۱۹۴۳، تایوان دارای ۱٬۰۹۹ دبستان با ۹۳۲٬۵۲۵ دانش‌آموز بود و نرخ تحصیلات اجباری به ۷۱ درصد رسید که پس از ژاپن، بالاترین رقم در آسیا بود.
در سال‌های ۱۹۴۴–۱۹۴۵، جمهوری چین زیر رهبری کومینتانگ به فرماندهی چیانگ کای‌شک کنترل جزیره را به دست گرفت. زیرساخت مدارس خصوصی موجود به دلیل تردید در وفاداری سیاسی آن‌ها محدود شد. پس از عقب‌نشینی جمهوری چین به تایوان در سال ۱۹۴۹ (۱۳۲۸ شمسی)، دولت از مدارس دولتی برای یکپارچه‌سازی جمعیت تایوان بهره گرفت و مدارس خصوصی را که مانعی بر این راه شمرده می‌شدند، سرکوب کرد. با این حال، تا سال ۱۹۵۴ (۱۳۳۳ شمسی) حزب به درخواست‌های اصلاح آموزش تن داد و توسعه و احیای مدارس خصوصی را آغاز کرد. ملی‌گرایان با ابزارهایی چون گماشتن وفاداران در هیئت‌های مدارس و کنترل دقیق بودجه دولتی، اطمینان حاصل کردند که مدارس خصوصی همچنان زیر نفوذ دولت باقی بمانند.[۴]
آموزش عمومی
نظام آموزش عمومی در تایوان از مهدکودک تا دانشگاه را دربرمی‌گیرد. آموزش عمومی از دبستان تا پایان دوره راهنمایی از سال ۱۹۶۸ (۱۳۴۷ شمسی) اجباری بوده‌است.[۵] در اوت ۲۰۱۱ (مرداد ۱۳۹۰)، یوان اجرایی برنامه کامل دوازده‌سال آموزش اجباری را برای اجرا از سال ۲۰۱۴ (۱۳۹۳ شمسی) تأیید کرد.[۶][۷] در چارچوب همین اصلاحات آموزشی، رئیس‌جمهور ما اینگ-جیو در ژانویه ۲۰۱۱ اعلام کرد که حمایت مالی دولت از آموزش پیش‌دبستانی از جمله معافیت از هزینه شهریه آغاز خواهد شد.[۸]
دسترسی به دبیرستان و دانشگاه از طریق سلسله آزمون‌های ملی کنترل می‌شود. انضباط در مدارس دولتی در تمام سطوح عموماً بسیار سخت‌گیرانه است؛ پوشیدن لباس فرم و حضور در آیین صبحگاهی رایج است. دانش‌آموزان در تمام سطوح تا پایان دوره دبیرستان خود مسئول نظافت کلاس‌ها و محوطه مدرسه هستند. تنبیه بدنی رسماً ممنوع است، اما گزارش‌های بسیاری حاکی از ادامه این روش توسط برخی معلمان است.
سال تحصیلی شامل دو نیم‌سال است. نیم‌سال اول از اوایل سپتامبر آغاز شده و تا اواخر ژانویه یا اوایل فوریه ادامه می‌یابد. تعطیلات زمستانی معمولاً سه تا چهار هفته در پیرامون سال نو قمری است. نیم‌سال بهار پس از جشن فانوس در اواسط فوریه آغاز شده و در اواخر ژوئن پایان می‌یابد. زبان تدریس ماندارین است.
پایه‌های تحصیلی
سال تحصیلی به دو نیم‌سال تقسیم می‌شود: نیم‌سال اول از اوایل سپتامبر آغاز شده و در ژانویه پایان می‌یابد؛ نیم‌سال دوم از اواسط فوریه آغاز شده و در اواخر ژوئن خاتمه می‌یابد.
| سطح | پایه | سن در اول سپتامبر | یادداشت‌ها |
|---|---|---|---|
| کودکستان | هیچ | ۳–۶ | آموزش پیش‌دبستانی مشمول قانون آموزش و مراقبت دوران کودکی زودهنگام |
| دبستان | پایه اول | ۶ | آموزش ملی و اجباری مشمول قانون دبستان و دوره راهنمایی |
| پایه دوم | ۷ | ||
| پایه سوم | ۸ | ||
| پایه چهارم | ۹ | ||
| پایه پنجم | ۱۰ | ||
| پایه ششم | ۱۱ | ||
| دوره راهنمایی | پایه هفتم | ۱۲ | |
| پایه هشتم | ۱۳ | ||
| پایه نهم | ۱۴ | ||
| دبیرستان | پایه دهم (اول دبیرستان) | ۱۵ | آموزش ملی از ۲۰۱۹ مشمول قانون آموزش دبیرستان |
| پایه یازدهم (دوم دبیرستان) | ۱۶ | ||
| پایه دوازدهم (سوم دبیرستان) | ۱۷ |
آموزش دانشگاهی و تحصیلات تکمیلی در تایوان مسیرهای متفاوتی دارند:
| سطح | مدت معمول | مدرک | یادداشت‌ها |
|---|---|---|---|
| آموزشکده | ۵ سال پس از دوره راهنمایی ۲ سال پس از دبیرستان | کاردانی | مشمول قانون آموزشکده |
| دانشگاه (کارشناسی) | ۴–۷ سال پس از دبیرستان ۲ سال پس از آموزشکده | کارشناسی | مشمول قانون دانشگاه |
| دانشگاه (تکمیلی) | ۱–۴ سال پس از کارشناسی | کارشناسی ارشد | |
| ۲–۷ سال پس از کارشناسی ارشد | دکترا |
افزون بر این، آموزش استثنائی، آموزش بزرگسالان و آموزش مداوم نیز در تایوان در چارچوب نظام‌های مشابه وجود دارد.
آموزش ملی
آموزش ملی پایه‌ای در تایوان در حال حاضر دوازده‌ساله است و جایگزین برنامه پیشین نه‌ساله شده‌است.[۹]
سیاست آموزش دوازده‌ساله در اصل در سال ۱۹۸۳ (۱۳۶۲ شمسی) پیشنهاد شد اما به دلایل مالی به تأخیر افتاد.
دبستان
دبستان‌ها پایه‌های ۱ تا ۶ را دربرمی‌گیرند و کلاس‌ها از دوشنبه تا جمعه، معمولاً از ساعت ۷:۳۰ صبح تا ۴ بعدازظهر (یا تا ظهر چهارشنبه‌ها) برگزار می‌شوند. درس‌های ارائه‌شده عبارت‌اند از:
- ماندارین: زبان رسمی تدریس.
- ریاضیات: آموزش از مبانی پایه آغاز شده و تا جبر مقدماتی و هندسه در پایه ششم پیش می‌رود.
- علوم: درس‌های علوم جامع شامل زیست‌شناسی، فیزیک و شیمی پایه.
- انگلیسی: از پایه سوم به‌عنوان درس اجباری تدریس می‌شود.
- زبان‌های بومی: کلاس‌های زبان تایوانی و هاکا.
- مطالعات اجتماعی
- موسیقی
- هنر
مانند دوره راهنمایی، دانش‌آموزان معمولاً به نزدیک‌ترین دبستان به محل سکونت ثبت‌شده خود اختصاص می‌یابند. این موضوع برخی والدین را به ثبت اقامت فرزندان خود نزد بستگان یا دوستان در مناطق دیگر وامی‌دارد تا آن‌ها را در مدارسی که از نظر کیفیت برتر تلقی می‌شوند، ثبت‌نام کنند.
دوره راهنمایی
دوره راهنمایی پایه‌های ۷ تا ۹ را دربرمی‌گیرد و نیمه دوم آموزش اجباری است. دانش‌آموزان دوره راهنمایی عمدتاً برای آزمون‌های ورود به دبیرستان در پایان پایه نهم آماده می‌شوند. مدرسه حدود ساعت ۵ بعدازظهر پایان می‌یابد، اما دانش‌آموزان اغلب برای آزمون‌های مکمل و آمادگی بیشتر در مدرسه می‌مانند.
مواد درسی این دوره عبارت‌اند از:
- ادبیات: ادبیات و شعر کلاسیک و مدرن چینی، انشا و فن بیان عمومی.
- ریاضیات: جبر با یک و دو متغیر، هندسه، اثبات‌های ریاضی، مثلثات و پیش‌حساب.
- انگلیسی: دستور زبان انگلیسی پایه.
- علوم و فناوری:
- زیست‌شناسی: در سال اول، شامل پژوهش‌های عمیق‌تر و کار آزمایشگاهی.
- شیمی: در سال دوم، معرفی دقیق‌تر اتم‌ها، مولکول‌ها و واکنش‌های شیمیایی، همراه با کار آزمایشگاهی.
- فیزیک: در سال دوم، معرفی دقیق‌تر قوانین و معادلات فیزیکی، همراه با کار آزمایشگاهی.
- علوم زمین: در سال سوم.
- فناوری: در طول سه سال.
- مطالعات اجتماعی:
- مدنی: مبانی دموکراسی، سیاست و اقتصاد.
- تاریخ: تاریخ تایوان و چین در دو سال اول، تاریخ جهان در سال سوم.
- جغرافیا: در سال اول جغرافیای تایوان، در سال دوم جغرافیای چین و شرق آسیا، و در سال سوم جغرافیای جهان.
- اقتصاد خانه و صنایع دستی
- هنر: شامل هنر تجسمی، موسیقی و نمایش.
- تربیت بدنی
- آموزش پیشاهنگی: مهارت‌های بقا در طبیعت.
در پایان سال سوم، دانش‌آموزان در آزمون‌های ملی ورود به دبیرستان شرکت می‌کنند و بر اساس نمرات به دبیرستان‌ها اختصاص می‌یابند. دانش‌آموزان می‌توانند در صورت تمایل به ادامه تحصیل در هنرستان، در آزمون جداگانه‌ای شرکت کنند. در هر دو حالت، مدارس دولتی بیشترین محبوبیت را دارند در حالی که مدارس خصوصی به‌طور سنتی به‌عنوان گزینه دوم برای کسانی که نمره کافی برای ورود به مدارس دولتی کسب نکرده‌اند، تلقی می‌شوند.
حدود ۹۴٫۷ درصد از دانش‌آموزان دوره راهنمایی تحصیلات خود را در دبیرستان یا هنرستان ادامه می‌دهند.
دبیرستان عادی
دبیرستان پایه‌های ۱۰ تا ۱۲ را دربرمی‌گیرد و هدف اصلی دانش‌آموزان کسب نمرات بالا در آزمون‌های ملی ورود به دانشگاه در پایان سال سوم است. شدت آموزش به همان اندازه دوره راهنمایی، اگر نه بیشتر، است.
در بسیاری از دبیرستان‌ها، دانش‌آموزان ورودی می‌توانند بسته به علایق خود یکی از دو مسیر علوم یا علوم انسانی را انتخاب کنند. مسیر علوم‌پایه شامل دروس علوم و ریاضیات سنگین‌تر برای آماده‌سازی دانش‌آموز برای ادامه تحصیل در علوم و مهندسی است؛ مسیر علوم انسانی تأکید بیشتری بر ادبیات و مطالعات اجتماعی دارد.
ورود به دانشگاه از دو روش صورت می‌گیرد: از طریق توصیه‌نامه یا از طریق شرکت در آزمون ملی ورود به دانشگاه. دانش‌آموزانی که از مسیر توصیه‌نامه اقدام می‌کنند، باید در آزمون علمی ملی شرکت کنند و فهرستی از رشته‌های مورد تقاضای خود را ارائه دهند. مرحله اول غربال‌گری نتایج آزمون و مرحله دوم به شرایط هر دانشکده انتخابی بستگی دارد. فارغ‌التحصیلان دبیرستان همچنین می‌توانند به آموزشکده، مؤسسه فناوری یا دانشگاه علوم و فناوری نیز وارد شوند.[۱۰]
هنرستان (دبیرستان مهارت‌محور)
در ژوئن ۲۰۱۶ (خرداد ۱۳۹۵)، «هنرستان‌های حرفه‌ای» به «دبیرستان‌های مهارت‌محور» تغییر نام دادند. آموزش حرفه‌ای و انتخاب‌های شغلی مرتبط از طریق دروس اختیاری در دوره راهنمایی معرفی می‌شوند.[۱۱] دبیرستان‌های مهارت‌محور مؤسساتی سه‌ساله‌اند که از نظر ساختار شبیه دبیرستان‌های عادی هستند، اما بر مهارت‌های عملی و حرفه‌ای تأکید بیشتری دارند.[۱۲] این مدارس برنامه‌های متنوعی را در شش حوزه ارائه می‌دهند: کشاورزی، صنعت، بازرگانی، محصولات دریایی، حوزه زندگی روزمره و هنر.
ارزش‌ها و فرهنگ آموزشی
در تایوان، پیروی از الگوی کنفوسیوسی در آموزش موجب شده‌است که والدین دریافت تحصیلات خوب را اولویتی بسیار بالا برای خانواده‌ها و هدفی مهم در زندگی فرزندان بدانند.[۱۳] بسیاری از والدین در تایوان بر این باورند که تلاش و پشتکار بیش از توانایی ذاتی در کسب نمرات بهتر مؤثر است.[۱۴][۱۵] این باورها توسط معلمان و مشاوران تحصیلی نیز پذیرفته شده و مدارس به‌طور منظم والدین را از وضعیت تحصیلی فرزندانشان آگاه می‌کنند. بسیاری از والدین انتظارات بالایی از فرزندان خود دارند و تا آنجا پیش می‌روند که برای تأمین هزینه تحصیل فرزند در دانشگاه قرض می‌کنند.
عملکرد بین‌المللی و انتقادها
دستاوردها
در سال ۲۰۱۵ (۱۳۹۴ شمسی)، دانش‌آموزان تایوانی در آزمون PISA یکی از بهترین نتایج جهانی را در ریاضیات، علوم و سواد خواندن به دست آوردند.[۱۶] تایوان با میانگین نمره ۵۲۳٫۷ در جایگاه هفتم جهان قرار گرفت و نشان داد که از نیروی کار با تحصیلات عالی به نسبت بالایی در میان کشورهای OECD برخوردار است.[۱۷][۱۸] افزون بر این، دانش‌آموزان تایوانی در آزمون‌های TIMSS نیز در ریاضیات و علوم از بهترین نتایج جهانی برخوردار بوده‌اند.[۱۹][۲۰]
انتقادها
با وجود دستاوردهای چشمگیر، نظام آموزشی تایوان از جنبه‌های گوناگونی مورد انتقاد قرار گرفته‌است. دانش‌آموزان با فشار شدیدی از سوی والدین، معلمان، همتایان و جامعه روبه‌رو هستند تا در تحصیل موفق شوند و جایگاه‌های شغلی معتبر یقه‌سفیدی را به دست آورند، در حالی که آموزش حرفه‌ای، تفکر انتقادی و خلاقیت نادیده گرفته می‌شوند.[۲۱] با وجود تعداد زیاد فارغ‌التحصیلان دانشگاهی، بسیاری از آن‌ها در مشاغلی پایین‌تر از انتظار خود با حقوق‌های کمتر مشغول به کار شده‌اند.
۴۵ درصد از تایوانی‌های ۲۵ تا ۶۴ ساله دارای مدرک کارشناسی یا بالاتر هستند.[۲۲][۲۳] با این حال، دانشگاه‌های تایوان به عدم همگامی با روندهای فناوری و نیازهای بازار کار متهم شده‌اند که به پدیده «مهارت‌ناسازگاری» میان دانش‌آموختگان دانشگاهی منجر شده‌است.[۲۴] دولت تایوان نیز به دلیل ناتوانی در ایجاد اشتغال کافی برای فارغ‌التحصیلان بیکار مورد انتقاد قرار گرفته‌است.[۲۵][۲۶]
آموزش عالی
آموزش عالی در تایوان از گستردگی قابل توجهی برخوردار است. تا سال ۲۰۲۳، تایوان دارای ۴۷ دانشگاه دولتی و ۱۰۱ دانشگاه خصوصی بود. در سال ۲۰۰۸، ۲۰ دانشگاه تایوانی در فهرست هزار دانشگاه برتر جهان جای داشتند. شمار دانشجویان از حدود ۵٬۰۰۰ نفر در دهه ۱۹۵۰ به بیش از ۱٫۳ میلیون نفر رسید.[۲۶]
ورود به دانشگاه از دو مسیر اصلی صورت می‌گیرد: آزمون توانایی علمی دانشگاه (大學學科能力測驗) که در اواخر ژانویه یا اوایل فوریه برگزار می‌شود و آزمون اختصاصی رشته‌ها (大學入學分科測驗) که در اوایل ژوئیه برگزار می‌گردد. آزمون جداگانه‌ای به نام «آزمون یکپارچه چهارساله-دوساله» (四技二專統測) نیز برای دانشجویان متقاضی مؤسسات فنی و حرفه‌ای در اواسط ماه می برگزار می‌شود.
هزینه‌های آموزش عالی دانشگاه‌ها در اصل از بودجه دولتی تأمین می‌شد اما با تأثیر جهانی‌شدن و افزایش شمار دانشگاه‌ها، ساختار مالی به سمت صندوق‌های دانشگاهی و درآمدهای خودگردان تغییر یافته‌است.
آموزش عالی فنی و حرفه‌ای
در تایوان، نظام آموزش عالی فنی و حرفه‌ای شامل ۱۳ مرکز فنی دولتی، ۲ مدرسه عالی حرفه‌ای دولتی، ۵۸ مرکز فنی خصوصی و ۱۰ مدرسه عالی حرفه‌ای خصوصی است که همگی زیر نظر اداره فنی و حرفه‌ای وزارت آموزش اداره می‌شوند. در سال ۲۰۱۴ (۱۳۹۳ شمسی)، قانون آموزش فنی و حرفه‌ای تصویب شد که جایگاه و مسئولیت آموزش عالی فنی و حرفه‌ای را در نظام تایوان تثبیت کرد.
آموزش استاد
آموزش استاد در تایوان از سال ۱۸۹۶ میلادی با تأسیس بخش آموزشی «مدرسه ملی» (國語學校) حکومت ژاپن آغاز شد. پس از جنگ جهانی دوم، مدارس دانشسرا به نام‌های متفاوت بازسازی شدند. در سال ۱۹۹۴ (۱۳۷۳ شمسی)، «قانون آموزش دانشسرا» به «قانون تربیت معلم» تبدیل شد و از آن پس تربیت معلم جنبه‌ای چندگانه و بازارمحور به خود گرفت؛ دانشگاه‌های عمومی دارای برنامه‌های آموزشی نیز می‌توانند معلم تربیت کنند.
آمار
بر اساس آمار وزارت آموزش تایوان در سال ۲۰۰۶ (۱۳۸۵ شمسی)، ۱۶۵ مؤسسه آموزش عالی در مجموع ۱٬۳۱۰٬۶۷۲ دانشجو داشتند. بزرگ‌ترین دانشگاه‌ها به ترتیب دانشگاه ملی تایوان (۳۲٬۲۳۳ دانشجو)، دانشگاه تام‌کانگ (۲۷٬۵۴۳ دانشجو)، دانشگاه فوجن (۲۷٬۲۶۸ دانشجو)، دانشگاه فرهنگ چین (۲۶٬۶۱۲ دانشجو) و دانشگاه ملی چنگ‌کونگ (۲۱٬۳۶۲ دانشجو) بودند. در مجموع دانشگاه‌های دولتی حدود ۳۰ درصد از کل دانشجویان را دربرمی‌گیرند.
نرخ سواد در سال ۲۰۱۷ برای کل جمعیت ۹۸٫۸۷ درصد بود: برای مردان ۹۹٫۷۳ درصد و برای زنان ۹۷٫۶۹ درصد.[۱]
منابع
- 1 2 www.gender.ey.gov.tw (in Chinese) https://www.gender.ey.gov.tw/gecdb/Stat_Statistics_DetailData.aspx?sn=cC3K6vUAfeUlTCcfbr03CQ%3d%3d&d=m9ww9odNZAz2Rc5Ooj%2fwIQ%3d%3d. Retrieved 24 مه 2019.
{{cite web}}: از پارامتر ناشناخته|عنوان به خط=صرف‌نظر شد (کمک); پارامتر|عنوان= یا |title=ناموجود یا خالی (کمک) - ↑ United States. Office of Education (۱۹۰۸). Bulletin. U.S. Department of Health, Education, and Welfare, Office of Education. صص. ۴–۶۴.
{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ Ferdinand Verbiest Foundation (ژانویه ۲۰۰۱). Missionary Approaches and Linguistics in Mainland China and Taiwan. Leuven University Press. صص. ۲۳۳–. شابک ۹۷۸-۹۰-۵۸۶۷-۱۶۱-۵.
{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ Wong، Ting-Hong (مه ۲۰۲۰). «Education and National Colonialism in Postwar Taiwan: The Paradoxical Use of Private Schools to Extend State Power, ۱۹۴۴–۱۹۶۶». History of Education Quarterly. ۶۰ (۲): ۱۵۶–۱۸۴. doi:10.1017/heq.2020.25. S2CID 225917190.
{{cite journal}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ Chou، Shin-Yi؛ Liu، Jin-Tan؛ Grossman، Michael؛ Joyce، Ted (ژانویه ۲۰۱۰). «Parental Education and Child Health: Evidence from a Natural Experiment in Taiwan». American Economic Journal: Applied Economics. ۲ (۱): ۳۳–۶۱. doi:10.1257/app.2.1.33. PMC 4170069. PMID 25254082.
{{cite journal}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ Chang، Meg (۱۰ اوت ۲۰۱۱). «Taiwan OKs 12-year compulsory education». Taiwan Today. دریافت‌شده در ۲۹ سپتامبر ۲۰۲۵.
{{cite news}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ Coudenys، Blansefloer؛ Strohbach، Gina؛ Tang، Tammy؛ Udabe، Rachel (۲۰۲۲). «On the Path Toward Lifelong Learning: An Early Analysis of Taiwan's ۱۲-Year Basic Education Reform». در Reimers، Fernando M.؛ Amaechi، Uche؛ Banerji، Alysha؛ Wang، Margaret (ویراستاران). Education to Build Back Better: What Can We Learn from Education Reform for a Post-pandemic World. Springer Cham. صص. ۷۵–۹۸. doi:10.1007/978-3-030-93951-9_4. شابک ۹۷۸-۳-۰۳۰-۹۳۹۵۰-۲.
{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «Talk of the day -- Taiwan's education to enter new era». Central News Agency. ۲ ژانویه ۲۰۱۱. بایگانی‌شده از اصلی در ۷ ژانویه ۲۰۱۱. دریافت‌شده در ۲ ژانویه ۲۰۱۱.
{{cite news}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «12 years education website». ۱۲ years education website. بایگانی‌شده از اصلی در ۲۲ دسامبر ۲۰۱۵. دریافت‌شده در ۱۶ دسامبر ۲۰۱۵.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «Technological and Vocational Education in Taiwan, Republic of China» (PDF). Ministry of Education. ۱ اوت ۲۰۱۱. ص. ۱۴. بایگانی‌شده از اصلی (PDF) در ۱۳ سپتامبر ۲۰۲۲. دریافت‌شده در ۲۳ اوت ۲۰۱۹.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «Taiwan: Career and Technical Education». NCEE. بایگانی‌شده از اصلی در ۴ مارس ۲۰۲۱. دریافت‌شده در ۲۳ اوت ۲۰۱۹.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ Pan, Wen-Chung (۲۰۱۶). «Technological and Vocational Education in Taiwan» (PDF). Ministry of Education of Taiwan. صص. ۱۶–۱۷. دریافت‌شده در ۱۹ اوت ۲۰۱۹.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ Prudence Chou, Chuing (۲۰۱۴). «Dragon Gate: Competitive Examinations and Their Consequences». OpenEdition (HS - ۲). doi:10.4000/ries.3800.
{{cite journal}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ Prudence Chou, Chuing (۲۰۱۴). «A matter of trust: shadow education in Taiwan». OpenEdition (HS - ۲). doi:10.4000/ries.3800.
{{cite journal}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ Kangmin Zeng (۱۹۹۹). Taiwan Country: Strategic Information and Developments. Cassell. ص. ۳۲۸. شابک ۹۷۸-۰-۳۰۴-۷۰۰۱۵-۸.
{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «PISA - Results in Focus» (PDF). OECD. ص. ۵.
- ↑ «Chinese Taipei Student performance (PISA 2015)». OECD. دریافت‌شده در ۱۹ اوت ۲۰۱۹.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ Kiersz، Andy (۱۶ دسامبر ۲۰۱۶). The latest ranking of top countries in math, reading, and science is out — and the US didn't crack the top 10.
{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «TIMSS Math 2003» (PDF).
- ↑ «TIMSS Science 2003» (PDF).
- ↑ Lee، Pearl (۱۳ آوریل ۲۰۱۵). University degrees: Mindset shift needed. The Straits Times. بایگانی‌شده از اصلی در ۱۸ ژانویه ۲۰۱۷. دریافت‌شده در ۲۵ اوت ۲۰۱۹.
{{cite book}}: بیش از یک پارامتر|نشانی بایگانی=و|archive-url=داده‌شده است (کمک)نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «5 mil. Taiwanese hold degrees from higher education institutions». China Post. ۱۳ مارس ۲۰۱۶. بایگانی‌شده از اصلی در ۱۹ مارس ۲۰۲۲. دریافت‌شده در ۱۹ اوت ۲۰۱۹.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ Hsueh, Chia-Ming (۵ اوت ۲۰۱۸). «Higher Education Crisis in Taiwan». Inside Higher Ed. دریافت‌شده در ۱۹ اوت ۲۰۱۹.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «Taiwan's higher education enrollment starts a downward slide». ICEF Monitor. ۱۶ اوت ۲۰۱۶.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ Sui، Cindy (۲۳ سپتامبر ۲۰۱۳). «The draw of blue collar jobs in Taiwan». BBC News. بایگانی‌شده از اصلی در ۱۹ اوت ۲۰۱۹. دریافت‌شده در ۱۹ اوت ۲۰۱۹.
{{cite news}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - 1 2 Chou، Chuing (۱۲ نوامبر ۲۰۱۴). «Education in Taiwan: Taiwan's Colleges and Universities».
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
- مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Education in Taiwan». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۹ مه ۲۰۲۶.
- مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «臺灣教育». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای چینی ، بازبینی‌شده در ۹ مه ۲۰۲۶.
- مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «台湾の教育». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای ژاپنی، بازبینی‌شده در ۹ مه ۲۰۲۶.
پیوند به بیرون
- آموزش در تایوان